Το Ρέθυμνο εν έτει 2010 έχει καταντήσει «υπέρβαρο». Η πληθώρα των αυτοκινήτων, αναλογικά με τον πληθυσμό που κατοικεί, αλλά και εργάζεται μες την πόλη, απο- τελεί τα «παραπανίσια κιλά» που βαραίνουν την καθημε- ρινότητα των Ρεθυμνιωτών πολιτών και ζημιώνουν την ποιότητα ζωής τους, αντί να τη διευκολύνουν.
Οι δρόμοι έχουν στενέψει και συνεχίζουν να στενεύ- ουν, δυσχεραίνοντας ακόμα περισσότερο την κίνηση, τη στάση και τη στάθμευση των υπεράριθμων οχημάτων. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν η Κουντουριώ- του, η Μοάτσου, πρόσφατα η Αποστολάκη στη Σαρακήνα και προσεχώς η κεντρικότατη οδός Γερακάρη. Τα μεγάλα πεζοδρόμια με τους ποδηλατοδρόμους, από τη μία, είναι κάτι το πρακτικό και ελκυστικό, από την άλλη όμως, το συνεπαγόμενο στένεμα των δρόμων συνιστά κάτι πολύ επικίνδυνο για τους πεζούς και τους οδηγούς, ενώ μειώνει τις θέσεις της, έστω ελεγχόμενης και επί πληρωμή, στάθμευσης στην περιοχή του κέντρου.
Τον τελευταίο καιρό συζητείται αρκετά -από επίσημα και ανεπίσημα χείλη- το ενδεχόμενο κατασκευής υπογείου πάρκινγκ στην πλατεία των Τεσσάρων Μαρτύρων. Ο διεθνής διαγωνισμός, που έλαβε χώρα προ δεκαημέρου στην τεχνική υπηρεσία του δήμου προς ανάληψη του έγου, κηρύχθηκε «άγονος», καθώς δεν υπήρξε ενδιαφέρον από κατασκευαστικές.
Δεν υπέβαλαν προτάσεις φοβούμενες το ρίσκο της εποχής ή τους μη συμφέροντες για τις ίδιες όρους; Αυτές ξέρουν. Το θέμα, πάντως, δεν έχει κλείσει οριστικά. Υπάρχει όμως πραγματικό σχέδιο, θέληση και φυσικά η δυνατότητα να πραγματοποιηθεί ένα τέτοιο έργο; Κι αν δημιουργηθεί θα δώσει λύση στο σύγχρονο πρόβλημα της, κατά τ’ άλλα όμορφης, πόλης μας;
Λέει στο γνωστό του άσμα ο λαϊκός βάρδος, Πασχάλης Τερζής: «κι αν ψάχνεις σε πολυόροφα, στα υπόγεια είναι η θέα». Ίσως έχει δίκιο. Κι επειδή «θέα» στο πρόβλημά μας από πολυόροφα στο κέντρο , και μάλιστα πάρκινγκ, δύσκολα θα δούμε, ας επιχειρήσουν οι τοπικοί άρχοντες να μας την δείξουν από τα υπόγεια. Κι αν σε κάποιους η ιδέα της «θέας» αρέσει (βλ. κατασκευαστικές εταιρίες), θα γίνει τουλάχιστον μια αρχή.
Από μόνο του, ωστόσο, ένα τέτοιο εγχείρημα δεν μπορεί να δώσει λύση στο πρόβλημα της πόλης μας, σίγουρα όμως μπορεί να το αμβλύνει, σε συνδυασμό με την αλλαγή «γραμμής πλεύσης» και των ανθρώπων που ζουν και δραστηριοποιούνται εντός των ορίων της.
Η νοοτροπία: «σιγά μην πάω με τα πόδια, θα πάω παντού με το αμάξι, σταματάω όπου με βολεύει, αδιαφορώ για το αν παρακωλύω την κυκλοφορία, μου κόβουν κλήση, σιγά μην την πληρώσω, θα τη σβήσω και θα συνεχίσω να παρανομώ, αφού όλοι έτσι κάνουν» πρέπει να αλλάξει. Η μεταβολή σκέψης και δράσης πρωτίστως και μετέπειτα έργα, όπως το υπόγειο πάρκινκ και άλλες πιθανές συναφείς ενέργειες, μπορούν να περιορίσουν την αρνητική κατάσταση.
Nίκος Πολιουδάκης - Πτυχιούχος επικοινωνίας & μ.μ.ε. καποδιστριακού Παν/μίου Αθηνών
