Φιλοξενείται στο παράρτημα του Πολεμικού Μουσείου Αθηνών, στο Χρωμοναστήρι και φιλοξενεί σημαντικά τεκμήρια από την απόβαση των Γερμανών στο Ρέθυμνο τον Μάϊο του 1941.
Πλούσιο φωτογραφικό υλικό, ιστορικά κειμήλια, στρατιωτικά όπλα, εξοπλισμός, στολές έως και ένα ατόφιο αλεξίπτωτο, δηλαδή, ατόφια κειμήλια της μάχης, παρουσιάζονται στην εξαιρετικά ενδιαφέρουσα έκθεση.
Η έκθεση πραγματοποιείται στο πλαίσιο της 85ης επετείου από την Μάχη της Κρήτης με την υποστήριξη της Αντιπεριφέρειας Ρεθύμνου και θα παραμείνει ανοικτή για το κοινό έως τις 30 του προσεχούς Σεπτεμβρίου.
Για την σημασία της, μίλησε ο Διευθυντής του Μουσείου, Ταγματάρχης (ΠΖ) και Ιστορικός, Ιωάννης Κολυμπιανάκης, ο οποίος στα εγκαίνια της έκθεσης είπε τα εξής:
«Με ιδιαίτερη χαρά σας καλωσορίζω στο Μουσείο μας και σας μεταφέρω τα χαιρετίσματα του Προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου του Πολεμικού Μουσείου Αθηνών Αντιπτέραρχου ε.α. κύριου Κωνσταντίνου Καραμεσίνη. Σήμερα εγκαινιάζουμε την περιοδική έκθεση του Δημήτρη Σκαρτσιλάκη με τίτλο «η Μάχη του Ρεθύμνου» στα πλαίσια των εορτασμών των 85 χρόνων από την Μάχη της Κρήτης.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω την Περιφέρεια Κρήτης και την Αντιπεριφερειάρχη, Κυρία Μαρία Λιονή, καθώς από την πρώτη στιγμή είναι αρωγός σε αυτή την προσπάθεια.
Αποστολή του Πολεμικού Μουσείου, είναι η συγκέντρωση, η διαφύλαξη και η κατάλληλη έκθεση σε αυτό πολεμικών κειμηλίων, η τεκμηρίωση και μελέτη της πολεμικής ιστορίας και η προβολή των ιερών αγώνων του Ελληνικού Έθνους. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η παρούσα έκθεση έρχεται να αναδείξει άγνωστες πτυχές της Μάχης της Κρήτης.
Ο Δημήτρης Σκαρτσιλάκης επιβεβαιώνει για ακόμη μια φορά την αγάπη του για την πολεμική ιστορία και πώς η ιδιωτική προσπάθεια μπορεί να γίνει κτήμα των πολλών, καθώς δίνεται η δυνατότητα στους χιλιάδες επισκέπτες του μουσείου μας και ιδιαίτερα των μαθητών να μάθουν το παρελθόν του τόπου.
Η έκθεση οργανώθηκε με γνώμονα το δίπτυχο : σεμνά και τεκμηριωμένα, όπως άλλωστε αρμόζει σε αυτούς που αγωνίστηκαν, θυσιάστηκαν αλλά και σε όσους επέζησαν.
85 χρόνια έχουν περάσει κι όμως τίποτα δεν έχει ξεχαστεί. Είχαμε την χαρά οι πρώτοι που επισκέφθηκαν στο χώρο της έκθεσης, να είναι η αντιπροσωπεία των Αυστραλών που βρέθηκαν στο Ρέθυμνο τις προηγούμενες ημέρες. Ήταν τα παιδία και τα εγγόνια αυτών που πολέμησαν στη Μάχη του Ρεθύμνου και είδαμε με πόση συγκίνηση και πόσα δάκρυα ήθελαν να μάθουν, να δουν, να περπατήσουν εκεί που πολέμησαν οι δικοί τους άνθρωποί.
Μια έκθεση σε ένα Πολεμικό Μουσείο με τίτλο η Μάχη του Ρεθύμνου, δεν αφήνει ίσως πολλά περιθώρια για το περιεχόμενο της. Από την άλλη κάθε επισκέπτης και κάθε επισκέπτρια έχουν την δική τους οπτική και πως προσλαμβάνουν τα μηνύματα της. Συνδυάζοντας την ιστορία, και τον χώρο που βρισκόμαστε προκύπτει και ένα συμπέρασμα κάπως οξύμωρο, επιτρέψτε μου όμως να το καταθέσω. Ο πόλεμος, εκτός του ότι χωρίζει παράλληλα ενώνει, όπως το βιώσαμε και φέτος στις επετειακές εκδηλώσεις με τις ξένες αντιπροσωπείες, όλες τις προηγούμενες ημέρες.
Κάτι ανάλογο έγινε και μεταξύ των ντόπιων. Το Ρέθυμνο, και οι άλλες πόλεις της Κρήτης, το δεκαήμερο της Μάχης αλλά και τις προηγούμενες ημέρες του Μάϊου του 1941 βομβαρδίστηκε. Οι αστοί, οι κάτοικοι της πόλης, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το Ρέθυμνο και να αναζητήσουν καταφύγιο στην ενδοχώρα. Στη Βίλα Clodio, στους χώρους του Μουσείου μας, έζησαν σύμφωνα με μαρτυρίες 160 άτομα που είχαν καταστραφεί τα σπίτια τους ή αναζητούσαν ένα ασφαλές καταφύγιο. Η αλληλεγγύη και η φιλοξενία που βρίσκονται πάντα δίπλα από τη λέξη Κρήτη, δεν ήταν μόνο προς τους συμμάχους ήταν κυρίως προς τον συγχωριανό, την συγγενή, τους άστεγους, το ορφανό παιδί.
Όταν αναφερόμαστε στην Μάχη της Κρήτης, συνήθως δίνουμε έμφαση στους νεκρούς και στην γενναιότητα όσων πολέμησαν, όμως πιστεύω αξίζει και μια λέξη έστω για τις οικογένειες, τους άμαχους, ιδιαίτερα για τα παιδία που βιώσαν τον τρόμο του ναζισμού. 85 χρόνια έχουν περάσει όμως το τραύμα, σε κάποιες ψυχές ακόμα υπάρχει.
Κλείνοντας, ελπίζουμε παρούσα έκθεση να αποτελέσει την αφορμή ώστε το Μουσείο μας να ξανασυστηθεί στην τοπική κοινωνία και στο ευρύτερο κοινό, να συμβάλει στην ανάδειξη της ιστορίας και να αποτελέσει την αφετηρία ώστε στο μέλλον να γίνουν ανάλογες δράσεις στους χώρους του».
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΔΕΣΠΟΤΑΚΗΣ
