Πολύ συχνά ακούω από τους ηλικιωμένους κυρίως
ανθρώπους να νοσταλγούν τα παλιά ωραία χρόνια, τα χρόνια που υπήρχε «ανθρωπιά». Ενώ έχουν όλα τα αγαθά στα πόδια τους, τους λείπει αυτό το μεγάλο προτέρημα που δυστυχώς στην εποχή μας έχει γίνει «είδος προς εξαφάνιση». Αλήθεια αν βάζαμε μια αγγελία στην εφημερίδα με τίτλο: Ζητείται άνθρωπος, πόσοι από μας θα ανταποκρίνονταν; Για πολύ λίγο παίρνω το ρόλο του δημοσιογράφου και κάνω κάποιο γκάλοπ. Ρωτώ: Εσείς τί πιστεύετε; Υπάρχει ανθρωπιά στις μέρες μας; Όλοι μα όλοι δεν απαντούν, δυσπιστία διάχυτη. Ο καθένας έχει το λόγο του που δεν αφήνει να απαντήσει θετικά.
Όλοι μας καθημερινά καλούμαστε μέσα από τις πράξεις μας να αποδείξουμε τί σόι άνθρωποι είμαστε. Οι περιστάσεις, μας κάνουν να ομολογούμε σε καθημερινή βάση το πόσο έχομε αναπτύξει το συναίσθημα ανθρωπιάς μέσα μας. Και πάλι όμως πρέπει να είμαστε συγκρατημένοι. Η καχυποψία πρέπει να είναι πάντα μπροστά απ’ όλα. Δεν ξέρομε αν ο άλλος σκέπτεται όπως εμάς! Και εκεί είναι που μπαίνει το ερώτημα: Μα γιατί να φοβόμαστε να είμαστε αληθινοί και ανθρώπινοι;
Πώς να μην φοβάσαι όταν του δίνεις τα πάντα στον άλλο και αυτός σε απορρίπτει; Πώς να μην φοβάσαι όταν σου τρακάρουν το αυτοκίνητο και στο παρατάνε και φεύγουν; Πώς να μην φοβάσαι όταν εσύ μιλάς εμπιστευτικά και σε προδίδουν; Πώς να μην φοβάσαι όταν σε εκμεταλλεύονται με διάφορους τρόπους; Πώς να μην φοβάσαι όταν σου σκάβουν το λάκκο πίσω σου επαγγελματικά;
Φοβάσαι και προχωράς, κουβαλώντας μαζί σου μόνο την καχυποψία και όχι μόνο αυτό. Φοβάσαι πως αν εσύ δώσεις αυτά που αισθάνεσαι ο άλλος θα σε θεωρήσει «βλάκα». Κι όμως ενώ είσαι σίγουρος ότι όλα χάθηκαν και η εποχή μας, μας έχει κάνει να φοράμε την πανοπλία της ανθρωπιάς έρχεται ένα περιστατικό να σε κάνει να σκεφτείς πως δεν είναι έτσι. Αναθεωρείς την σκέψη σου απλά βρίσκοντας το πορτοφόλι που έχασες. Ναι κάποιος «χριστιανός» το βρίσκει και το παραδίδει. Δεν τον ενδιαφέρουν ούτε τα χρήματα ούτε η αξία του. Και συ χαμογελώντας λες: ρε παιδιά υπάρχει ανθρωπιά.
Δεν χρειάζονται σπουδαίες ενέργειες για να το αποδείξουμε. Πράξεις απλές, μικρές, καθημερινές. Ένας γλυκός λόγος. Λίγη βοήθεια εκεί που την χρειάζονται. Μικρές εκπλήξεις σ’ ανθρώπους που τις έχουν ανάγκη.
Όλοι μα όλοι μέσα μας κρύβομαι ένα σωστό άνθρωπο, ας μην φοβόμαστε να τον εκδηλώσουμε τόσο πολύ. Ναι, να αναζητάμε στις σχέσεις μας, στις φιλίες μας, στα επαγγελματικά μας, σωστούς ανθρώπους και όχι μόνο αυτούς που έχουν κοινωνική θέση και χρήμα. Όμως μην καλυπτόμαστε λέγοντας ότι φταίει η εποχή μας. Τις εποχές εμείς τις διαμορφώνουμε και εμείς τους δίνουμε τον κατάλληλο χαρακτηρισμό!!
Αν προσέξατε σήμερα το άρθρο μου είχε δυο τίτλους. Διαλέξτε εσείς τον τίτλο που θέλετε, σύμφωνα με τις δικές σας εμπειρίες….
Στεφανία Καλαϊτζάκη
