Η ομιλία της Νίκης Πετράκη ακολουθεί αυτή τη διαδρομή, από τις μεταθανάτιες φωτογραφίες του 19ου αιώνα έως το σύγχρονο φαινόμενο της funeral selfie.
Μέσα από εικόνες και παραδείγματα, παρουσιάζει πώς η φωτογραφία, από ένα προσωπικό ενθύμιο και μέσο διατήρησης της μνήμης, εξελίχθηκε σε μια μορφή δημόσιας έκφρασης στην εποχή των κοινωνικών δικτύων.
Παράλληλα, επιχειρεί να φωτίσει τις μεταβαλλόμενες αντιλήψεις γύρω από τη σχέση της φωτογραφίας με τον θάνατο, θέτοντας ερωτήματα για τα όρια ανάμεσα στο ιδιωτικό και το δημόσιο, για την ηθική της απεικόνισης της απώλειας και για τον τρόπο με τον οποίο οι εικόνες επηρεάζουν τη συλλογική μας μνήμη. Μια ομιλία που προσκαλεί το κοινό να δει τη φωτογραφία όχι μόνο ως καταγραφή μιας στιγμής, αλλά και ως έναν καθρέφτη των κοινωνικών και πολιτισμικών αλλαγών κάθε εποχής.