Πράγματι σόκαρε πολλούς η επίθεση στον Κώστα Χατζηδάκη, ενώ παράλληλα άφησε και συναισθήματα ικανοποίησης σε μεγάλη μερίδα του κόσμου, ο οποίος αυτήν την περίοδο δεινοπαθεί από τα μέτρα που έχουν καταβαραθρώσει τα εισοδήματά του. Το ξύπνημα βίαιων ενστίκτων από την πλευρά του κόσμου που γρονθοκόπησε ανελέητα τον Ρεθυμνιώτη βουλευτή δεν προήλθε από παρθενογένεση. Η βία έχει αιτία και αίτια κοινωνικά. Η νοσηρότητα τέτοιων φαινομένων θα πρέπει να αναζητηθεί στα φαινόμενα παθογένειας του κοινωνικοπολιτικού μας συστήματος˙ από την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, που πλέον φαντάζει ως ένα σύστημα που αποτυγχάνει να εκφράσει τη λαϊκή θέληση, μέχρι την παραπληροφόρηση του κόσμου που βρίσκεται σε απόλυτη σύγχυση για το ποιος και τι φταίει, πόσο μάλλον να εμπιστευθεί την τρέχουσα πολιτική λύση που προτείνεται.
Διάβασα τις προάλλες μια άποψη της γερμανοεβραίας φιλοσόφου Χάνα Άρεντ, η οποία, κατ’ εμέ, αιτιολογεί το θλιβερό συμβάν της επίθεσης στον πρώην υπουργό, και όχι μόνο. Η Άρεντ είχε χαρακτηρίσει τα ανώτερα κλιμάκια της πολιτικής ως έναν κόσμο «αποκομμένο από την πραγματικότητα» (defactualized world), μέσα στον οποίο το «ψεύδεσθαι» έχει μόνιμη θέση. Θέση, σύμφωνα με τα γραφόμενά της, δικαιολογημένων εργαλείων (justifiable tools)(1).
Αυτό πλήρωσε ο Κώστας Χατζηδάκης και οποιοσδήποτε άλλος πολιτικός αποφασίσει να διασχίσει πεζός μια διαδήλωση ανθρώπων που έχουν ένα και μοναδικό τρόπο να εκφράσουν τη διαφωνία τους απέναντι σε αποφάσεις που κρίνουν το μέλλον τους: την απεργία και τη διαδήλωση. Τα πολιτικά ψεύδη δεκαετιών, την συνεχόμενη παραπληροφόρηση για το ποιος προκάλεσε τι και, κυρίως, την ατιμωρησία αυτών που καταχράστηκαν δημόσιο χρήμα και συνεχίζουν να δραστηριοποιούνται ανενόχλητοι, είτε ως αυτόφωτοι πολιτικοί σωτήρες είτε ως επιχειρηματίες έτοιμοι για νέες «επενδύσεις». Δεν είναι άλλωστε λίγα τα φαινόμενα που αποκρύπτονται από τα ΜΜΕ, επιθέσεων, φραστικών αλλά και σοβαρότερων, σε πολιτικούς που αναγκάζονται, είτε να κυκλοφορούν με «προστασία» είτε να φυγαδεύονται κακήν κακώς από δημόσιους χώρους.
Οι πολιτικοί μας αντιπρόσωποι δυστυχώς ζουν σε «πλαστικό κόσμο». Απέφευγαν όλα αυτά τα χρόνια να προχωρήσουν να γενναίες πολιτικές αποφάσεις, φοβούμενοι την απώλεια των πελατειακών σχέσεων με τους ψηφοφόρους τους, δημιούργησαν μια καταναλωτική κοινωνία που κατανάλωνε περισσότερα από όσα μπορούσε να παράγει και, για να «δέσει το γλυκό», της καλλιεργούσαν την εικόνα ενός «επίγειου παραδείσου», με ισχυρές προοπτικές ανάπτυξης.
Όλα τα παραπάνω κατέρρευσαν εν μία νυκτί. Η δραματική προσπάθεια της παρουσίασης μια εικόνας στρεβλής για την τρέχουσα πολιτική κατάσταση, με το πετσόκομμα μισθών, παροχών και επιδομάτων ως τη μόνη έσχατη λύση για το νοικοκύρεμα των οικονομικών δεν πείθει πλέον πολλούς. Και κυρίως, δεν ικανοποιεί της Ελλάδος τους κολασμένους. Τους γονείς που βλέπουν τα παιδιά τους να αποτελούν τη νέα γενιά των οικονομικών μεταναστών και εξαθλιωμένων ανθρώπων από την ελαστική εργασία. Και, κυρίως, τους άνεργους νέους που βλέπουν μια λαπαδιασμένη κοινή γνώμη να φιμώνεται και να τυφλώνεται.
Κάποια στιγμή, όταν τραβάμε το λάστιχο, θα σπάσει. Και στην Ελλάδα φαίνεται ότι τα «λάστιχα» μας έχουν αξιοπρόσεκτη ανθεκτικότητα. Μόνο που και σε μας, φάνηκαν τα όρια τους. Και ξεπεράστηκαν. Έσπασαν.
H "χαφιεδοποίηση" της Ελλάδας: κουκουλοφόροι ανάμεσα στα ΜΑΤ
Η απάντηση στη μαζική λαϊκή αντίδραση; Η βίαιη καταστολή. Κουκουλοφόροι με ενδοσυνεννόηση στο αυτί, μυστικοί ασφαλίτες που πλέον αποκαλύπτονται από αδιάψευστα στοιχεία στο διαδίκτυο να κυκλοφορούν ανάμεσα στα ΜΑΤ και τους αστυνομικούς (όχι βέβαια όλους, αλλά αρκετούς) με παραβατικές δράσεις. Η Ελλάδα «χαφιεδοποιείται», χωρίζεται σε παιδιά και αποπαίδια και δημιουργεί τη μαγιά για την απόλυτη ισοπεδωτική σύγκρουση: Οι πολίτες να σκοτώνονται στους δρόμους με τους αστυνομικούς και τις δυνάμεις καταστολής και η εισαγγελέας να διατάζει προκαταρκτική εξέταση για την βίαιη επίθεση στον βουλευτή.
Ευτυχώς, ο Κώστας Χατζηδάκης γλύτωσε τα χειρότερα. Η δημοκρατία δεν επιθυμεί γροθιές, ούτε ματωμένα κεφάλια βουλευτών. Η δημοκρατία προϋποθέτει το διάλογο και την οριζόντια δικαιοσύνη: προς όλους και για όλους. Με τη λογική αυτή, η παραβατική συμπεριφορά ορισμένων κατασταλτικών μηχανισμών απέναντι σε πολίτες που χρησιμοποίησαν το κατοχυρωμένο δικαίωμα της διαμαρτυρίας αγνοήθηκε ξανά. Και φοβούμαι, ότι αυτά τα στραβά μάτια (και όχι τυφλά) από τη Θέμιδα οπλίζουν χέρια και ξανασηκώνουν γροθιές. Γροθιές τυφλές, γροθιές αδιάκριτες.
Έτσι, καταλαβαίνουμε όλοι ότι τα επεισόδια φαυλότητας και ισοπέδωσης προς πάσα κατεύθυνση θα συνεχιστούν για καιρό ακόμη.
Δημήτρης Σταράκης
(1). Arendt, H. (1971) ‘Lying in Politics’
