Η γνωστή ατάκα της επίσης πασίγνωστης τηλεοπτικής διαφήμισης έχει καταντήσει πολύ μπανάλ. Ωστόσο, ταιριάζει γάντι σε ό, τι αφορά τις παραπάνω προσωπικότητες της Γερμανίας.
Από τη μία, ο Γερμανός Καρλ Μαρξ, εβραϊκής καταγωγής. Υπήρξε φιλόσοφος, οικονομολόγος και δημοσιογράφος. Θεωρείται ο θεμελιωτής του κομμουνιστικής θεωρίας, βάση της οποίας θεωρείται η έννοια του σοσιαλισμού (η ατομική ιδιοκτησία αντικαθίσταται από την κοινωνική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής). Μια έννοια με ελκυστικό ιδεολογικό υπόβαθρο, αλλά διαχρονικά καθόλου εφαρμόσιμη ή καλύτερα εφαρμόσιμη με δυσμενείς για την ανθρωπότητα «παραποιήσεις». Δυστυχώς για τον Μαρξ, η «δικτατορία του προλεταριάτου» που προβλέπει η θεωρία, ως αποτέλεσμα της τελικής επικράτησης της εργατικής τάξης απέναντι στον καπιταλισμό, στην ουσία δεν υπήρξε ποτέ στη διαγραφή της διεθνούς ιστορίας (βλ. Στάλιν, Φιντέλ κλπ). Αυτό που υπήρξε ήταν η εξουσία των λίγων, με μέσο επιβολής τη δράση του στρατού, όπως συμβαίνει στα συγκεντρωτικά καθεστώτα. Η λαϊκή κυριαρχία απουσίαζε, ενώ η πρόοδος, χωρίς το λεγόμενο «κεφάλαιο», περιοριζόταν στα όρια της κομμουνιστικής εσωστρέφειας (βλ. Ανατολική Γερμανία/Ευρώπη μετά το Β' Παγκόσμιο). Μόνο η Κίνα κινήθηκε και κινείται αργά και σταθερά.
Από την άλλη, ο Χίτλερ. Γερμανός πολιτικός, αυστριακής καταγωγής- αν και φρόντισε να εξαφανίσει από το χάρτη τα χωριά της προέλευσης του, τονίζοντας τη γνησιότητα του ως Γερμανός. Ως ηγέτης του Εργατικού Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος και ιδρυτής του Τρίτου Ράιχ, εφάρμοσε έντονη αντισημιτική, ρατσιστική και αντικομουνιστική δράση με σκοπό τον αφανισμό των, κατ' αυτόν, «μιασμάτων» της ανθρωπότητας και την επικράτηση της ανώτερης «Άριας Φυλής». Αποτέλεσμα; 30000000 θύματα κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο μόνο στον ευρωπαϊκό χώρο. Η έκφανση της ακροδεξιάς σε όλο της το μεγαλείο, με τραγική ειρωνεία τη συμπερίληψη της έννοιας του σοσιαλισμού στην ναζιστική ιδεολογία.
Τρίτη και φαρμακερή, η «δικιά» μας Άνγκελα Μέρκελ! Ο εκφραστής, ας πούμε, της ευρωπαϊκής πολιτικής απέναντι στη διεθνή οικονομική κρίση, προερχόμενη από την Ανατολική Γερμανία, στην οποία έζησε και έδρασε πολιτικά ως την πτώση του Τείχους. Η Καγκελάριος της Γερμανίας δικαίως αποτελεί το φόβητρο για τους «φτωχούς συγγενείς», τους λεγόμενους PIGS (Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ελλάδα, Ισπανία). Ξεχνώντας τις αριστερές καταβολές της, δείχνει να ακολουθεί τη γραμμή που επιτάσσει το σύγχρονο καπιταλιστικό σύστημα, επιθυμώντας να εφαρμόσει πολιτική ξεκαθαρίσματος. Όσοι δε συμμορφώνονται και δεν είναι έμπιστοι απέναντι στις χρηματοπιστωτικές τους υποχρεώσεις, θα είναι «υποψήφιοι προς αποχώρηση» όπως λέει κι ο Big Brother. Έτσι απλά.
Το συμπέρασμα που προκύπτει από τα παραπάνω γνωστά, ή καλύτερα ερώτημα, είναι το εξής: Από πού κι ως που η Γερμανία -μέσω των ιστορικών φυσιογνωμιών της- έχει οριστεί να κανονίζει τις τύχες των άλλων, είτε σε θεωρητικό είτε σε επίπεδο πράξεων; Διότι σίγουρα τυχαίο δεν μπορεί να είναι. Σίγουρα ο Μαρξ, φταίει λιγότερο από όλους, καθώς φιλοσόφησε, ερεύνησε, συμπέρανε και συνέταξε τη θεωρία του ανιδιοτελώς, ζώντας στην ένδεια. Όμως, δυστυχώς, του αναλογεί μερίδιο ηθικής αυτουργίας σε κακώς κείμενα των ιστορικών εξελίξεων.
Νίκος Πολιουδάκης,
Πτυχιούχος Επικοινωνίας & ΜΜΕ, Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
