Ήταν 05/04/2023, μία συνηθισμένη σχολική μέρα όπως όλες τις άλλες. Όταν μπήκα μες στην τάξη να αφήσω την τσάντα μου, βλέπω τους συμμα-θητές μου σε έναν κύκλο να κοιτάνε κάτι με περιέργεια. Όταν πήγα κοντά για να δω και γω, είδα στα χέρια της φίλης μου ένα μικρό πουλάκι. Στην αρχή πιστεύαμε ότι ήταν ένα σπουργιτάκι ή κοτσυφάκι. Η συμμαθήτριά μου το είχε βρει έξω από την πόρτα της τάξης μας να μην μπορεί να πετάξει. Αν και λίγο περίεργο, αφού η τάξη μας βρίσκεται στον πρώτο όροφο απορώ πώς είχε καταφέρει να φτάσει πάνω; Μάλλον είχε αρχίσει να πετάει αλλά δεν είχε μάθει καλά ακόμα. Προς το παρόν, εγώ βρήκα μία κούτα πάνω από τη βιβλιοθήκη μας και ανοίξαμε τρύπες ώστε να βάλουμε μέσα το μικρό πουλάκι.
Αφού κατεβήκαμε κάτω στην αυλή να πούμε την προσευχή, είπαμε της κυρίας την ανακάλυψή μας. Σπάσαμε ένα αμύγδαλο σε ψίχουλα και προσπαθήσαμε να το ταϊσουμε και να του δώσουμε λίγο νερό αλλά μάταια. Το βγάλαμε για λίγο έξω από το κουτί του και το αφήσαμε στο πάτωμα να δούμε αν θα πετάξει. Του δώσαμε το χρόνο του, αφού είχε κατατρομάξει κιόλας με τόσα παιδιά από πάνω του. Η κυρία μας δεν ήταν σίγουρη ότι ήταν σπουργιτάκι και προτείναμε να το ψάξουμε στο ίντερνετ με την εφαρμογή Google Lens. Όταν βγήκαν τα αποτελέσματα, σχεδόν όλα τα sites έγραφαν ότι πρόκειται για λούγαρο ή σκαθί. Έβαλε η κυρία μας έβαλε ήχους λούγαρου για να κελαηδήσει ώστε να αναζητήσει τους δικούς του και να το κάνουμε να πετάξει. Μετά από λίγη ώρα, σήκωσε τα φτερουγάκια του και πέταξε μέχρι ένα θρανίο. Αυτό ήταν πάρα πολύ καλό γιατί αυτό σήμαινε ότι προσπαθούσε να πετάξει, δηλαδή ότι ήξερε να πετάει απλά είχε χαθεί. Ήμασταν έτοιμοι να το αφήσουμε ελεύθερο στα πεύκα του σχολείου αφού το είδος του ζει σε πεύκα άρα ξέρουμε ότι προήλθε από κει.
Αφού λοιπόν, πήγαμε στην πίσω αυλή, πήραμε στα χέρια μας τον μικρό λούγαρο και τον αφήσαμε σε ένα χαμηλό κλαδί ενός πεύκου. Περιμέ-ναμε ώσπου να πετάξει, μέχρι που σκαρφάλωσε σε ένα ψηλότερο κλαδί. Κάναμε ένα λεπτό ησυχία και περιμέναμε να κάνει κάτι ο μικρός μας φίλος. Μετά από λίγο, άρχισε να φωνάζει σαν να αναζητάει τη μαμά του. Ύστερα, είδαμε ένα πουλάκι που έμοιαζε με λούγαρο και όντως ήταν ένας! Άρχισε να ψάχνει το μικρούλι και αυτό άρχισε να ανεβαίνει προς τα πάνω. Τότε καταλάβαμε ότι βρήκε τη μαμά του. Μάλλον είχε βιαστεί να πετάξει μακριά από τη φωλιά του ο φίλος μας και βρέθηκε στα χέρια μας...
Στενοχωρηθήκαμε όταν τον αφήσαμε γιατί τον είχαμε αγαπήσει αλλά νομίζω ότι κάναμε το καλύτερο γι’ αυτόν. Το όνομα που του είχαμε δώσει ήταν “Φασόλι” αφού δεν ξέραμε κιόλας αν ήταν θηλυκό ή αρσενικό! Θα το θυμόμαστε και θα το αγαπάμε για πάντα και όταν ακούμε από την τάξη μας τα πουλάκια να κελαηδούν στην πίσω αυλή θα το σκεφτόμαστε...
Το κείμενο γράφτηκε από τον Μιχάλη Μαράκη, μαθητή του ΣΤ2 του 10ου Δ.Σ. Ρεθύμνου
Διόρθωση – επιμέλεια κειμένου: Μαθητές και μαθήτριες του ΣΤ2 με τη βοήθεια της δασκάλας τους, Πρινιωτάκη Μαρίας
