Παρά τα χρόνια που ζει μακριά από το νησί, ο Σταμάτης Κραουνάκης έχει βαθιά ριζωμένη την Κρήτη μέσα του και νιώθει υπερηφάνεια για το νησί των παππούδων του, όπως τονίζει ο ίδιος στη συνέντευξη που έδωσε στο «ΡΕΘΕΜΝΟΣ». Αφορμή γι’ αυτήν την εφ όλης της ύλης συζήτηση είναι η συναυλία «Όλοι ένα, φίλα με», που πρόκειται να πραγματοποιηθεί από τον ίδιο στις 30 του Ιουνίου στη Φορτέτζα.

Συνέντευξη στην Αθηνά Πετρακάκη

Κατάγεστε από τις Βρύσες Αμαρίου του νομού Ρεθύμνου και από παππού ήρωα. Η κρητική σας καταγωγή σας επηρεάζει; «Κουβαλάτε» την Κρήτη μέσα σας στη ζωή σας στην πρωτεύουσα;

Από παιδί στα γλέντια των σογιών μου. Τον παππού μου τον Σταμάτη δεν τον γνώρισα. Όταν τον πρωτοείδα πρώτο όνομα στο ηρώο του χωριού μ έπιασε, κάτι.

Ντάλα καλοκαίρι, ήλιος, ορεινό χωριανό, πάνω η εκκλησία…

Άλλη μια φορά στους Αποστόλους σε μια συναυλία με τις «Φωνές του Νότου», συναντήθηκα με τον κολλητό του, έναν θεό, ενενηντάχρονο μαντιναδολόγο, που μου διηγήθηκε, πως την βγάλαμε πάνω σ ένα δέντρο μια ολόκληρη νύχτα μέχρι να περάσουνε οι Γερμανοί. Ήταν χωρατατζής και μουρντάρης. Έξι μήνες στην πρώτη γραμμή. Έτσι μαρτυρούν τα παράσημά του.

Μεγάλωσα με την Κρήτη παρούσα. Η μάνα μου μαγειρεύει κρητικά φαγητά ελαφριά και νόστιμα. Η γιαγιά μου η Δέσποινα, της μάνας μου παρ’ ότι Θρακιώτισσα, τσάκιζε τα πεντοζάλια μέχρι βαθέως γήρατος.

Πρόσφατα τόλμησα να γράψω και το πρώτο μου πεντοζάλι, χωρίς να αντιγράψω μια αίσθηση αλλά γεννώντας κάτι απ την αρχή. Αυτό σημαίνει κάτι.

 Έχετε μνήμες από τις Βρύσες ως παιδί ή από το Νίπος Χανίων που κατάγεται η μητέρα σας; Τι είναι αυτό σας έχει μείνει ως εικόνα από τις μέρες σας στο νησί ως παιδί;   

Πιο πολύ από το Νίπος όπου κάποια καλοκαίρια με πήγαινε η μάνα μου στις θειάδες μου. Στις Βρύσες ήρθα μεγάλος πια.

Οι μυρωδιές μου χουν μείνει. Τα φυτά, τα δέντρα ο ασβέστης, τα παιχνίδια με τα ξαδέλφια μου στα χαγιάτια, η ελευθερία των αέρηδων κι αργότερα και οι έρωτες.

Και ποια είναι η εικόνα που έχετε σήμερα ως ενήλικας;

Το νησί αυτό είναι το χώμα των παππούδων μου. Αναγνωρίζω το γούστο μου, ότι κρατάει από δω. Αλητεύω, μεθάω εδώ. Ακούω τα βουνά, βουτάω στα νερά.

Μεγάλο μέρος των τραγουδιών που έχετε γράψει αφορούν συναισθήματα. Πόσο επηρεάζει το συναίσθημα τις δημιουργίες αλλά και τη ζωή σας;

Με καθοδηγεί, αλλά δεν με καπελώνει. Για να κάνεις τέχνη το συναίσθημα πρέπει να’ ναι ο γεννήτορας αλλά όχι ο δάσκαλος.

Οφείλουμε να γεννάμε συναισθήματα. Αν τα φορτωνόμαστε οι ίδιοι, ο κόσμος θα μείνει αμέτοχος.

Ποιο είναι το μυστικό που σας κάνει διαχρονικό και πάντα αγαπητό στη νεολαία; 

Δεν το ξέρω το μυστικό. Νομίζω το ίδιο μου το έργο και η ανοιχτή μου προσωπικότητα. Τελευταία πράγματι από κάποια σχολεία τα παιδιά ζήτησαν να πάω κοντά τους. Σ’ ένα νηπιαγωγείο, κάνανε δράση πάνω στα «κόκκινα γυαλιά».

Ίσως είμαι ο φίλος που φωνάζει «εκδρομή» και ότι μέσα μου, το παιδί είναι απείραχτο, θρασύ, αναιδές και τρυφερό.

Τι σας ευχαριστεί;

Το τραγούδι, το θέατρο, η τέχνη μου, οι «Τέχνες και τα Γράμματα» που λένε, αυτό μόνο, τίποτε άλλο, όσο αυτά.

Τι σας συγκινεί;

Η ανθρωπινή περιπέτεια. Οι ζωές. Τα κοινά όνειρα των ανθρώπων.

Τι σας ενοχλεί;

Το ψεύδος, η υποκρισία και η παραποίηση των χαρακτηριστικών του ανθρώπου από τεχνητές μεθόδους…

Πότε νιώθετε την ανάγκη να φορέσετε «κόκκινα γυαλιά»;

Α, τώρα πια δεν το κάνω παρά μόνο για αστείο. Τότε που το’ γραψα ήθελα να φεύγω. Τώρα θέλω να μένω.

Έχει χρειαστεί να τρέξετε «σ’ άλλες εποχές που ο χρόνος σταματά» προκειμένου να «σκορπίσετε τις σκιές»;

Σχεδόν το κάνω πάντα. Καμιά πάω φορά πιο γρήγορα, γι’ αυτό και κάποιοι φίλοι που είναι στην πολιτική εμπιστεύονται το ένστικτο μου. Για τον ίδιο λόγο με απεχθάνονται όσοι κρύβουν λόγια και εαυτούς.

Συνεχίζετε «να μην θέλετε παρτίδες με τον Καίσαρα ούτε με κανένα κόμμα»;

Εννοείται!!! Προτιμώ την ελεύθερη βοσκή. Όμως, οι αριστεροί μου φίλοι μ’ αγαπάνε, με θέλουν για παρέα, κάνουμε καυγάδες, συγκινούμαστε κι όταν πρέπει συσπειρωνόμαστε.

Ποια είναι η σχέση του Σταμάτη Κραουνάκη με την πολιτική;

Συντάσσομαι με τους ανθρώπους του μεροκάματου. Όλα τα υπόλοιπα τα βρίσκω λίγο «κατασκευή». Δεν εκτιμώ τα κατά συνθήκην ψεύδη της πολιτικής και την εκλογικευμένη αναγκαιότητα τους. Είμαι από χωριό!

Πως φαντάζεστε την Ελλάδα του 2020;

Δεν βάζω τον εαυτό μου σ’ αυτήν την περιπέτεια. Μπορώ να σας πω πως φαντάζομαι τη μουσική μου το 2020… Σ ένα αερόστατο ας πούμε, καβάλα σε αριστοφανικά άτια. Να’ χω παίξει κι άλλο με τα ιδιώματα των πατρίδων μου. Έχω κι άλλη μια άκρη από την Πόλη…

Καμαρώνω που η Κρήτη θα παίξει, παίζει ρόλο σοβαρό. Επιστήμονες, εφευρέσεις, παραγωγή, προϊόντα.

Τόσοι σπουδαίοι σύνθετες, ζωγράφοι, συγγραφείς. Οι δάσκαλοι θα παίξουνε μεγάλο ρόλο, και τους βλέπω. Ορθώνονται.

Υπάρχει κάποιο όνειρο σας που θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας;

Αυτό! Αριστοφανική δράση με δύναμη και ηλεκτρισμό σ’ όλο τον κόσμο. Το δοκίμασα ήδη το 13, είχε απήχηση στην Ευρώπη, όπου παίξαμε. Θέλει επίθεση. Είναι η ώρα του νέου Ζορμπά!

Υπάρχει στα μελλοντικά σας σχέδια η Κρήτη;

Το θέλω πολύ, είμαι παρών. Έχω διανύσει το νησί μας, ξέρω κάθε γωνιά του. Διαλογίστηκα ώρες στην αίθουσα του βασιλιά Μίνωα. Αγαπώ τον ζωγράφο Ρουσσέτο Παναγιωτάκη, κάτι του’ χω υποσχεθεί. Αγαπώ τον Χαρούλη, τον Πάρη Περισυνάκη, και τον Κώστα Λειβαδά, είναι φίλοι μου. Με τον Λειβαδά είμαστε συγχωριανοί. Κάτι σκέφτομαι. Θα μου φανερωθεί.

Τι θα δούμε στις 30 του Ιούνη στη Φορτέτζα;

Μια βόλτα στην πορεία μου. Τι μ’ ένωσε με τους ανθρώπους της πατρίδας μου, όλα αυτά τα χρόνια. Με μια εξαιρετική ομάδα συνεργατών. Καταφέρνουμε να το γεννάμε μαζί, με τον κόσμο κάθε φορά. Αυτό είναι το πιο σημαντικό.

Τι μηνύματα θέλετε να περάσετε με το «όλοι ένα, φίλα με»;

Το τραγουδάμε κάπου…

«Δεν πεθαίνει του κόσμου η ελπίδα, δεν χρεώνει το φως το πρωί

Πρωτοσέλιδο σ’ εφημερίδα, δε θα πάει η Ελλάδα κλαφτή»

Το έγραψε πέρσι η Λίνα Νικολακόπουλου πάνω σε ένα ιρλανδοκουβανέζικο μοτίβο, που μοιάζει πολύ με Κραουνάκη!

Το τραγούδι είναι το αλάτι της ζωής, χωρίς αλάτι το φαί δεν λέει τίποτα…

Καλώς σας βρήκα..