Το Φοινικόδασος του Πρέβελη στάθηκε και πάλι απέναντι στη φωτιά. Αυτή τη φορά άντεξε σε μεγάλο βαθμό, όμως περίπου τρία στρέμματα στο βορειοδυτικό τμήμα του δεν γλίτωσαν. Και μαζί με τη νέα πληγή, ήρθε ξανά στην επιφάνεια μια παλιά εκκρεμότητα.

Από το 2010, όταν το Φοινικόδασος υπέστη τη μεγάλη καταστροφή, μέχρι σήμερα έχουν περάσει δεκαέξι χρόνια. Μια μελέτη πυροπροστασίας ολοκληρώθηκε το 2011, χρειάστηκαν όμως χρόνια για να φτάσει στην πράξη και ακόμη και σήμερα το έργο παραμένει ημιτελές.

Μπορεί να μην είναι ώρα για καταλογισμό ευθυνών. Είναι, όμως, ώρα για αποφάσεις.

Η πρόσφατη πυρκαγιά έδειξε ότι η προστασία ενός τόσο ευαίσθητου οικοσυστήματος δεν μπορεί να εξαρτάται από το αν θα προλάβει ένα χρηματοδοτικό πρόγραμμα, αν θα ολοκληρωθεί μια διοικητική διαδικασία ή αν θα ξεπεραστούν εγκαίρως οι γραφειοκρατικές αγκυλώσεις.

Χρειάζεται ένας σύγχρονος και ρεαλιστικός σχεδιασμός, με έμφαση κυρίως στην πρόληψη. Ο καθαρισμός του Φοινικοδάσους αποδείχθηκε στην πράξη πολύτιμος. Το ίδιο πρέπει να ισχύσει και για κάθε μέτρο που μπορεί να περιορίσει τον κίνδυνο.

Το Φοινικόδασος δεν έχει την πολυτέλεια να περιμένει άλλα δεκαέξι χρόνια.