Κατά καιρούς έχουν γίνει πολλές έρευνες ανά τον κόσμο,

στην προσπάθεια να ορίσουμε που θα ήταν καλύτερα να ζούμε. Όπως είναι λογικό, δυτικές χώρες και συγκεκριμένα η Ελβετία και ο Καναδάς έχουν χαρακτηρισθεί  ως χώρες με το υψηλότερο βιοτικό επίπεδο. Ένα ζητούμενο όμως, είναι με ποια κριτήρια και ποιοι παράγοντες κρίνουν μια χώρα καλύτερη από την άλλη;

Οι περισσότεροι από εμάς, προφανώς θα ορίσουν καλύτερη μια χώρα όταν η εύρεση εργασίας είναι εύκολη, οι υποδομές της χώρας  ικανοποιητικές και  όταν υπάρχει ασφάλεια – κοινωνική αλληλεγγύη.

Σίγουρα σε χαλεπούς καιρούς το σημαντικότερο είναι η εργασία(αποτελεί άλλωστε και κύριο λόγο μετανάστευσης). Γιατί όμως να αποκαλούμε πλούσια μια χώρα μόνο όταν υπάρχουν δουλειές; Η ελευθερία έκφρασης είναι πλούτος, η ιστορία του εκάστοτε τόπου είναι πλούτος, η κουλτούρα ή υποκουλτούρα είναι πλούτος. Ακόμα και η επικοινωνία των ανθρώπων, η αληθινή επικοινωνία ,την οποία όλη μας έχουμε ανάγκη   μπορεί να θεωρηθεί πλούτους.

Δυστυχώς στην συγκεκριμένη χρονική περίοδο μετριούνται όλα με το νόμισμα. Ένα μέγα σφάλμα στο οποίο πέφτουμε όλοι είναι η σύγκριση της «πολυταξιδεμένης» μας χώρας με άλλες. Ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός έτσι και η κάθε χώρα διαφέρει. Η Αγγλία έχει  τα προτερήματα και τα ελαττώματα της το ίδιο και η Αμερική το ίδιο και η Ισπανία το ίδιο και η Ελλάδα.   

Γιατί πάντα να προσπαθούμε να μοιάσουμε σε κάποιον;  Αυτοί είμαστε. Είμαστε πλούσιοι άνθρωποι ίσως όχι οικονομικά αλλά πολιτισμικά και κοινωνικά. Το χιούμορ μας, η ‘ καλημέρα’, το χαμόγελο είναι στοιχεία που σπάνια τα συναντά κανείς.  Χαρακτηριστικά θα ήθελα να αναφέρω ότι ένας γάμος στο εξωτερικό απαρτίζεται από πενήντα εξήντα άτομα. Για σκεφτείτε πόσα άτομα είχε ο τελευταίος γάμος που πήγατε. Όλα αυτά τα στοιχεία δεν είναι τυχαία. Υπήρξαν χιλιάδες παράγοντες που συντέλεσαν ώστε να θεωρούμαστε ο λαός που διασκεδάζει περισσότερο.

Η αντιγραφή προτύπων έχει αποδειχθεί αναποτελεσματική. Η λύση, ίσως όχι όλων των προβλημάτων μας,  είναι να συνειδητοποιήσουμε ποιοι πραγματικά είμαστε, από πού προερχόμαστε και που θέλουμε να πάμε. Με λίγα λόγια να προσανατολιστούμε και να αντιληφθούμε τον πλούτο που μας κατακλύζει.  

Γιώργος Φιλίππου