Μικρά καθημερινά δράματα εκτυλίσσονται δίπλα μας,
μέσα στα πόδια μας καθημερινά. Έρωτες, καβγάδες, μίση έριδες, βιαιοπραγίες. Οι ισχυροί επιβάλλονται και οι αδύναμοι καταπίνουν περηφάνια. Αθώα παιδικά βλέμματα παρακολουθούν με απορία και φόβο σκηνές οικογενειακής βίας. Ηλικιωμένοι, ανήμποροι και ασθενείς βρίζονται και υπομένουν μέσα στα σπίτια τους τη χλεύη και τις ιδιοτροπίες της επιφορτισμένης με τη φροντίδα τους μετανάστριας. Η στοργή και η αγάπη έχουν αντικατασταθεί από την κατσάδα και την αδιαφορία. Ο πολιτισμός στις ανθρώπινες σχέσεις και η ευγένεια στο λόγο δεν υφίστανται στις περισσότερες περιπτώσεις. Και η ζωή γλυκιά και πικρή συνάμα, απρόβλεπτη και ωραία, σύντομη και βαρετή ακολουθεί το δρόμο ενός πεντασύλλαβου ρήματος: Συνεχίζεται….
Κάποτε στην πόλη αυτή υπήρχαν σπίτια που μπορεί να μην είχαν τις σημερινές ανέσεις, αλλά κυριαρχούσε η καλοσύνη και η ποιότητα των ανθρώπων, που με ένα βλέμμα μόνο σε έκαναν να αισθάνεσαι σημαντικός. Υπήρχαν νοικοκυρές που σου έβαζαν ένα πιάτο από το λιγοστό φαγητό τους. Οι άνθρωποι έδιναν σημασία στο τι ποιότητας άνθρωπος είσαι και όχι στο πόσα κερδίζεις. Τα ταξίδια είχαν σημασία γιατί έβλεπες πράγματα που σε παραξένευαν, οι ιστορίες είχαν νόημα και επίδραση σε όσους τις άκουγαν και τα παιδιά εκτιμούσαν ιδιαίτερα τα δώρα. Οι άνθρωποι συζητούσαν με βλέμμα καθαρό και με λόγια μεστά και σταράτα. Η παραλία μας ξεκούραζε, το βουνό μας αναζωογονούσε. Κι αυτή η πόλη μας ανύψωνε πνευματικά, μας έδινε τροφή για σκέψη. Οι άνθρωποι πρόσθεταν αξία σε κάθε τους δραστηριότητα, αφαιρούσαν ιδρώτα από το κορμί τους και έκαναν κατάθεση ψυχής στη δουλειά τους. Και η τιμή του καθενός ήταν ότι πιο πολύτιμο είχε στον κόσμο. Δεν εξαγοράζονταν εύκολα οι άνθρωποι, δεν ξεπουλιούνταν οι συνειδήσεις. Δεν άντεχαν στο χρόνο η ψευτιά και η απάτη. Κανείς δεν επιχειρούσε να προσβάλλει κανέναν χωρίς λόγο και αιτία.
Με τις σκέψεις αυτές και με την ψυχική σύνθεση μας να βρίσκεται άλλες φορές σε ανοδική και άλλες σε καθοδική πορεία, προχωρούμε σε αυτό το ταξίδι. Με τις πληγές μας και τα πάθη μας, με το άγχος μας και τη λαχτάρα μας να κατακτήσουμε ολοένα και περισσότερα πράγματα. Βλέπουμε να περνούν γρήγορα από μπροστά μας οι μνήμες και θυμόμαστε τα παιδικά μας καμώματα σα να ήταν χτες. Ζούμε σε δύσκολες εποχές που τα δεδομένα αλλάζουν με τρομακτική ταχύτητα και το μέλλον διαγράφεται σκοτεινό και δυσοίωνο. Κι όμως: Εμείς εκεί: στις επάλξεις, στον καθημερινό αγώνα, στη στέρηση και στο άγχος, στο τρέξιμο και στον πανικό. Κι έρχονται φορές που καθόμαστε στη βεράντα μας και ταξιδεύουμε με τα μάτια της ψυχής και με τα «θέλω» της καρδιάς. Κι έρχονται ώρες που ξεχνάμε τα βάσανά μας και ονειρευόμαστε ταξίδια μακρινά σε μέρη παραδεισένια. Και υπάρχουν στιγμές που γελάμε μέσα μας, πετώντας νοερά τα βάσανά μας στην πυρά. Κι είναι και φθινόπωρο…
Ξανά εδώ λοιπόν. Στο Ρέθυμνο που αγαπάμε. Στην πόλη που ζούμε. Στους ανθρώπους που γνωρίζουμε. Στα σοκάκια που περπατάμε. Στην πόλη που μας αντέχει και μας δίνει αέρα και ώθηση να κοιτάξουμε ψηλά. Στην ασφάλεια που νιώθουμε και στη θαλπωρή μου μας αγκαλιάζει. Στο ρούφηγμα αέρα καθάριου, στη θέα της απλότητας παλιών ανθρώπων που κατεβαίνουν στη «χώρα». Ανάμεσα στη ζεστή μας ανάσα και στον «πάγο» που σπάμε. Σε όλους εκείνους που αγαπάμε…
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ
E-mail: [email protected]
