Με μεγαλοπρέπεια γιορτάστηκε η εκδήλωση της Μεγάλης Θυσίας στη Μισιριανή Άμμο, με πολλούς συγγενείς των θυμάτων και κατοίκους της περιοχής.
Η παρουσία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου λάμπρυνε την εκδήλωση και μαζί με τους πατέρες της εκκλησίας Παντελή Φλουρή τέλεσαν μνημόσυνο για τους θυσιασθέντες στη Μισιριανή Άμμο. Παρέστησαν και κατέθεσαν στέφανο στο μνημείο των πεσόντων οι κύριοι Βουλευτές Γιάννης Κεφαλογιάννης, Βασίλης Κικίλιας και ο Βουλευτής των ΑΝΕΛ Κωνσταντίνος Δαμαβολήτης. Η Αντιπεριφερειάρχης Ρεθύμνου κ. Μαίρη Λιονή, ο Δήμαρχος Ρεθύμνου κ Γιώργος Μαρινάκης, ο Ανώτερος Διευθυντής Φρουράς Ρεθύμνου και εκπρόσωποι των Στρατιωτικών και Πολιτικών Αρχών Ρεθύμνου καθώς και οι εκπρόσωποι Πολιτιστικών και Στρατιωτικών Συλλόγων, το Δημοτικό Σχολείο Μισιρίων και για πρώτη φορά σπουδαστές του ΤΕΙ Ακουστικής Μουσικολογίας Ρεθύμνου.
Η ομιλία του προέδρου του Συλλόγου Περιβολίων - Μισιρίων «Εμμ. Παχλάς» κατάφερε να μεταφέρει στους παρευρισκομένους τα πραγματικά γεγονότα της Μεγάλης αυτή Θυσίας. Την εκδήλωση έκλεισε η Φιλαρμονική του Δήμου, που παρόλο, που τα πιο πολλά παιδιά έδιναν εξετάσεις, τίμησαν με την παρουσία τους την εκδήλωση και γι’ αυτό μόνο τους αξίζει ένα μεγάλο μπράβο.
Ομιλία
Οι σκληρές μάχες που έγιναν στα υψώματα του Αη - Γιώργη και οι απώλειες που είχαν, προσγείωσαν τους Γερμανούς Αξιωματικούς, ότι για να πατήσουν την Κρήτη πρέπει να την ποτίσουν με το αίμα τους.
Ο δικός μας στρατός μαζί με τους Δόκιμους Χωροφύλακες και τους συμμάχους κατάφεραν να εγκλωβίσουν τους Γερμανούς στην εκκλησία του Αη - Γιώργη. Οι απώλειες των Γερμανών ήταν πολλές και απρόσμενες γι’ αυτούς. Ο αριθμός των ενταφιασθέντων στο Γερμανικό Νεκροταφείο, περίπου 400, αποδεικνύει την πραγματική τραγωδία των Γερμανών στην περιοχή μας. Το νεκροταφείο αυτό υπήρχε μέχρι το 1955, στη θέση του σημερινού Γηροκομείου. Έτσι αποφάσισαν να εκδικηθούν τους Περιβολιανούς - Μισιριανούς μ’ απάνθρωπα αντίποινα.
Οι εκτελέσεις αθώων πολιτών, ηλικιωμένων, παιδιών, ακόμα και νήπια θανάτωσαν οι Γερμανοί Ναζιστές. Δεν είχαν στόχο την αντεκδίκηση, ότι οι Κρητικοί τους πολέμησαν και τους σκότωσαν στις μάχες. Ο πραγματικός τους σκοπός ήταν να καταπονήσουν το φρόνημα των πατριωτών και να τους εκβιάσουν με τις εκτελέσεις για να παύσουν να αγωνίζονται και να πολεμούν εναντίον τους.
Πραγματικά νιώθουμε περήφανοι σήμερα για τους προγόνους μας ήρωες, γιατί δεν δείλιασαν, δεν έκαναν ένα βήμα μπροστά και να φωνάξουν «Ζήτω ο Χίτλερ», θυσιάστηκαν για την πατρίδα. Τρεις εκτελέσεις έγιναν στη Μισιριανή Άμμο, δύο στις 23 Μάη το 1941 και τελευταία στις 24 τον ίδιο μήνα. Ο αριθμός των εκτελεσθέντων ηρώων ξεπερνούν τον αριθμό 70 και μαζί με τους άλλους φονευθέντες σ’ άλλα σημεία της περιοχής ανέρχονται στους 110. Αλλά ας δούμε πως περιγράφει ο διασωθέντας Βασίλης Παπαδόπουλος την τρίτη εκτέλεση στην άμμο.
Λίγο πριν βασιλέψει ο ήλιος οι Γερμανοί μας πήραν και μας συγκέντρωσαν στο σπίτι του Μελισσουργού. Μετά από δύο ημέρες μας οδήγησαν στο σημείο που υπάρχει σήμερα το μνημείο πεσόντων. Στον σημείο αυτό είχαν γίνει δύο εκτελέσεις. Μερικά από τα πτώματα των ανδρών τα έκαψαν και άλλα τα πέταξαν στο πηγάδι. Αργότερα αποφάσισαν να μας οδηγήσουν και εμάς στην άμμο για να μας εκτελέσουν. Στη διαδρομή σκότωσαν δύο ηλικιωμένους τον Πέτρο Παράσχο και τη σύζυγο του επειδή δυσκολεύονταν να περπατήσουν. Όλοι τότε καταλάβαμε ότι ήρθε η ώρα η δική μας κι ο καθένας αγκάλιασε και φίλησε τους δικούς του. Η μάνα μου μας αγκάλιασε και μας φιλούσε και έλεγε «Αν σωθεί κανείς να κοιτάξει τα παιδιά». Τότε αρχίσαμε να κλαίμε. Οι Γερμανοί μας χτυπούσαν και μας κλωτσούσαν μέχρι να φθάσουμε στην άμμο. Όταν φθάσαμε εκεί έδωσαν εντολή να πέσουμε κάτω. Ο πατέρας μου άνοιξε ένα λάκκο στην άμμο μας έβαλε μέσα κι έπεσε κι αυτός πάνω μας. σε λίγη ώρα οι Γερμανοί έστησαν το πολυβόλο σε απόσταση 15 μέτρων.
Σε μισή ώρα έριξαν τις ριπές, μια, δύο, τρεις, και το μεγάλο κακό έγινε. Σκοτώθηκε η μάνα μου, η γιαγιά μου και η θεία μου. Ακόμη σκοτώθηκε η Μελισσουργού και τραυματίστηκαν δύο γυναίκες. Τα παιδιά άρχισαν να κλαίνε το ίδιο και οι τραυματίες. Άρχισε να μας κυριεύει ο φόβος, περιμένοντας τη χαριστική βολή. Η ώρα περνούσε και οι Γερμανοί δεν είχαν έρθει να μας εκτελέσουν. Η Δελή είχε τραυματιστεί, αλλά είχε γλυτώσει το μωρό της. Αυτό όμως άρχισε να κλαίει δυνατά μαζί μ’ άλλα μωρά. Ο φόβος και η ταραχή δημιουργούσε τέτοιο πανικό στους μεγάλους που παρακαλούσαν τη Δελή να πετάξει το μωρό στη θάλασσα. Τότε, η Κωνσταντίνα Μελισσουργού και η Αθηνά Δρανδάκη άρπαξαν το μωρό από την αγκαλιά της μάνας και είπαν «Αν είναι τυχερό θα σωθούμε κι εμείς και το παιδί» και έτσι με το θάρρος και την ψυχραιμία τους το μωρό σώθηκε.
Η ανέλπιστη σωτηρία μας φάνηκε όταν ένας όλμος έπεσε κοντά στους Γερμανούς, τους τραυμάτισαν και με ουρλιαχτά έτρεξαν να σωθούν. Όλη τη νύχτα φυσούσε νοτιάς και μας είχε σκεπάσει η άμμος. Όταν σηκωθήκαμε, για μας ήταν η πιο τραγική μέρα, βλέποντας τους δικούς μας σκοτωμένους τον ένα δίπλα στον άλλο. Αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ ήταν ότι για να φιλήσουμε και να αποχαιρετίσουμε τους γονείς μας σκύψαμε και καθαρίζαμε τα πρόσωπα τους από την άμμο. Τους αφήσαμε στην άμμο και φύγαμε. Πιστεύω πως τους πήρε η θάλασσα γιατί δεν τους βρήκαμε ποτέ.
Θα κλείσω την ομιλία μου με ένα παράπονο που αφορά το Πανεπιστήμιο Κρήτης. Η Πανεπιστημιακή κοινότητα πρέπει να βρει τρόπο να διορθώσει το λάθος της. Εμείς δεν έχουμε πρόβλημα με τους Γερμανούς επιστήμονες. Έχουμε πρόβλημα με τον κ Ρίχτερ που προσπαθεί με τη γραφή του να παραποιήσει την ιστορία της Μάχης της Κρήτης. Σαν ελάχιστη τιμή και δικαίωση στη μνήμη των θυσιασθέντων στη Μισιριανή Άμμο, βροντοφωνάζουμε ότι η ιστορία μας ούτε μεταβάλλεται ούτε παραποιείται.
