Με αφορμή τη συμπλήρωση 75 χρόνων από τη Μάχη της Κρήτης γίνετε εκδήλωση με τίτλο, «Όταν ο λαός πήρε την υπόθεση στα χέρια του». Ομιλητής θα είναι ο Γιώργος Μαργαρίτης, καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας του ΑΠΘ.
Η εκδήλωση θα γίνει το Σάββατο 21 Μάη 2016, και ώρα 10,30 το πρωί, στην Σοχώρα, στο μνημείο της Εθνικής Αντίστασης. Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες η αστική τάξη και τα κόμματα του πολιτικού της συστήματος αξιοποιούν την επέτειο της Μάχης της Κρήτης. Τονίζουν την εθνική ενότητα ως προϋπόθεση της ευημερίας και της προκοπής του λαού, κι ας συντρίβουν την ίδια στιγμή ακόμα και στοιχειώδη δικαιώματα του. Διατυμπανίζουν τη στρατηγική της αστικής τάξης, που συνεπάγεται ταυτόχρονα με τη συνειδητή εκχώρηση τμήματος της «εθνικής κυριαρχίας», τότε με τις Αγγλία- ΗΠΑ σήμερα με ΕΕ-ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, γεγονός που βαφτίζουν «εθνικό στόχο».
Κρύβουν το γεγονός ότι ο πόλεμος είναι η συνέχιση της ίδιας πολιτικής που ακολουθήθηκε σε καιρό ειρήνης αλλά που στον πόλεμο ακολουθείται με τα όπλα. Από τη στιγμή που η πολιτική των κυβερνήσεων υπερασπίζει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο είναι φυσικό και επακόλουθο ο πόλεμος, στον οποίο θα πάρει μέρος η αστική τάξη, είτε αμυνόμενη είτε επιτιθέμενη, είναι πόλεμος εκμεταλλευτικός, άρα και ξένος με τα συμφέροντα της εργατικής τάξης.
Καμιά εθνική ενότητα δεν υπήρξε την περίοδο του ιταλο-ελληνικού πολέμου, τη γερμανική προέλαση, τη Μάχη της Κρήτης συνολικά κατά την περίοδο του Β’ΠΠ. Υπήρξαν ασφαλώς αυταπάτες στις λαϊκές μάζες, όχι όμως πραγματική εθνική ενότητα, γιατί αυτή είναι ανύπαρκτη σε μια ταξική κοινωνία. Στο τέλος του ιταλο-ελληνικού πολέμου και της πλήρους κυριαρχίας των γερμανικών-ναζιστικών στρατευμάτων φάνηκε δραματικά ποια ήταν η πραγματικότητα.
Η πατρίδα της εργατικής τάξης και των συμμάχων της είναι η Ελλάδα απαλλαγμένη από την ταξική εκμετάλλευση. Το ζήτημα τίθεται ως εξής: ή ο λαός θα πολεμά και θα σφαγιάζεται για τα συμφέροντα της αστικής τάξης ή θα πολεμά και θα θυσιάζεται για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων, τα δικά του συμφέροντα.
Ο δίκαιος ή άδικος χαρακτήρας κάθε πολέμου δεν καθορίζεται από το ποιο κράτος επιτίθεται και ποιο αμύνεται αλλά από το ποια τάξη και για ποιο σκοπό διεξάγει τον πόλεμο, είτε είναι αμυνόμενη είτε επιτιθέμενη.
Το ότι και από τις δυο πλευρές του επιτιθέμενου και του αμυνόμενου, ο πόλεμος έχει ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα, δε σημαίνει ότι το εργατικό κίνημα είναι αδιάφορο όταν δέχεται ένοπλη επίθεση στη χώρα του. Το θέμα είναι να μη πολεμά κάτω από τη σημαία της αστικής τάξης Η εργατική τάξη με τους συμμάχους της, με την καθοδήγηση του ΚΚΕ, πρέπει να έχουν ετοιμότητα και ικανότητα για να οργανώσουν κατά τη διάρκεια του πολέμου τη δική τους ένοπλη πάλη, ώστε να μην επιτρέψουν να αποσπαστούν εδάφη ή να προσαρτηθούν άλλα και να πραγματοποιηθεί έξοδος από τον πόλεμο με επικεφαλής τη νέα εξουσία της εργατικής τάξης.
Το ΚΚΕ σάλπισε την παλλαϊκή αντίσταση Το διάστημα Μάη-Ιούνη 1941 με πρωτοβουλία των κομμουνιστών σε ολόκληρη τη χώρα.
Τέσσερις μέρες πριν πέσει η Αθήνα στα χέρια των γερμανών, στις 23 Απρίλη, ο βασιλιάς Γεώργιος Β’ και η κυβέρνηση Τσουδερού έφυγαν για την Κρήτη, αφήνοντας σαν οπισθοφυλακή τον υφυπουργό ασφαλείας Κ. Μανιαδάκη, ο οποίος είχε επωμιστεί την ευθύνη να παραδώσει τους 2.000 φυλακισμένους και εξόριστους κομμουνιστές στους φασίστες κατακτητές.
Η γερμανική επίθεση στην Κρήτη εκδηλώθηκε στις 20 Μάη του 1941.
Οι στρατιωτικές δυνάμεις που προορίζονταν για την υπεράσπιση της Κρήτης δε διέθεταν επαρκή πολεμικά μέσα ενώ η αρχική διαταγή της κυβέρνησης για σχηματισμό πολιτοφυλακής και εξοπλισμό της γρήγορα πάρθηκε πίσω. Αποφασιστικό ρόλο έπαιξαν σε ολόκληρη την Κρήτη ένοπλα τμήματα του λαού και εφέδρων οπλιτών. Παντού η πτώση των αλεξιπτωτιστών έδινε το σύνθημα της γενικής κινητοποίησης του λαού.
Στα Χανιά ρίχτηκε το κύριο βάρος της ναζιστικής επίθεσης για στρατηγικούς λόγους, γνωστούς έως και σήμερα, όπου και κρίθηκε με την κατάληψη του αεροδρομίου του Μάλεμε και της Σούδας από τους γερμανούς.
Στις 27/5 το στρατηγείο Μέσης Ανατολής και το βρετανικό ναυαρχείο της Μεσογείου διέτασσαν την εκκένωση της Κρήτης.
Στο Ηράκλειο η επίθεση άρχισε με σφοδρότατο βομβαρδισμό στις 3μμ στις 20 Μάη. Ύστερα από 3ωρη μάχη σχεδόν το σύνολο των γερμανών αλεξιπτωτιστών που αποτελούσαν το πρώτο κύμα της από αέρος επίθεσης είχαν αποδεκατιστεί. Στο Ρέθυμνο η επίθεση άρχισε επίσης με ισχυρό βομβαρδισμό στις 1μμ την ίδια μέρα, στις 20 Μάη. Σημαντικότατη στάθηκε κι εδώ η συμβολή του λαού, στην αντιμετώπιση και την εξολόθρευση του εχθρού ώστε να αποτραπεί η επίτευξη των αντικειμενικών στόχων του επιτιθέμενου. Το Ρέθυμνο καταλήφθηκε όπως και το Ηράκλειο ύστερα από την πτώση των Χανίων. Στη Σητεία στις 28/5/1941, την επόμενη μέρα δηλαδή της εντολής για την εκκένωση της Κρήτης από τα αγγλικά στρατεύματα.
Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν πόλεμος ιμπεριαλιστικός, άρα άδικος, ενώ από τη μεριά των λαών, των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων και της ΕΣΣΔ ήταν δίκαιος. Η ενδοϊμπεριαλιστική σύγκρουση και το μένος κατά της ΕΣΣΔ δεν ήταν δυνατόν να αφήσει απ' έξω την Ελλάδα, που τότε ήταν στο πλευρό της Αγγλίας.
Αποδείχτηκε περίτρανα ότι κανένας λαός δεν μπορεί να εμπιστευθεί την υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας της πατρίδας του στα αστικά κόμματα και στην τάξη τους, είτε αυτή δρα μέσω της κοινοβουλευτικής αστικής δημοκρατίας, είτε μέσω του παραμερισμού και της προσωρινής αναίρεσης του αστικού Κοινοβουλίου.
Δίχως το ΕΑΜ θα ήταν αδύνατη η νίκη. Δίχως το ΚΚΕ, που πρωτοστάτησε στην ίδρυση και τη δράση του, θα ήταν αδύνατη η μεγάλη συμβολή της Ελλάδας στην επιτυχή κατάληξη της νίκης στην Ευρώπη, το πρώτο μερίδιο της οποίας ανήκει στον Κόκκινο Στρατό, στο σοβιετικό λαό.
Κάθε βήμα ιδεολογικής και πολιτικής ισχυροποίησης του ΚΚΕ στις σύγχρονες συνθήκες εξαγριώνει τον ταξικό αντίπαλο και ταυτόχρονα τον κάνει πιο ευέλικτο στη χρησιμοποίηση αποστατών, αναχωρητών, οπορτουνιστών προερχόμενων από τις γραμμές του ΚΚΕ. Ασπίδα του Κόμματός μας είναι η ίδια η εργατική τάξη.
Αποδείχτηκε ότι η πάλη για την εργατική εξουσία προϋποθέτει τη στρατηγική ετοιμότητα και την ικανότητα πρόβλεψης, τον απόλυτο διαχωρισμό του ΚΚ από την αστική τάξη και τα κόμματά της καθώς και ασίγαστο ιδεολογικοπολιτικό μέτωπο κατά του οπορτουνισμού, στοιχεία που κατακτιούνται από ένα ΚΚ σε μη επαναστατικές συνθήκες.
Στέλιος Αλεξάκης
