Κάθε χρόνο στις 29 Νοεμβρίου, σύμφωνα με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ το 1977, γιορτάζεται η Διεθνής Ημέρα Αλληλεγγύης προς τον Παλαιστινιακό Λαό με σκοπό την προβολή του παλαιστινιακού προβλήματος, που συμπληρώνει 63 χρόνια και δε λέει να…ωριμάσει.
Αυτή την ημερομηνία του1947 ο ίδιος Οργανισμός, επηρεασμένος από τη φρίκη του Ολοκαυτώματος των Εβραίων, είχε υιοθετήσει απόφαση με την οποία προβλεπόταν η διχοτόμηση της, αγγλοκρατούμενης τότε, Παλαιστίνης και η δημιουργία δύο ξεχωριστών κρατών, ενός «Εβραϊκού» και ενός «Αραβικού», με κοινή πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ, που θα έμπαινε κάτω από διεθνή έλεγχο.
Για την ακρίβεια, στους Εβραίους, παρόλο που αντιπροσώπευαν το 30% του πληθυσμού, προσφέρθηκε το 55% του εδάφους, όπου άρχισαν να συρρέουν ομοεθνείς τους από όλα τα σημεία του ορίζοντα.. Με τον πόλεμο του 1967, το γνωστό «Πόλεμο των 6 ημερών», οι Ισραηλινοί αύξησαν τα εδάφη τους στο 77%, εξωθώντας στην προσφυγιά άλλους 725.000 Παλαιστινίους. Στη συνέχεια άρχισαν να εποικίζουν τα κατεχόμενα εδάφη, και μετά το 2000 να κατασκευάζουν το περίφημο τείχος στη Δυτική Όχθη μέσα στα Παλαιστινιακά εδάφη, στα πρότυπα του «τείχους του αίσχους» του Βερολίνου.
Από την άλλη πλευρά οι Παλαιστίνιοι αντιστέκονταν όπως μπορούσαν, με ή χωρίς τη βοήθεια του διαιρεμένου Αραβικού κόσμου, και άρχισαν να εφαρμόζουν σιγά σιγά μια νέα τακτική με αιματηρές επιθέσεις αυτοκτονίας. Τα εκατομμύρια των Παλαιστινίων που από το 1948 έγιναν σταδιακά πρόσφυγες στην ίδια τους τη πατρίδα ή στο εξωτερικό συγκροτούσαν ένα γόνιμο φυτώριο βίαιης αντίστασης.
Όλες οι διαμεσολαβητικές προσπάθειες για ειρήνευση απέβαιναν τελικά άκαρπες, καθώς πότε οι μεν πότε οι δε φρόντιζαν να ρίχνουν λάδι στη φωτιά, συνεχίζοντας το φαύλο κύκλο της βίας και του αίματος.
* * *
Φυσικά και υπάρχουν οι εξαιρέσεις. Για παράδειγμα, με αφορμή τη φετινή επέτειο, η Ορχήστρα Νέων Παλαιστίνης, που συγκροτούν νέοι από την κατεχόμενη Δυτική Όχθη, την αποκλεισμένη Λωρίδας της Γάζας και τη Διασπορά (Ιορδανία, Συρία, Λίβανο, Αιγύπτο, Ευρώπη και Αμερική), παρουσιάζει αύριο στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών συμφωνική συναυλία σε έργα Δυτικών και Παλαιστινίων συνθετών, μετουσιώνοντας σε μουσικούς ήχους μηνύματα αλληλεγγύης, διαμαρτυρίας και ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο του λαού τους. Πρόκειται για την έκτη συναυλία που δίνει σε Ασία και Ευρώπη το 55 μελές αυτό συγκρότημα.
Από την άλλη πλευρά, δεν είναι τυχαίο ότι σε μουσικό ανήκουν τα παρακάτω λόγια, και συγκεκριμένα το διάσημο Ισραηλινό μαέστρο Ντάνιελ Μπαρενμπόιμ:
«Κάθε νύχτα οι Ισραηλινοί ονειρεύονται ότι όταν ξυπνήσουν οι Παλαιστίνιοι θα έχουν εξαφανιστεί και οι Παλαιστίνιοι ελπίζουν πως ένα πρωινό οι Ισραηλινοί θα σηκωθούν να φύγουν (…)Εγώ έχω ένα άλλο όνειρο. Ονειρεύομαι λοιπόν ότι οι δύο αυτοί λαοί θα ξεκινήσουν κάποτε το διάλογο. Ονειρεύομαι ότι θα αρχίσουν να χτίζουν το μέλλον μαζί. Ονειρεύομαι ότι δύο ανεξάρτητα κράτη θα αναπτυχθούν δίπλα δίπλα και θα μοιράζονται μια οικονομική, επιστημονική και πολιτιστική ζωή».1
Αξιοσημείωτη είναι και η ειρηνική Κίνηση 500 οικογενειών Εβραίων και Παλαιστινίων που έχασαν κάποιο δικό τους πρόσωπο στις βίαιες αντιπαραθέσεις μεταξύ τους και προσπαθούν να ξεπεράσουν την τραγωδία τους μέσα από τον κοινό αγώνα για τη συμφιλίωση των δύο λαών!
Δυστυχώς, όμως, τις αποφάσεις δεν τις παίρνουν οι μουσικοί ούτε οι συγγενείς των θυμάτων, που δυστυχώς η τοπική κοινωνία Εβραίων και Παλαιστινίων δεν στηρίζει. Έτσι διαιωνίζεται μια κατάσταση σαν αυτή που περιγράφεται στο παρακάτω ποίημα με τον τίτλο «Γάζα 2009», που αναφέρεται στην εισβολή των Ισραηλινών στη Γάζα τον περσινό Ιανουάριο:
Παντού ερείπια που αχνίζουν!
Παντού η μυρωδιά καμένης σάρκας!
Σ’ ένα χαντάκι διαλυμένο
ένα ποδηλατάκι παιδικό
και δυο παπούτσια!
Σε μια αυλή αμάζευτη η μπουγάδα
και μία κούκλα ματωμένη!
Μάτια γεμάτα ερημιά και τρόμο!
Μέσα απ’ τα χαλάσματα ένα χέρι περισσεύει
δίνοντας μούντζα στον πολιτισμό των δυνατών
που γι’ άλλη μια φορά
ομαδικά βιάσανε τη δικαιοσύνη
μπροστά στα μάτια του άφωνου,
μα όχι ά-φονου κόσμου.2
* * *
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το δίκιο είναι με το μέρος των Παλαιστινίων, που παλεύουν για μια δική τους ελεύθερη πατρίδα. Είναι όμως τόσο το αίμα που ρέει κι από τις δύο πλευρές, που μετά από ένα σημείο δεν ξέρεις πια ποιος είναι ο θύτης και ποιος το θύμα! Με όποια πλευρά όμως κι αν είσαι, δεν μπορείς να μη βλέπεις ότι το μόνο σίγουρο είναι το αδιέξοδο που γεννά η βία στη βία και πως «οι μεγάλοι» αυτού του κόσμου δεν κάνουν τίποτε ουσιαστικό για διέξοδο.
Τη λύση σ’ αυτό το δράμα, με τη «βεντέτα» που έχει διαμορφωθεί, φαίνεται ότι οι Ισραηλινοί και οι Παλαιστίνιοι δεν μπορούν να τη δώσουν μόνοι τους, για την ώρα τουλάχιστον, και οι όποιες συστάσεις «να απαλλαχτούν από τους κακούς εαυτούς τους» πέφτουν στο κενό.
Τη λύση έχει ηθική υποχρέωση να τη δώσει η παγκόσμια κοινότητα, όπως έκανε και με την περίπτωση της δημιουργίας Ισραηλινού κράτους. Και για να μην αυταπατώμαστε, το κλειδί βρίσκεται στα χέρια των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και το πανίσχυρο λόμπι των Εβραίων, που έχει την ηθική αυτουργία όλης της αιματοχυσίας στη Μέση Ανατολή. Ή θα πρέπει λοιπόν οι πρώτες να απεγκλωβιστούν από την πολιτική που τους επιβάλλουν οι δεύτεροι ή οι δεύτεροι πρέπει να αντιληφθούν ότι τα τείχη και η βίαιη παρεμπόδιση των αποστολών βοήθειας προς τη Γάζα δεν μεγαλώνουν την ασφάλεια των συμπατριωτών τους, αλλά το μίσος των Παλαιστινίων και κατά συνέπεια τη χρήση βίας κάθε μορφής∙ να συνειδητοποιήσουν ότι η ειρήνη στην περιοχή θα έλθει μόνο όταν και οι Παλαιστίνιοι θα μπορούν να εορτάζουν όπως και οι Ισραηλίτες την επέτειο της δημιουργίας του δικού τους κράτους∙ ότι στα μάτια του σύγχρονου κόσμου οι Εβραίοι όλο και περισσότερο ταυτίζονται συνειρμικά με τους ναζί βασανιστές τους. Όσο πιο γρήγορα τα κατανοήσουν αυτά, τόσο το καλύτερο για όλους!
Το κλειδί όμως βρίσκεται ενμέρει και στα χέρια των Παλαιστινίων, που δυστυχώς σήμερα εμφανίζονται διαιρεμένοι σε δύο ξεκομμένα εχθρικά «κράτη», ένα στη Γάζα με την οργάνωση Χαμάς και τον πρωθυπουργό Ισμαήλ Χανίγιε, που δεν δέχεται καν την ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ, και ένα στη Δυτική Όχθη με τη μετριοπαθή Φατάχ και τον πρόεδρο Μαχμούτ Αμπάς. Έφτασαν μάλιστα το 2007 σε εμφύλια αιματηρή σύγκρουση!...
Με δεδομένα αυτά και την κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο των... Πόντιων και υπερπόντιων Πιλάτων, δεν χρειάζεται να είναι κανείς προφήτης, για να προβλέπει ότι θα ποτιστεί με πολύ ακόμα αίμα η μαρτυρική γη της Παλαιστίνης!...
1.Το Βήμα, 17.8.2008
2. Γ. Φρυγανάκης, Άγονη γραμμη, 26 Νοεμβρίου 2009
