Πρέπει να ληφθεί πολύ σοβαρά υπόψη ότι:
Από τις 365 μέρες του έτους ούτε 100 είναι οι καθαρές μέρες διδασκαλίας. Η ευρύτερη Παιδεία όμως, αλλά και η ειδική εκπαίδευση, "και κόπου πολλού και χρόνου μακρού και δαπάνης ου μικράς απαιτούσι". Δεν γίνεται να αφομοιωθεί στριμωγμένη σε τόσο αγχωτικά χρονικά πλαίσια η διδακτική ύλη. Ανάλογη δυσκολία προκύπτει και για τον διδάσκοντα. Φεύγοντας όμως από το σχολείο ο μαθητής πρέπει να ξέρει καλά το μάθημα και όχι να τρέχει στα φροντιστήρια για να το μάθει, αγχωμένοι έτσι ακόμη περισσότερο.
Οι γονείς των μαθητών είναι τελείως απαράσκευοι για την ανατροφή και τον σωστό παιδευτικό χειρισμό των παιδιών των. Ζήτημα αν ένας στους χίλιους έχει διαβάσει ένα βιβλίο για τα τρία ή πέντε πρώτα παιδικά έτη. Αρκούνται στο να τα τρέφουν καλά (βλ. για τα υπέρβαρα παιδιά) και να περιμένουν ή και ρητώς καμιά φορά να απαιτούν να γίνουν μεγαλογιατροί, μεγαλοδικηγόροι, μεγολομηχανικοί, εργολάβοι, ου μην αλλά και υπουργοί! και βλέπουμε για παραπάνω!!!
Τα σχολικά βιβλία δεν πρέπει να γράφονται από "βαριά" ονόματα, εκτός εάν έχουν το χάρισμα της εύληπτης και ελκυστικής γραφής, αλλά από συγγραφείς που αγαπούν και "ζουν" από κοντά το παιδί και τα βαριά ονόματα να τα διαβάζουν μόνο, για να διορθώνουν τα επιστημονικά των λάθη. Πρέπει να ξεκινούν από τα γνωστά (στους μαθητές βέβαια), να είναι γραμμένα απλά και να πρωτοπαρουσιάζουν τις πλέον επαγωγές και ελκυστικές γνώσεις, όπως γνωματεύει ο Γκαίτε. Εν συνεχεία τα δύσκολα και στο τέλος τα δυσκολότερα. Η ιστορία, ιδιαιτέρως, πρέπει να είναι γραμμένη σαν μυθιστόρημα. Αν ένα βιβλίο απωθεί τους μαθητές, κάτι δεν πάει καλά σ' αυτό.
Διδάσκοντες και βιβλία πρέπει να είναι ευχάριστα και αγαπητά στους μαθητές. Να ζητείται η γνώμη καθηγητών και μαθητών για κάθε βιβλίο, με συγκεκριμένα στοιχεία βέβαια, και όταν η γνώμη αυτή είναι αρνητική να γίνεται αντικατάσταση των.
Οι φιλόλογοι, ιδιαίτερα, να διαιρεθούν σε ιστορικούς και σε αρχαιολόγους, σε νεοελληνιστή με γνώσεις της αντίστοιχης Νεοελληνικής Ιστορίας και σε κλασικούς φιλολόγους για τα Αρχαία Ελληνικά και Λατινικά, με γνώσεις Αρχαίας Ιστορίας Αρχαιολογίας και Δημόσιου και Ιδιωτικού βίου των αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων. Να χρησιμοποιούν άπταιστα την Ελληνική, όπως και οι άλλες ειδικότητες, όλες ανεξαιρέτως.
Αντί των θρησκευτικών να διδάσκεται θρησκειολογία με έμφαση στη Χριστιανική Θρησκεία και Χριστιανική Ηθική. Από την Ελληνική Παιδεία πρέπει να βγαίνουν ελεύθερα πνεύματα με κριτική στάση απέναντι σε όλα τα θέματα και με κοσμοπολίτικες αντιλήψεις.
Διαρκής και επαρκής έλεγχος σχολείων και διδασκόντων, από ικανούς και κατάλληλους αξιολογητές.
Ως προς τη βάση του 10 (δέκα), περιορίζομαι λόγω χώρου να σημειώσω ότι η κατάργηση του θα αποτελέσει τη χαριστική βολή για την ευθανασία της πνέουσας τα λοίσθια Παιδείας μας. Ως προς την επισημοποίηση της Αγγλικής, αρκούμαι να πω ότι θα σημάνει την αρχή του θανάτου της γλώσσας, που κατά τον Κικέρωνα "κατέστη αξία να ομιλείται υπό των θεών" και κατά τους γλωσσολόγους να θρέψει όλες τις γλώσσες του δυτικού κόσμου.
Χρίστος Μακρής
