Γνώρισα την Κατερίνα Λαμπρινού ιδιοκτήτρια του βιβλιοπωλείου “Αυτογνωσία” πριν 45 περίπου χρόνια σε μια πολύ δύσκολη περίοδο της ζωής μου… μια περίοδο που είχα χάσει την εμπιστοσύνη μου στους ανθρώπους…
Είχα έτσι ενσυνείδητα απομονωθεί και κλειστεί στον εαυτό μου, γιατί δεν με εξέφραζε ο τρόπος που σκεφτόταν και λειτουργούσε ο ευρύτερος κοινωνικός μου περίγυρος.
Δεν άντεχα την υποκρισία, τη διπροσωπεία, την αδικία, τον εγωισμό κι’ όλα τα άλλα που τη χαρακτηρίζουν.
Ήθελα να υπάρχει περισσότερη ειλικρίνεια, αλήθεια, αγάπη και αλληλεγγύη που δυστυχώς απουσίαζαν από τοτε, πρίν ακόμη μπούν στη ζωή μας τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που κατά την ταπεινή μου άποψη έδωσαν την χαριστική βολή στο τεράστιο αυτό ζήτημα που μόνο η σωστή κοινωνική παιδεία θα μπορούσε να βελτιώσει.
Η μόνη μου διέξοδος ήταν το διάβασμα κι’ έτσι τα βήματα μου με οδήγησαν στο νέο βιβλιοπωλείο “Αυτογνωσία” που είχε ανοίξει πρόσφατα.
Αμέσως ήρθα κοντά με την Κατερίνα που για μένα ήταν τότε δώρο εξ ουρανού.
Γνώρισα μια νέα κοπέλα με δυναμική προσωπικότητα, πλούσιο ψυχικό κόσμο, ξεχωριστά ενδιαφέροντα και τεράστια γενναιοδωρία,εντιμότητα και ήθος.
Έναν αξιόλογο άνθρωπο της προσφοράς και της ανιδιοτέλειας που με τίμησε με τη φιλία και την εμπιστοσύνη της.
Η Κατερίνα Λαμπρινού ένα κορίτσι 25 χρονών αμέσως μετά της σπουδές της στην Αθήνα, άνοιξε στο Ρέθυμνο το 1980 το βιβλιοπωλείο “Αυτογνωσία”.
Όπως λέει η ίδια, δεν είχε φιλοδοξία να πλουτίσει. Βασικός στόχος της ήταν το επάγγελμα της να της δίνει χαρά, ικανοποίηση και γαλήνη ψυχής.
Έτσι άρχισε να οργανώνει διάφορες πνευματικές εκδηλώσεις στο πατάρι του βιβλιοπωλείου που θα βοηθούσαν στην πνευματική αναβάθμιση της τοπικής μας κοινωνίας.
Η πρώτη απ’ αυτές αφορούσε την έκθεση βιβλίου Ρεθεμνιωτών συγγραφέων, η οποία επαναλαμβανόταν για τρία συνεχόμενα χρόνια μέχρι την ίδρυση του δικού τους συλλόγου.
Οι εκδηλώσεις ήταν τόσες πολλές που μόνο επιγραματικά μπορώ να αναφέρω, τις σπουδαιότερες απ’ αυτές.
Στις 17 Νοέμβρη του 1983 γιορτάστηκε επίσης στο πατάρι η επέτειος των 10 χρόνων από την επέτειο του πολυτεχνείου.
Υπήρχε έκθεση με φέιγ-βολάν γραμμένα την βραδιά του Πολυτεχνείου που είχε μαζέψει και φυλάξει η Κατερίνα με ξεχωριστή ευλάβεια.
Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους ήταν συγγενείς και φίλοι της γενιάς του Πολυτεχνείου, όπως ο Ολύμπιος Δαφέρμος, ο αείμνηστος Κώστας Λαμπρινός, αδελφός της Κατερίνας, ο Γιάννης Παυλάκης, ο μετέπειτα αδελφικός μου φίλος φιλόλογος και συγγραφέας Αντώνης Σανουδάκης και πολλοί άλλοι.
Γινόταν επίσης παρουσιάσεις βιβλίων και συνεντεύξεις με τους συγγραφείς όπως του Οδυσσέα Τσαγκαράκη, της Αλκυόνης Παπαδάκη κ.α.
Κάθε πρόβλημα ωστόσο που αντιμετώπιζε στον χώρο του βιβλιοπωλείου γινόταν θέμα για έρευνα.
Κάποτε παρατήρησε π.χ. ότι ο γιός μου 5 χρονών τότε στο νηπιαγωγείο, ενώ έπαιζε με τα παιχνιδάκια της “Αυτογνωσίας” δεν είχε κλέψει ποτέ τίποτα, ενώ άλλα παιδάκια πάντα κάτι έκρυβαν στην τσέπη τους φεύγοντας.
Της εξήγησα πώς χειρίστηκα σαν μάννα αυτό το θέμα.
Μια μέρα γύρισε από το νηπιαγωγείο έχοντας στην τσάντα του μια ξένη ξύστρα.
Όταν τον ρώτησα μου είπε ότι ήταν του συμμαθητή του Ηλία, κι’αυτός την πήρε χωρίς να τον ρωτήσει γιατί απλά του άρεσε…
Αντί να τον μαλώσω… έκανα ότι συγκινήθηκα άρχισα δήθεν να κλαίω γιατί η μαμά του Ηλία που θα είδε ότι έχασε την ξύστρα του μπορεί και να τον έδειρε….
Τότε κι’ αυτός έβαλε τα κλάματα κι εγώ του πρότεινα να του την επιστρέψουμε αμέσως στο σπίτι του… όπως και έγινε….
Έτσι δεν μπορεί πια να πάρει κάτι που δεν του ανήκει.
Αυτό έγινε θέμα για συζήτηση με πολλές άλλες μητέρες στο γνωστό πατάρι, με θέμα “Μήπως κλέβει το παιδί μου;”
Συζητήσεις γίνονταν επίσης για πολλά άλλα θέματα, όπως με μητέρα παιδιού με ειδικές ανάγκες, που ζούσε με την ελπίδα… να ακούσει την φωνή του παιδιού της!...
Καθώς και με μητέρα με παιδί εκτός γάμου και την κοινωνική αντιμετώπιση της.
Τι να πρωτοθυμηθώ αλήθεια για την “Αυτογνωσία” και το σπουδαίο κοινωνικό της έργο… οι τόνοι ρούχων που συγκεντρώνονταν και διανέμονταν σε άτομα που τα είχαν ανάγκη, η τα φάρμακα που μεταφέρονταν από το βιβλιοπωλείο μέσα σε πακέτα, στο φαρμακείο κοινωνικής αλληλεγγύης.
Δεν θα μπορούσα να ξεχάσω ακόμη την λειτουργία ανταλλακτικής βιβλιοθήκης η οποία περιείχε 200 βιβλία που διαβάζονταν και ανταλλάσονταν.
Η λειτουργία της “Αυτογνωσίας” έφτασε πια στο τέλος της.
Η δραστηριότητα της Κατερίνας Λαμπρινού όμως δεν τελειώνει ποτέ.
Κάπου θα σκεφτεί να διοχετεύσει την ενέργεια που διαθέτει.
Θα μπορούσαμε άραγε να φανταστούμε πώς θα ήταν η κοινωνία μας αν είχε περισσότερους ανθρώπους σαν εκείνη….
Πιστεύω θα ήταν ένας γαλήνιος κι’ ονειρικός παράδεισος, γεμάτος αγάπη, αλληλεγγύη και ανθρωπιά!
