Ήταν τελικά μεγάλο λάθος η απόφαση μου να ανακατευτώ στις τελευταίες τοπικές εκλογές. Όχι γιατί η εμπειρία που απόκτησα από την γενική προσπάθεια ήταν κακή. Αντίθετα μάλιστα. Και εγώ και η γυναίκα μου που ενέπλεξα σ’ αυτή την προσπάθεια, σ’ αυτόν τον ωραίο αγώνα, γνωρίσαμε ωραίους ανθρώπους, ανταλλάξαμε ωραίες χειραψίες, γνωρίσαμε από κοντά το φιλότιμο και τη λεβεντιά του κρητικού –του Μυλοποταμίτη- σ’ όλο του το μεγαλείο. Το αποτέλεσμα δεν ήταν το προσδοκώμενο. Δεν ήταν αυτό που περιμέναμε, δεν ήταν αυτό που θέλαμε για το συνδυασμό μας. Το αποτέλεσμα όμως όταν μπαίνεις σ’ ένα αγώνα δεν μπορεί να είναι πάντα αυτό που θέλεις. Το αποτέλεσμα ανάμεσα σε δυο μονομάχους είναι να κερδίζει ο ένας. Δυστυχώς εδώ η νίκη ευνόησε τον αντίπαλο συνδυασμό. Η ταπεινότητά μου με την ευκαιρία του εύχομαι να πάει καλά, για το καλό του έρμου Μυλοποτάμου και τα λάθη που έχουν γίνει ως τα σήμερα για τον μικρό Κουλούκωνα, να αποτελέσουν μάθημα προς αποφυγή για τον διευρυμένο Δήμο Μυλοποτάμου. Στην αρχή όμως ξεκίνησα να λέω, πως ήταν λάθος μου αυτή η απόφαση, να ενδώσω στις πολλαπλές πιέσεις να ανακατευτώ σ’ αυτές τις εκλογές, σαν υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος.

Ναι. Ήταν λάθος μου, γιατί με την απόφασή μου, έδωσα στους χωριανούς μου, -στους Αλοδιανούς- την αφορμή να βγάλουν όλο το μίσος, όλο το φθόνο, όλη την εμπάθεια, όλη τη ζήλια, όλη τη μικρότητα που είχαν πολλοί καταχωνιασμένα για το άτομό μου.

Ναι. Ήταν λάθος μου γιατί με αφορμή την απόφασή μου, κοντινοί μου άνθρωποι, εκλιπάρησαν για την ψήφο, ανθρώπους ανάπηρους στο σώμα, στην ψυχή και στο μυαλό.

Ναι. Ήταν λάθος μου γιατί προπηλακίστηκα από τραμπούκους που δεν θα έριχνα ούτε την ματιά μου απάνω τους.  Άκουσα κουβέντες πως η απόφασή μου έκρυβε υστερόβουλες βλέψεις.

Ναι. Ήταν λάθος μου όχι γιατί ο συνδυασμός μου μειοψήφησε στο χωριό μου, στις Αλόιδες, αλλά γιατί πολλοί από εκείνους που τον ψήφισαν δεν είχαν τη γενναιότητα, δεν είχαν το ψυχικό μεγαλείο, να κατανικήσουν το φθόνο και τη μιζέρια που τρέφουν για την ταπεινότητά μου. Για ένα συγχωριανό τους που με αυτοθυσία, με οικονομικό, ψυχικό και σωματικό κόστος, μοναδικό γνώμονα και μοναδικό σκοπό είχε να ξεδιψάσει το χωριό που τον γέννησε, τον μεγάλωσε και που κρύβει μέσα του όλες τις παιδικές του αναμνήσεις. Τα’ ακούς κύριες Κόκκινε; Τ’ ακούς δήμαρχε του καινούριου δήμου Μυλοποτάμου; Πάψε να ακούς τους βασιλικότερους του βασιλέως στο χωριό. Οι Αλοδιανοί σίγουρα δεν αξίζουν να ξεδιψάσουν γιατί δεν ξέρουν να αγωνίζονται. Εσύ  όμως κάνε το. Λύσε τους το πρόβλημα του νερού που τόσο το έχουν ανάγκη, και που μόνο οι βασιλικότεροι σου, αρνούνται να το δούνε. Ίσως το βρει η ψυχή σου. Και η δική μου ψυχή αγαλλιάσει όταν βρίσκομαι στο χωρίο μου, -στις αναμνήσεις μου- και βλέπω τη βρύση μου να τρέχει.

του Κώστα Μανιά