Σε τιμητική τελετή στο «Σπίτι του Πολιτισμού»
Τον τίτλο του Επίτιμου Διδάκτορα του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Κρήτης απένειμε το Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα στον Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας, Υπέρτιμο και Έξαρχο πάσης Ωκεανίας κ.κ. Στυλιανό Χαρκιανάκη. Το «Σπίτι του Πολιτισμού», όπου πραγματοποιήθηκε η τιμητική τελετή την π. Τετάρτη, ήταν ασφυκτικά γεμάτο από συγγενείς, φίλους, ιεράρχες της Κρήτης και κόσμο, και παρά το γεγονός ότι ο ίδιος δεν μπόρεσε να είναι παρών σε αυτήν, έστειλε βιντεοσκοπημένο μήνυμα – ομιλία.
Η εκδήλωση ξεκίνησε με μουσικό πρόγραμμα από το ντουέτο του Μουσικού Καρπού, Αντώνη Μαυράκη και Ελένη Αλεξαντωνάκη, ενώ η παρουσίαση του έργου του τιμώμενου έγινε από την καθηγήτρια του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Κρήτης, κ. Ελπινίκη Νικολουδάκη. Η αναγόρευση έγινε από την αναπληρώτρια πρύτανη κ. Ελένη Παπαδάκη, η οποία τόνισε ότι η ημέρα απονομής του τιμητικού τίτλου στον Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας ήταν μία από τις σημαντικότερες για το Παιδαγωγικό Τμήμα και το Πανεπιστήμιο Κρήτης.
Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης κ.κ. Ειρηναίος, ο Μητροπολίτης Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου κ.κ. Ευγένιος, ο Μητροπολίτης Κυδωνίας και Αποκορώνου κ.κ. Δαμασκηνός, ο Μητροπολίτης Αρκαλοχωρίου, Καστελίου και Βιάννου κ.κ. Ανδρέας, καθώς και πλήθος ιερέων και οι τοπικές αρχές.
Ποιος είναι ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός Χαρκιανάκης
Γεννηθείς εις το Ρέθυμνο Κρήτης (29-12-35), σπούδασε εις την Θεολογική Σχολή Χάλκης Κωνσταντινουπόλεως. Περί τα τέλη του 1957 εχειροτονήθη εις Διάκονον εν Χάλκῃ, λαβών το Πτυχίο της Θεολογίας. Εχειροτονήθη εις το Ρέθυμνο το 1958 εις Πρεσβύτερον, και έλαβε υποτροφία από το Οικουμενικό Πατριαρχείο για να πραγματοποιήσει Μεταπτυχιακές σπουδές Συστηματικής Θεολογίας και Φιλοσοφίας της Θρησκείας εν Βόννῃ, τότε Δ. Γερμανίας (1958-1966).
Διά να ανακηρυχθεί διδάκτωρ Θεολογίας από Ορθόδοξο Θεολογική Σχολή, και όχι να λάβει Διδακτορίαν ανάλογου ετεροδόξου Πανεπιστημιακής Σχολής της Δύσεως, υπέβαλε το 1965 την επί Διδακτορίᾳ Διατριβή του «Περί το Αλάθητον της Εκκλησίας εν τη Ορθόδοξο Θεολογία» (ελληνιστί), εις την Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και ανεκηρύχθη Διδάκτωρ με βαθμό άριστα.
Επιστρέψας εκ Γερμανίας το 1966, διορίστηκε Ηγούμενος της εν Θεσσαλονίκη Ιστορικής Πατριαρχικής Μονής των Βλατάδων (14ου αι.), λαβών την εντολή από την Ιερά Σύνοδο του Οικ. Πατριαρχείου να συνεργασθεί με άλλους επιστήμονας της εν Θεσσαλονίκη Θεολογικής Σχολής, προς ίδρυση εντός της Ιστορικής Μονής τoυ γνωστού σήμερα «Πατριαρχικού Ιδρύματος Πατερικών Μελετών».
Συντόμως, κατέστη αντιπρόεδρος του ερευνητικού τούτου Κέντρου, και μετά λίγους μήνας πρόεδρος αυτού. Με την αποπεράτωση της επί Υφηγεσίᾳ Διατριβής του, από τον τίτλο «Το περί Εκκλησίας Σύνταγμα Της Β' Βατικανής Συνόδου» (Θεσσαλονίκη, 1969), ανεκηρύχθη υφηγητής της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Εις τα αμέσως επόμενα χρόνια, δίδαξε σε διάφορες Θεολογικές Σχολές και Ακαδημαϊκά Ιδρύματα, εντός και εκτός Ελλάδος, ιδιαιτέρως δε εν τη εν Regensburg Δ. Γερμανίας Ρωμαιοκαθολική Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου (1973).
Περί το τέλος του 1970 είχε εκλεγεί παμψηφεί από την εν Κωνσταντινουπόλει Αγία και Ιερά Σύνοδο, Τιτουλάριος Μητροπολίτης Μιλητουπόλεως και Έξαρχος του Οικ. Πατριαρχείου διά το Άγιον Όρος.
Πέντε χρόνια αργότερα, και πάλι παμψηφεί, εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας, αφιχθείς εις το Σύδνεϋ τον Απρίλιο του 1975.
Δημοσίευσε πλείστα όσα επί θεμάτων Συστηματικής Θεολογίας, ιδίως δε Εκκλησιολογίας, σε διεθνή θεολογικά περιοδικά, και εξεπροσώπησε το Οικ. Πατριαρχείον σε Συνελεύσεις του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών και σε Διμερείς Θεολογικούς Διαλόγους.
Από το 1975 δίδαξε αρκετά χρόνια Ορθόδοξη Θεολογία και Πνευματικότητα εις το Πανεπιστήμιο του Σύδνεϋ. Εξελέγη παμψηφεί από όλους τούς εκπροσώπους των Ορθοδόξων Εκκλησιών, ως ο μόνιμος Πρόεδρος Αυτών, εις τον Επίσημο Θεολογικό Διάλογο μετά της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας (Πάτμος-Ρόδος, 1980), έχων Συμπρόεδρον, εκ μέρους των Ρωμαιοκαθολικών, τον υπό του Βατικανού ορισθέντα Καρδινάλιο Johannes Willebrands.
Αφού υπηρέτησε ευόρκως επί δύο και πλέον δεκαετίας εις αυτήν την άκρως υπεύθυνη και δυσχερή θέση, υπέβαλε διά τρίτη φορά (15-4-2003) την εκ του Διαλόγου παραίτησή του χωρίς να αποχωρήσει πλέον, όπως είχε γίνει τις δύο προηγούμενες φορές, δεν είχε γίνει δεκτή εκ Φαναρίου η εν λόγω παραίτηση.
Συγχρόνως, με την οριστική παραίτησή του, εδημοσίευσε εκτενή Έκθεση εις την Επιστημονικήν Επετηρίδα της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, υπό τον τίτλο «Περί την Κακοδαιμονίαν του Επίσημου Θεολογικού Διαλόγου Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών» (τομ. 13, Θεσσαλονίκη 2003).
Είναι επίσης ανεγνωρισμένος δοκιμιογράφος και ποιητής, έχων δημοσιεύσει 45 αυτοτελείς Ποιητικές Συλλογές (όλες εις τα ελληνικά, και μερικές σε δίγλωσση έκδοση με αγγλική μετάφραση).
Διά την ουσιαστική συμβολή του εις τον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό, έλαβε από την αρμόδια Ελλανόδικο Επιτροπή το υψηλού κύρους Βραβείο «Gottfried von Herder Prize» από το Πανεπιστήμιο της Βιέννης (1973), με κύριον εισηγητή τον διεθνής διαπρεπή Κλασσικό Φιλόλογο Καθηγητή του Πανεπιστημίου Βιέννης Albin Lesky.
Λίγα χρόνια αργότερα, με κύριον εισηγητή τον διεθνώς γνωστό συγγραφέα Παντελή Πρεβελάκη, ο Αρχιεπίσκοπος Στυλιανός έλαβε το Βραβείο Ποιήσεως από την Ακαδημία Αθηνών, για το έτος 1980.
Το Πανεπιστήμιον Lublin Πολωνίας τον ανακήρυξε Επίτιμο Διδάκτορα (1985), ενώ το Συλλογικό Σώμα των εν Σύδνεϋ Θεολογικών Σχολών (Sydney College of Divinity), ανακήρυξε τούτον πρώτον Επίτιμο Διδάκτορά του (2001). Από το ίδιο Συλλογικό Ακαδημαϊκό Σώμα, και με αξιολόγηση από ανεξάρτητη Ακαδημαϊκή Επιτροπή διαφόρων Σχολών, ανεγνωρίσθη επισήμως ως Καθηγητής.
Γνωστός από το 1986, ως ο ιδρυτής και κοσμήτωρ της Θεολογικής Σχολής του Απ. Ανδρέου, διδάσκει έκτοτε εις αυτήν τα μαθήματα Συστηματικής Θεολογίας.
