Αναφορικά με τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας τα πράγματα παίρνουν ένα σαφή προσανατολισμό. Γινόμαστε ακροατές μιας παράξενης συγχορδίας που υπακούει στο ρυθμό μιας και μόνης παρτιτούρας, αλλά δεν παύει να ταράζεται κάθε τόσο από αντιφάσεις, οι οποίες δίνουν τον τόνο της απότομης εναλλαγής στα ακούσματα. Έτσι ενώ επιχειρείται μια φυγή του πολιτικού συστήματος προς τα εμπρός, κάτι συμβαίνει και μια αόρατη ενέργεια τραβάει ολόκληρη τη χώρα προς τα πίσω.
Αναφέρομαι αφενός μεν, στις τελευταίες δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, αφετέρου δε στην ίδρυση του κόμματος της Δημοκρατικής Συμμαχίας. Σχετικά με το πρώτο η ιστορία είναι διδακτική. Το 1986, χρονιά που ο Ανδρέας Παπανδρέου έχασε για πρώτη φορά τους τρεις μεγάλους δήμους της χώρας, την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και τον Πειραιά, είχε δηλώσει ότι «κέρδισε η Αυτοδιοίκηση» και ότι «έλαβε το μήνυμα». Είκοσι-τέσσερα χρόνια μετά και ενώ οι δήμοι της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης έχουν χαθεί για το κόμμα της μείζονος αντιπολίτευσης σε συνδυασμό με την Περιφέρεια Αττικής, στην οποία ο κ. Σγουρός επικράτησε του κ. Κικίλια, δεν ακούσαμε μια παρόμοια δήλωση από τον κ. Αντώνη Σαμαρά. Αντίθετα ακούσαμε περί «ολικής επαναφοράς» και περί ανάκαμψης της Νέας Δημοκρατίας. Η κοινή λογική όμως δείχνει, ότι μόνο το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος ενισχύεται τόσο σε ποσοστά, όσο και σε αριθμό ψήφων. Όλα τα άλλα κόμματα καταγράφουν απώλειες. Επιπλέον, η διαρκώς αυξανόμενη τάση αποχής εδραιώνεται ως ιδεολογικά και πολιτικά νομιμοποιημένη επιλογή εκλογικής πρακτικής, προσομοιάζοντας τα ποσοστά της με εκείνα των ευρωεκλογών. Παράλληλα έχουμε ταυτόχρονη αποδυνάμωση του κομματικού συστήματος και απαξίωση της ίδιας της διαδικασίας της ψηφοφορίας. Έτσι, οι φετινές εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση παραπέμπουν ευθέως σε εκλογές δεύτερης τάξης, με μειωμένο ενδιαφέρον και χαμηλή προσδοκία επίλυσης θεμάτων που άπτονται της καθημερινότητας. Ο «Καλλικράτης» παρέταξε στρατούς για να πολεμήσουν, αλλά δυστυχώς η μάχη χάθηκε πριν καν δοθεί.
Από την άλλη η κ. Μπακογιάννη ένα χρόνο μετά την αποτυχία εκλογής της ως Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας ιδρύει έναν καινούριο πολιτικό φορέα που κινείται ιδεολογικά στις παρυφές του ισορροπημένου φιλελευθερισμού. Φιλοδοξεί να υπερφαλαγγίσει τη Νέα Δημοκρατία και το Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό. Επίσης «ψαρεύει» στη δεξαμενή των ψηφοφόρων του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος. Αναγνωρίζει την προέλευσή της και τη διαδρομή της με ισχυρές δόσεις αυτοκριτικής και έχει καλή επίγνωση της σημερινής κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής κατάστασης στη χώρα. Χωρίς αυταπάτες και με αντίληψη των σχέσεων εξουσίας σε όλα τα επίπεδα. Με αρκετό κόσμο στην εκδήλωση παρουσίασης του νέου φορέα και προφανώς με πολλούς οπαδούς. Και με αναγνώριση της ίδιας ότι πολλές φορές είχε τα μάτια της κλειστά. Σε μια δύσκολη εποχή που υπάρχουν «πολίτες που τους άλλαξε η κρίση».
Τα τετριμμένα του τύπου «κι άλλοι έκαναν κόμματα και απέτυχαν» δεν τεκμαίρουν πολιτική ανάλυση άξια προσοχής. Είναι όμως γεγονός ότι η «Δημοκρατική Συμμαχία» ιδρύεται σε ένα περιβάλλον πολιτικής ρευστότητας, κοινωνικής αβεβαιότητας και οικονομικής καχεξίας. Η παρουσία ενός ακόμη πολιτικού σχηματισμού στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα συμβάλλει στην ποικιλία επιλογών για τους πολίτες. Κι αυτό είναι υγιές για το δημοκρατικό πολίτευμα. Άλλωστε, κατά τον Αριστοτέλη, οι πολλοί, που ο καθένας τους χωριστά δεν είναι αξιόλογος, είναι ενδεχόμενο όλοι μαζί να είναι καλύτεροι από τους ξεχωριστούς πολίτες, όχι σαν άτομα, αλλά σαν σύνολο. Γι αυτό κι οι πολλοί συνήθως κρίνουν πιο σωστά. Η Ιστορία θα δείξει.
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
