Θέατρο του Νέου Κόσμου: Σταματία το γένος Αργυροπούλου, του Κώστα Σωτηρίου,
σκηνοθεσία Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος.
Ερμηνεία Ελένη Ουζουνίδου
Διάρκεια 90΄.
Φεστιβάλ Αντίβαρο, (τελευταία παράσταση), Ρέθυμνο, Κριτοβουλίδου 17.
Τρίτη 12 Απριλίου 2016, ώρες 7 και 9 μμ.
Τα εισιτήρια και για τις δυο παραστάσεις έχουν εξαντληθεί.
Μια χαριτωμένη κυρία σε μια άχαρη σύγχυση –ιδεολογική, ιστορική, πολιτική όσο και προσωπική– είναι η Σταματία, την οποία ερμηνεύει με τρόπο σαρωτικό η Ελένη Ουζουνίδου, μονολογώντας μέσα στο σκηνικό-φόρος τιμής στα πλεκτά σεμεδάκια. Το κωμικοτραγικό επιμύθιο; Μια τέτοια κυρία ίσως έχει υπάρξει και η Ελλάδα…
Καθοδηγούμενη στερεά από τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο και κινούμενη στη μικροσκοπική σκηνή που η Μαγδαληνή Αυγερινού μεταμόρφωσε σε εικαστικό μνημείο αφιερωμένο στα σεμέν, η Ουζουνίδου απλώνει την περίτεχνη βεντάλια των εκφραστικών της μέσων ενώπιόν μας και, δίχως να υποκύπτει σε γραφικότητες ή άσκοπες υπερβολές, μας παρασύρει σε μια ερμηνεία χοϊκή, τζαζ και απείρως γοητευτική. Ο σκηνοθέτης της δικαίως δήλωνε πως πρόκειται για «ένα από τα καλύτερα “εργαλεία” του ελληνικού θεάτρου». Με το σόλο της η Ουζουνίδου αποδεικνύει πως είναι και μία από τις πληρέστερες πρωταγωνίστριές του.
Ιλειάνα Δημάδη, Αθηνόραμα
Ο μονόλογος του Κώστα Σωτηρίου (συγγραφέα μυθιστορημάτων κατά κύριο λόγο) έχει μεγάλο ενδιαφέρον, πρώτα για τον αριστοτεχνικό τρόπο που μέσω μιας προσωπικής αφήγησης διατρέχει την ιστορία του τόπου τα τελευταία 60 χρόνια. Το χρονικό σημείο έναρξης μόνο τυχαίο δεν είναι: 1950, ο Εμφύλιος έχει μόλις τελειώσει. Η ηρωίδα του είναι 17 χρονών, κόρη ανώτερου υπαλλήλου υπουργείου, φανατικού αντικομμουνιστή, που δεν πείνασε στην Κατοχή γιατί είχε τις σωστές άκρες (και παρ' ολίγον «να ανταλλάξει κάτι σακιά αλεύρι με ένα μαγαζί στην Αιόλου»). Στη μία και μισή ώρα της εξιστόρησης των γεγονότων που σημάδεψαν την ενήλικη ζωής της θα φωταγωγηθούν έντεχνα οι μικρές και μεγαλύτερες αντιθέσεις της βαθιά διχασμένης, μεταπολεμικής Ελλάδας μέσα από τα μάτια μιας απλής γυναίκας με πρωτόγονη πολιτική σκέψη, που δεν αμφισβήτησε ποτέ τις βαθιά συντηρητικές ιδέες και τις αξίες με τις οποίες γαλουχήθηκε.
Ματίνα Καλτάκη, πηγή: www.lifo.gr
H Ελένη Ουζουνίδου πλάθει με όλο της το είναι μια προσωπικότητα φαινομενικά κωμική αλλά βαθιά τραγική. Η αφήγησή της είναι ορμητική, με γρήγορες εναλλαγές χροιάς φωνής, εικόνων και συναισθημάτων. Με αρμονικό συνταίριασμα σώματος-λόγου όταν υποδύεται και τα υπόλοιπα πρόσωπα που όρισαν το σύμπαν της και βλέμμα καθηλωτικό, καρφωμένο στο πουθενά, άλλοτε πιάνει κι αφήνει το φουστάνι της νευρικά κι άλλοτε πάλι παραδίνεται χαλαρή στις αναμνήσεις της. Η πιο κωμική σκηνή του περιστατικού με τη φίλη της τη Μεγάλη Εβδομάδα έρχεται σε έντονη αντίθεση με τη συγκινησιακή φόρτιση λίγο πριν το τέλος όπου παραριγμένη στο δωμάτιο ενός νοσοκομείου και σκεπασμένη με τα σεμεδάκια-σύμβολο του μικρόκοσμού της τραγουδά τους στίχους του «Ήρθες αργά».
Σωτηρία Κακαγιά, Culturenow.gr
Παρακολουθώντας την αφήγηση έχεις την εντύπωση ότι μια μάνα, ένας πατέρας, μια θεία, ο αδελφός, η ξαδέλφη και ο ξάδελφος που όλοι είχαμε στη ζωή μας πρωταγωνιστούν. Ατάκες και συμπεριφορές που έχουν καθίσει στα βασικά καθίσματα της μνήμης μας και φτάνει να ακουστούν για να μας κάνουν όλους να πούμε «παρών, εδώ είμαι»!
Θανάσης Λάλας
