του Γιώργου Φιλίππου
Πριν από λίγες μέρες ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε σε Τουρκικά Μέσα Ενημέρωσης ότι δεν διαπραγματεύεται το πασίγνωστο θέμα των 12 μιλίων. Αυτή την περίοδο παρουσιάζεται μια αναθέρμανση του θέματος, όσων αφορά την Ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας.
Όλα καλά και συνηθισμένα μέχρι τώρα. Η Ελλάδα είναι οι καλοί, οι Τούρκοι οι κακοί και σαν σήριαλ που έχουμε καταντήσει, εδώ και χρόνια είμαστε σε ανοιχτή διαμάχη για το γνωστό και μη εξαιρετέο θέμα των υφαλοκρηπίδων. Εμείς σαν καλοί που είμαστε εννοείται ότι δεν πρέπει να κάνουμε πίσω αλλά η αντίπερα όχθη συνεχίζει και αυτή την ίδια στάση καθώς δεν έχει να χάσει κάτι.
Τι γίνεται όμως όταν μιλάμε επί πτωμάτων; Και αν μας φαίνεται περίεργο και άσχημο, απλά ας σκεφτούμε τι έγινε το 1996. Δύο χώρες ήταν έτοιμες να εμπλακούν σε πόλεμο και δύο έθνη περίμεναν εναγωνίως τις αποφάσεις των Πρωθυπουργών. Σε αυτό το σημείο θυμάμαι τους 3 πιλότους που έπεσαν εν ώρα καθήκοντος και αναφέρω πως υπάρχει η εικασία ότι ακόμα εννέα μανάδες έκλαιγαν εκείνο το βράδυ στην Τουρκία. Σύνολο 12 οικογένειες έπρεπε να ξεκληριστούν για να κάνουν τις γκρίζες ζώνες.
Και διερωτώμαι, γιατί να θέλουν τις γκρίζες ζώνες τόσο πολύ; Σίγουρα δεν είναι το χρώμα που τους διεγείρει… Είναι σίγουρα κάτι άλλο που βόλευε όλες τις χώρες (Αν νομίζετε ότι στην υπόθεση εμπλέκονταν μόνο Ελλάδα- Τουρκία… πλανάστε πλάνη οικτρά…). Σε αυτό το σημείο, δεν θα ήταν σωστό να αναλωθούμε στα σενάρια περί μεγάλων κοιτασμάτων πετρελαίου ή χρυσού στην περιοχή. Ηθελημένα δημιούργησαν μια κρίση για να ελέγχουν και να πιέζουν την περιοχή.
Εδώ όμως, «μπαίνει στο παιχνίδι» και η Κύπρος. Πιέζοντας την Κύπρο, ασκούν πίεση και σε μας, καθώς και εμείς έχουμε ανοιχτές υποθέσεις με την Τουρκία. Από την άλλη η Κύπρος μπορεί να μην δίνει το πράσινο φώς για την Ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας ωστόσο πιέζουν την Ελλάδα και εμείς με τη σειρά μας το νησί της Αφροδίτης( ή πολύ απλά, φαύλος κύκλος).
Το ότι έχουμε χάσει πολλάκις σε πολυεθνικό επίπεδο είναι γνωστό και έχουμε αρχίσει να το συνηθίζουμε. Δεν μας πειράζει αυτό.
Όλα όμως το προβλήματα πρέπει κάποτε να λυθούν. Δεν είμαι ο καταλληλότερος να πω τι πρέπει να γίνει, μπορώ όμως να υποθέσω τι δεν πρέπει να γίνει. Δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να πάμε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Δεν ξέρω τι έχουν πάθει οι τελευταίες κυβερνήσεις και πηγαίνουν σε όλα τα ‘‘διεθνή’’. Πριν λίγο καιρό ΔΝΤ και τώρα αυτό;
Η αιτιολογία είναι απλή. Το εν λόγο δικαστήριο είναι διαιτητικό και δεν έχει σκοπό να απονείμει δικαιοσύνη. Δηλαδή οι δικαστές θα βγάλουν απόφαση έτσι ώστε να εξομαλύνουν την κατάσταση. Οπότε αν πάμε για μαλλί θα βγούμε κουρεμένοι.
Δεν είναι τα μίλια, δεν είναι τα σύνορα, ίσως δεν είναι η εθνική μας κυριαρχία. Είναι, ότι κάποτε πρέπει να μάθουμε να διεκδικούμε τα κεκτημένα μας και να τα υπερασπιζόμαστε, εμείς - και όχι τα ‘‘ διεθνή’’…
του Γιώργου Φιλίππου
