Η αρχειοθέτηση της υπόθεσης που αφορούσε τον Γιάννη Κεφαλογιάννη και τον διευθυντή του πολιτικού του γραφείου, Γιάννη Τρουλλινό, επιβεβαιώνει όσα είχαμε επισημάνει από την πρώτη στιγμή. Η πραγματική εικόνα δεν ήταν αυτή που δημιουργήθηκε από την αποσπασματική δημοσιοποίηση ορισμένων διαλόγων. Όποιος μελετούσε τη δικογραφία στο σύνολό της μπορούσε να διαπιστώσει ότι αρκετές συνομιλίες όχι μόνο δεν επιβάρυναν τον κ. Κεφαλογιάννη, αλλά περιείχαν και αρνητικές αναφορές από αυτούς που ζητούσαν εξυπηρετήσεις, προς τον ίδιο και το γραφείο του. Το ίδιο ίσχυε και για τις συνομιλίες του Γιάννη Τρουλλινού, οι οποίες, χωρίς επιλεκτικές περικοπές, οδηγούσαν σε διαφορετικά συμπεράσματα.

Η Δικαιοσύνη έκρινε ότι δεν υπήρχαν επαρκείς ενδείξεις για περαιτέρω ποινική δίωξη, ενώ ούτε οι αρμόδιοι Ευρωπαίοι εισαγγελείς προχώρησαν σε παραπομπή των συγκεκριμένων προσώπων. Η υπόθεση αυτή αποτελεί υπενθύμιση ότι η δημόσια συζήτηση δεν πρέπει να υποκαθιστά τη δικαστική κρίση. Οι τελικές κρίσεις οφείλουν να βασίζονται στο σύνολο των στοιχείων και όχι σε επιλεκτικές διαρροές που διαμορφώνουν εντυπώσεις. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να κάνει λάθη. Όπως κάθε ανθρώπινος θεσμός, μπορεί να αστοχήσει. Η μεγάλη διαφορά όμως είναι ότι διαθέτει τους δικούς της μηχανισμούς ελέγχου και αυτοθεραπείας, μέσα από τα προβλεπόμενα στάδια της δικαστικής διαδικασίας.