του Μαρίνου Γαλανάκη
Η θαυματουργική δύναμη του Αγίου Νεκταρίου είναι γνωστή. Θ’ αναφέρω τρία περιστατικά, στα οποία θεωρώ πως η Χάρη του Θεού ενέργησε μέσω του Αγίου και απότρεψε να συμβεί τουλάχιστον απλός, αν όχι θανάσιμος τραυματισμός δικός μου, κι άλλων προσώπων, που εμπλεκότανε στο κάθε περιστατικό από αυτά:
Το πρώτο συνέβη αρχές της δεκαετίας του 1970 κατά τον πηγαιμό μου στην υπηρεσία μου, με ΙΧ αυτοκίνητο, που οδηγούσε συνάδελφός μου. Καθόμουνα στη θέση του συνοδηγού. Του ΙΧ, που ταξίδευα, προπορευότανε φορτηγό φορτωμένο οικοδομικά υλικά. Στον Τσεσμέ, απέναντι σχεδόν από τον Ιερό Ναό του Αγίου Νεκταρίου, το φορτηγό φρέναρεν απότομα και σταμάτησε, χωρίς προειδοποιητικό σήμα. Τ’ αντανακλαστικά του οδηγού του αυτοκινήτου που επέβαινα λειτούργησαν άμεσα. Όμως τ’ όχημα δεν υπάκουσεν αμέσως. Έτσι βρεθήκαμε με το μπροστινό μέρος του αυτοκινήτου να βρίσκεται σχεδόν κάτω από το πίσω μέρος του φορτηγού, τη στιγμή που αυτό σταμάτησε. Μια μπετόβεργα Φ20, που προεξείχεν από την καρότσα του προπορευόμενου φορτηγού, ακούμπησε στο «παρμπρίζ» του ΙΧ, που επέβαινα, στο ύψος του προσώπου μου κι απέναντι από αυτό, χωρίς ν’ αφήσει ούτε σημάδι στο «παρμπρίζ». Η μπετόβεργα δεν είχε γίνει σ’ εμάς αντιληπτή πρωτύτερα γιατί δεν είχε πάνω της σήμανση. Ένα μέτρο επιπλέον πορεία του ΙΧ είταν αρκετό ώστε αυτό το σίδερο να τρυπούσε το «παρμπρίζ» και να καρφωνότανε πιθανά στο πρόσωπό μου!
Απόδωσα τη σωτηρία μου από έστω κ έναν ελαφρό τραυματισμό στον θαυματουργό Άγιο Νεκτάριο.
Το δεύτερο περιστατικό συνέβη κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1990, στον ΒΟΑΚ στον Λατζιμά στο ύψος της διακλάδωσης προς τα «νταμάρια». Οδηγούσα κλειστό φορτηγό (κλούβα) και στη θέση του συνοδηγού καθόταν η γυναίκα μου. Είχα κατεύθυνση από Ρέθεμνος προς Ηράκλειο. Η ταχύτητα που πήγαινεν η κλούβα είτανε περί τα 70 χλμ. Από το αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας ερχόταν κλειστό επιβατικό (κλούβα) όχημα, με ταχύτητα περίπου ίδια. Υπολόγισα πως και τα δυο αυτοκίνητα θα φτάνανε σχεδόν ταυτόχρονα στο ύψος της διακλάδωσης, απέναντι από το πρατήριο βενζίνης.
Ξαφνικά βλέπω το άλλο, το επιβατικό αυτοκίνητο, να σηκώνεται στον αέρα, να στρίβει ενώ πετούσε και να έρχεται κατά πάνω μου! Φρέναρ’ απότομα! Το ιπτάμενον όχημα αναποδογύρισε στον αέρα! Πέρασε μπροστά από το δικό μου σ’ απόσταση δυο-τριών μέτρων, ενώ το δικό μου εξακολουθούσε να κινείται, και προσγειώθηκεν ανάποδα στο «δέλτα», που σχηματίζεται στη νότια παρυφή του ΒΟΑΚ από την είσοδο κ έξοδο των τροχοφόρων από αυτόν προς και από τα «νταμάρια»! το δικό μου όχημα σταμάτησε λίγα μέτρα μετά τη διακλάδωση. Κατέβηκα κ έτρεξα προς το μέρος που βρισκότανε προσγειωμένο με τον ουρανό κάτω και τους τροχούς απάνω το άλλο αυτοκίνητο, για να προσφέρω τη βοήθειά μου σ’ όποιο θα έβρισκα ζωντανό. Πριν προλάβω να φτάσω, άνοιξεν η πόρτα του οδηγού και βγήκεν ένας άντρας, που είτανε ο τρόμος ζωγραφισμένος στο πρόσωπό του μαζί με την απορία για το τί και πώς και γιατί του συνέβη αυτό το ατύχημα. Τον ρώτησ’ αν είτανε χτυπημένος κι αν είταν άλλοι επιβάτες στ’ όχημα. Είταν αλλοδαπός. Είτανε σαστισμένος. Αλλά σώος κι αβλαβής. Έμενα με την εντύπωση πως δεν είταν άλλος μέσα στ’ όχημα, όταν άκουσα τρίξιμο μετάλλου και γυρνώντας βλέπω να βγαίνει από αυτό ένα παιδί ως δέκα χρόνων περίπου! Άφησα τον άντρα και πήγα προς το παιδί. Είταν ευτυχώς καλά. Δεν είχεν ούτε γρατζουνιά. Βεβαιώθηκα πως δεν είταν άλλος στ’ όχημα μέσα. Σταυροκοπήθηκα κ έφυγα. Είχα τρομάξει κ εγώ κι ούτε πήγε το μυαλό μου να δω μέσα στο παρακείμενο εικονοστάσι, ανάθημα κάποιου χριστιανού, που αφορούσε σε προηγούμενο, ίσως θανατηφόρο τροχαίο, αν υπήρχεν εικόνα και ποιο Άγιο Πρόσωπο εξεικόνιζε…
Το τρίτο περιστατικό μου συνέβη ακριβώς στο ίδιο σημείο που συνέβη και το δεύτερο, ύστερ’ από μερικά χρόνια.
Κατευθυνόμουνα προς το Ρέθεμνος. Προπορευόταν από την κλούβα μου ένα μικρό παλιό άσπρο αγροτικό αυτοκίνητο. Πήγαινε σιγά στο δεξιό του δρόμου και προς την ίδια μ’ εμένα κατεύθυνση. Εγώ πήγαινα ταχύτερα. Το παρακολουθούσ’ από αρκετή απόσταση και δεν ανάκοψα ταχύτητα όταν το πλησίασα, γιατί πήγαινε στην άκρη του δρόμου. Και βέβαιος πως μπορώ να τον προσπεράσω –ο δρόμος είταν έρημος- άναψα «φλας» και προχώρησα. Μου είχε δώσει την εντύπωση πως θα κατευθυνότανε στο βενζινάδικο, γιατί μπήκε στο πλάτωμα του δρόμου κι ακολουθούσε τη λωρίδα κυκλοφορίας που κατευθύνεται προς αυτό.
Τη στιγμή λοιπόν που έφτανα στο πλάι του, ο οδηγός του έστριψεν απότομ’ αριστερά χωρίς ν’ ανάψει «φλας» και κατευθύνθηκε στην παράνομη έξοδο του δρόμου, που έρχεται από τα «νταμάρια». Έκαμα κ εγώ την ίδια κίνηση με το σκεπτικό πως θα πήγαινεν αυτός από το ένα, -το δεξιό, όπως το βλέπομε- να μπει στο δρόμο των «νταμαριών» και θα προλάβαινα εγώ να μπω από το άλλο, τ’ αριστερό του «δέλτα» και ν’ αποφύγω τη σύγκρουση. Άλλη επιλογή δεν είχα. Αν έστριβα δεξιά προς το πρατήριο βενζίνης, ή αν ακολουθούσα ευθεία πορεία θα το χτυπούσα οπωσδήποτε, ακόμα κι αν πατούσα φρένο, γιατί ήδη βρισκόμουνα πλάι του σχεδόν. Κι αυτό μεν το απόφυγα και δεν του άγγιξα καθόλου. Όμως ένεκα της ταχύτητας που είχα και της απότομης στροφής που έκαμα προς τ’ αριστερά, η κλούβα μου σηκώθηκε πάνω στους δεξιούς τροχούς έτοιμη ν’ ανατραπεί! Φώναξα δυνατά: «Κύριε…»! και χωρίς να προφτάσω να ολοκληρώσω, ένοιωσα μια δυνατή σπρωξιά από τα δεξιά της κλούβας , η οποία πάτησεν άμεσα και στους τέσσερις τροχούς και γύρισεν απότομα με στραμμένη τη μούρη προς την αντίθετη από αυτήν που κατευθυνόμουνε κατεύθυνση και κοκάλωσε στην παρυφή του δρόμου, στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας! Έδεσα το χειρόφρενο. Έσβησα τη μηχανή. Κατέβηκα. Κ είδα το αγροτικό ΙΧ αυτοκίνητο να κινείται σιγά κι αδιάφορα στο δρόμο προς τα «νταμάρια» ή τον Πρίνο, ή το χωράφι, που είχε σκοπό να πάει. Έτρεξα. Το πρόφτασα. Είδα στην «καμπίνα» μέσα τρεις μεγάλης ηλικίας άντρες να κουβεντιάζουνε κι ούτε καταλάβανε σε τί κίντυνο μπήκανε και βάλανε κ εμένα. Αφοπλίστηκα. Τζάμπα τα λόγια μου, σκέφτηκα. «Σκότωνε μπουνταλάδες, πλέρωνε «τζερεμέδες», έλεγεν ο πατέρας μου.
Γύρισ’ αγαναχτισμένος να πάρω την κλούβα και να φύγω. Πλησιάζοντας στη συμβολή του δρόμου εκείνου προς το ΒΟΑΚ, που έχει σχήμα κεφαλαίου δέλτα, είδα πεσμένο κατά γης το λαμαρινένιο εικονοστάσι, που πριν από το ατύχημά μου έστεκε πάνω σε μια γαλβανισμένη σιδερένια σωλήνα των 2΄΄ παχτωμένη στο χώμα. Κ είτανε το ίδιο εικονοστάσι, που προανάφερα, στο δεύτερο περιστατικό. Σίγουρα το χτύπησεν η κλούβα. Έλεγξα την κλούβα εξωτερικά. Τη δεξιά της πλευρά, το μπρος και το πίσω μέρος. Άθιχτη! Έλεγξα τα λάστιχα. Εντάξει.
Ποια δύναμη τόσο ισχυρή έσπρωξε τόσο δυνατά την κλούβα, που η φυγόκεντρος που ανάπτυξε, σε συνάρτηση της ταχύτητας που είχε και του βάρους της, απαιτούσε πολύ ισχυρή δύναμη για να την εμποδίσει να «νταλαμπάρει» και να συρθεί στην άσφαλτο σ’ αρκετά μέτρα; Ο στηλίσκος, που κρατούσε πάνω του το εικονοστάσι; Αφού είχεν υποχωρήσει, χωρίς ν’ αφήσει ούτε αμυχή πάνω στο χρώμα του αυτοκινήτου!
Μέσα όμως στο εικονοστάσι αυτό είτανε δυο μικρές εικόνες: Η μια εικόνιζε τη βάπτιση του Κυρίου Ιησού Χριστού κ η άλλη τη μορφή του Αγίου Νεκταρίου!
Κ είταν εκείνο το πρωινό η 6η Γενάρη! Η μέρα των Φώτων!!
Πιστεύω λοιπόν, ότι και στα τρία περιστατικά, που Σας ανάφερα, ενέργησεν η Χάρη του Αγίου Θεού. Και διά του Αγίου Νεκταρίου, και στις τρεις περιπτώσεις. Και δια του Τιμίου κ Ενδόξου Προφήτη, Προδρόμου, Βαπτιστή και Πρωτομάρτυρα Ιωάννη, στις δυο τελευταίες. Την ευχή, την ευλογία και την προστασία Τους να έχομε πάντοτε…
