Η ακαδημαϊκή χρονιά έχει ήδη ξεκινήσει. Παιδιά που μέχρι πρότινος

ήταν μαθητές (με ότι αυτό συνεπάγεται), πλέον πρέπει να ωριμάσουν απότομα. Νέοι άνθρωποι, νέοι φοιτητές τρέχουν να βρουν σπίτι, να κάνουν εγγραφές και να εγκαινιάσουν τη ‘νέα’ τους ζωή.  Η φοιτητική ζωή, όνειρο πολλών νέων, γίνεται πραγματικότητα.

Γνωριμίες, φιλίες, καφέδες και αρκετά ξενύχτια καλύπτουν τη φοιτητική ζωή. Η πλειονότητα των φοιτητών  παρουσιάζει έντονη κοινωνικοποίηση ενώ ο τρόπος ζωής διαφέρει κατά πολύ με αυτόν του προηγούμενου έτους.  Όλα καλά μέχρι εδώ.

Δυστυχώς όμως πολλοί από αυτούς τους νέους αποπροσανατολίζονται εύκολα.  Ο λόγος που έφυγαν από τα σπίτια τους είναι οι σπουδές τους. Ένας μεγάλος αριθμός φοιτητών έκανε εγγραφή σε μια σχολή, η οποία δεν ήταν της αρεσκείας του. Το δέλεαρ όμως είναι μεγάλο και γρήγορα ξεχνούν τον αρχικό τους σκοπό.

Το γεγονός όμως ότι πολλοί φοιτούν σε τμήμα που δεν τους αρέσει ή δεν τους ταιριάζει είναι αποτέλεσμα της ευρύτερης κοινωνίας. Ήδη από μικρή ηλικία επηρεάζονται και ενδόμυχα στοχεύουν μόνο σε   επαγγέλματα.  Κάθε φορά ο θείος ρωτά τον μικρό “τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις ;“και αυτός απαντά ότι θέλει να γίνει γιατρός.

Μήπως έχετε ακούσει ποτέ ότι κάποιο παιδί θέλει να γίνει γεωργός; Αλλά ακόμα και αν το πει, ο μπαμπάς ( ο οποίος τυγχάνει να είναι γεωργός) τρέχει να τον αποτρέψει,  λέγοντας του ότι δεν πρέπει να γίνει και να κουράζεται σαν και αυτόν. Οι περισσότεροι οι οποίοι στρέφονται σε χειρωνακτικές εργασίες, αναγκάζονται για οικονομικούς λόγους να ασχοληθούν με παρόμοια αντικείμενα.

Ο άνθρωπος όμως θεωρείται επιτυχημένος όταν καταφέρει να κάνει το χόμπι του επάγγελμα. Όταν δηλαδή κάνει κάτι που του αρέσει και την ίδια στιγμή μπορεί να ζει από αυτό. Όταν ξυπνάει το πρωί και έχει όρεξη να πάει στη δουλειά, όταν δεν μετράει αντίστροφα τα λεπτά για να χτυπήσει κάρτα.  Αυτή η χαρά και ευτυχία πολλές φορές περνάει και στην προσωπική ζωή του ανθρώπου.

Γι’ αυτό άλλωστε γίνεται λόγος για επαγγελματικό αποπροσανατολισμό, γιατί όλα μας τα πρότυπα οδηγούν σε ένα γραφείο με υπέρογκες αποδοχές, όμορφα ρούχα και κοινωνική καταξίωση.

Ορισμένοι μόνο νέοι κατά τύχη πετυχαίνουν τμήμα, όχι μόνο της αρεσκείας, αλλά και των δυνατοτήτων τους. Δεν μπορούμε να γίνουμε όλοι γιατροί και δικηγόροι και δεν είναι κακό που δεν μπορούμε.

Ευκαιρίες υπήρχαν, υπάρχουν και πάντα θα υπάρχουν. Το ζητούμενο είναι να μας αρέσει αυτό που κάνουμε και να το προσπαθούμε όσο περισσότερο γίνεται.

Γιώργος Φιλίππου