ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΑΠΟ ΑΤΟΜΟ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ
Μόνο ως κραυγή απελπισίας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η επιστολή που έφτασε στα γραφεία της εφημερίδας μας, από μία μητέρα που τα τελευταία χρόνια ανήκει στα Άτομα Με Ειδικές Ανάγκες. Μέσα από την επιστολή φαίνεται η αγανάκτηση καθώς η αντιμετώπιση της από τους συμπολίτες μας δεν. Η ίδια μέσα στην επιστολή περιγράφει σκηνικό παρκαρίσματος σε θέση ΑΜΕΑ.
Η επιστολή έχει ως εξής:
«Αγαπητοί μου φίλοι, έχετε τσάντα «Sport-Billy» και φτερά στο αμάξι σας; Αν ναι, τότε σωθήκατε γιατί το ελεύθερο παρκινγκ είναι σχεδόν ανύπαρκτο και οι δρόμοι μας επιεικώς χάλια για τον κοινό θνητό πόσο μάλλον για τους ΑΜΕΑ! Εμείς οι ΑΜΕΑ, ναι, είμαστε διαφορετικοί-κι όμως, τόσο ίδιοι όσο εσάς!
Κάθε φορά που πρέπει να μπω στο Ρέθυμνο, κάνω σλάλομ στους καινούργιους δρόμους μας για τις λακκούβες κτλ και αναγκάζομαι να καλέσω την τροχαία εάν δεν βρω να παρκάρω σε θέση ΑΜΕΑ που δικαιούμαι.
Παραθέτω μια συζήτηση με την τροχαία:
ΑΜΕΑ: Είμαι στη θέση ΑΜΕΑ των 4ων Μαρτύρων και είναι πιασμένη από ΜΗ-ΑΜΕΑ. Σε πόση ώρα θα είστε εδώ;
ΤΡΟΧΑΙΑ: Καθίστε και ερχόμαστε σε 5λεπτά. Ήρθανε μετά από μισή ώρα, αφού είχα τσακωθεί με τον κάτοχο του αμαξιού ΜΗ-ΑΜΕΑ και διαβάστε τι είπαμε:
ΑΜΕΑ: Μπορείτε να μετακινήσετε το αμάξι σας παρακαλώ πολύ γιατί είναι θέση ΑΜΕΑ;
ΜΗ- ΑΜΕΑ: Ήντα λες κοπελια; Ήντα ’ναι η θέση ΑΜΕΑ;
Του εξηγώ και μου λέει: «κοπελιά ανάπηρη είσαι ή καθυστερημένη; Μια χαρά το λαλείς!»
Και τότε φτάνει η τροχαία και με χαρακτήρισε «κότα - ανάπηρη» και άλλα που δεν γράφονται…
Μέχρι και «οι μεγάλοι» (που έχουν βιώματα) δεν σέβονται τους ΑΜΕΑ. Τα παιδιά μας ότι βλέπουν κάνουν - λένε οι παλιοί - όποτε το ίδιο θα κάνουν κι αυτά..!
Γνωρίζω 8χρονα,τα οποία βιώνουν κάθε μέρα την «αναπηρία» συγγενών τους, τα σέβονται το μπλε σήμα των ΑΜΕΑ και είναι αξία θαυμασμού. Το παιδί μου, εδώ και έξι χρόνια το βιώνει και στο δρόμο σταματήσει την κυκλοφορία για να περάσει η μητέρα του, ενώ οι μεγάλοι αδιαφορούν εντελώς.
Ότι και αν πω είναι λίγο… αλλά νιώθω στεναχώρια και θυμό με τους συμπολίτες μου και το κράτος. Θέλω να κάνω πολλά, τα οποία η μοίρα μου είπε «σταμάτα» γιατί πριν 6 χρόνια ξεπέρασα τα όρια μου (10ωρα εργασιας-2 πακέτα τσιγάρα υπέρταση, άγχος κτλ) και αρρωστησα-1 μήνα εντατική και 2 στο θάλαμο και ύστερα… στο καροτσάκι.
Με στερήθηκε το μωρό μου και η οικογένεια μου οι οποίοι είδαν τον χάρο με τα μάτια τους.
Όσοι βίωσαν και βιώνουν παρόμοιες καταστάσεις μπορούν να μπουν στην θέση μου! Πιστεύω, πως αν κάποιος δεν κάτσει σ’ εκείνο το καροτσάκι… δεν θα καταλάβει ποτέ τα δικαιώματα μας. Ας βοηθήσει και η κοινωνία…
Μια ανώνυμη ΑΜΕΑ»
