Ο καθένας από εμάς σε ορισμένες στιγμές της ζωής του έχει φτάσει

σε ένα σημείο απόγνωσης, συναισθηματικής πίεσης και απομόνωσης, το λεγόμενο αδιέξοδο. Κατά πολλούς θεωρείται τυφλό σημείο χωρίς εμφανή σημάδια οδού επιστροφής.

Το συναισθηματικό μπλοκάρισμα σε συνδυασμό με γεγονότα δύσκολα και νευραλγικά, ιδιαίτερα αυτά αν δεν κοινοποιούνται προκαλεί φοβίες, ανασφάλειες και αδιέξοδα.

Υπάρχει όμως λύση σε αυτό; η θετική και αισιόδοξη χροιά και ενατένιση των πραγμάτων αρκούν; Σαφώς και δεν αρκούν. Μπορεί να αποτελούν ένα μέρους του δρόμου της διαφυγής αλλά  σε καμία περίπτωση δεν είναι η αρχή του. Είναι απλώς ένας ωραίος προορισμός ενός ταξιδιού, αν θέλετε είναι οι δρόμοι που ανακαλύπτονται σε αυτό το ταξίδι.

Για μένα τα πράγματα είναι απλά και ξεκάθαρα, όλα βρίσκονται στα χέρια μας. Όταν χάσουμε την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και νιώσουμε πως δεν αντέχουμε να προσπαθούμε άλλο,  δεν έχουμε τη δύναμη να συνεχίσουμε,  τότε βιώνουμε τα συμπτώματα και τα αδιέξοδα θλίψης και αδράνειας.

Το αποτέλεσμα είναι η διόγκωση των προβλημάτων μας, οι διαστάσεις τους να αυξάνονται και να μεγαλώνουν στο εσωτερικό του εαυτού μας. Το κλειδί της φυλακής αυτής όμως το έχει μόνο ένας: εμείς - ο καθένας από εμάς για τον εαυτό του!

Εύχομαι για όλους μας μια ανέμελη, αισιόδοξη και ουσιαστική Κυριακή!

Βάιος Ντάφος-Φοιτητής Φιλολογίας