Πώς τα παιδιά θα αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις του σχολείου
«Μπορούμε να δώσουμε αισιοδοξία στα παιδιά;»
«Βοηθώντας τα παιδιά να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις στο χώρο του σχολείου» ήταν το θέμα της ομιλίας – συζήτησης που πραγματοποιήθηκε από το Περιφερειακής Ενότητας Ρεθύμνου σε συνεργασία με τον Οργανισμό κατά των Ναρκωτικών (ΟΚΑΝΑ) την π. Δευτέρα στο Σπίτι του Πολιτισμού. Κεντρικός ομιλητής της εκδήλωσης, της οποίας η συμμετοχή του κόσμου ήταν πολύ μεγάλη, ήταν ο παιδοψυχίατρος – οικογενειακός θεραπευτής Αχιλλέας Προκοπίου.
Στη συζήτηση που έγινε παρευρέθηκαν ο εκπρόσωπος του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου κ.κ. Ευγένιου, π. Χαράλαμπος Καμηλάκης, η εκπρόσωπος της Περιφερειακής Ενότητας Ρεθύμνου και Διευθύντρια της Δημόσιας Υγείας και Κοινωνικής Μέριμνας Μαρία Καβάλου, ο εκπρόσωπος του δήμου Ρεθύμνου και Αντιπρόεδρος του Κέντρου Πρόληψης Γρηγόρης Τσιομπίκας και ο Προϊστάμενος της Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης Ανδρέας Ταξάκης.
«Η αισιοδοξία είναι από μόνη της μια αξία, δεν πρέπει να βασίζεται στη λογική, δηλαδή στο αν τα πράγματα θα πάνε καλά, εγώ θα είμαι αισιόδοξος. Αν το πάμε έτσι, κανείς ποτέ δεν είναι σίγουρος για το μέλλον του, πόσο μάλλον σήμερα», υπογράμμισε μεταξύ άλλων ο κ. Προκοπίου, παιδοψυχίατρος – οικογενειακός θεραπευτής.
Σε δήλωσή του τόνισε πως το βασικότερο όλων είναι ότι στη σημερινή εποχή τα παιδιά έχουν χάσει την αισιοδοξία τους και σχετικά με το πώς θα διαφυλαχτούν για να μείνουν αισιόδοξα, ανέφερε χαρακτηριστικά: «Είναι δύσκολο να παραμείνουν αισιόδοξα τα παιδιά, όταν αυτοί που τους διδάσκουν δεν είναι αισιόδοξοι. Το παιδί λειτουργεί με ταυτίσεις. Ο γονιός για να είναι αισιόδοξος τη σημερινή εποχή, ίσως να πρέπει να είναι λίγο παράλογος. Η αλήθεια είναι ότι όταν είναι αισιόδοξος κάποιος χωρίς να το βασίζει κάπου, αυτό είναι χρήσιμο, γιατί όταν είσαι αισιόδοξος, ακόμη και όταν δε βλέπεις διέξοδο, μπορεί τελικά να βρεις ακριβώς μόνο και μόνο γιατί ελπίζεις. Αυτό βέβαια δεν είναι σίγουρο, όμως οι περισσότεροι γονείς είναι επηρεασμένοι από την κρίση και στα παιδιά περνάει η διάθεση των γονιών και έτσι εκνευρίζονται πιο εύκολα και έχει αναπτυχθεί τρομακτικά το ένα παιδί να χτυπάει το άλλο. Το βασικότερο είναι το κατά πόσο μπορούμε να δώσουμε στα παιδιά μία αίσθηση ότι αξίζει να ζουν και να αναπτύσσουν τις δυνάμεις τους. Αυτό ήταν από πάντα ένα θέμα και τώρα είναι πάρα πολύ σημαντικό. Βλέπεις την απογοήτευση στα πρόσωπα των παιδιών επειδή ακριβώς βλέπεις τους γονείς ότι δεν έχει νόημα κάτι που κάνουν».
Όσο για το σχολείο και τι τελικά μαθαίνει στα παιδιά ο κ. Προκοπίου επεσήμανε πως η δομή του σχολείου είναι τέτοια που δε βοηθάει, γιατί εξετάζει τη μνήμη αντί να εκπαιδεύει το παιδί να κάνει εργασίες σε πράγματα που το ευχαριστούν, όπως συμβαίνει στο εξωτερικό. Μάλιστα, χαρακτήρισε ως «έγκλημα» αυτό που γίνεται στην Ελλάδα, δηλαδή να διαβάζουν τα παιδιά στο σπίτι λόγω του ότι έχουν πάρα πολύ περισσότερη ύλη από αυτήν που υπάρχει στις χώρες της Δύσης.
«Το βασικό όλων των θεμάτων είναι ένα: Μπορούμε να δώσουμε αισιοδοξία στα παιδιά έτσι ώστε να αναπτύξουν τις δυνάμεις τους; Και αυτό είναι κάτι που περνάει αναγκαστικά μέσα από τους γονείς. Δηλαδή, αν μπορέσουμε να εμπνεύσουμε τους γονείς, αυτοί θα εμπνεύσουν τα παιδιά τους. Ό, τι και να κάνουν οι ψυχίατροι και οι ψυχολόγοι και οι δάσκαλοι, ο γονιός παραμένει ο πιο σημαντικός, είναι ο πραγματικός θεραπευτής των παιδιών και εμείς στις απορίες των γονιών προσπαθούμε να απαντήσουμε. Όσο μικρότερα είναι τα παιδιά, τόσο το καλύτερο. Επηρεάζονται και αυτά από τους γονείς, επειδή όμως είναι μικρά έχουν μέσα τους μία πίστη και είναι πιο εύκολο να μεταβληθεί η ψυχή ενός μικρού παιδιού σε σχέση με την πιο παγιωμένη ψυχή ενός εφήβου. Το σημαντικό και εκεί που δουλεύουμε είναι να αλλάξουμε τη διάθεση των γονιών, οι οποίοι θα βοηθήσουν το παιδί τους.
Το ζήτημα, όμως, είναι ότι δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε το γονιό που χαλάει η διάθεσή του με όλα αυτά που συμβαίνουν. Απλώς, θα τον βοηθήσουμε με διάφορους τρόπους να βρει κάποια διέξοδο. Και αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο ζήτημα για να γίνει σε μία διάλεξη. Μπορούμε, όμως, μέσα από τη διάλεξη να επισημάνουμε «πόρτες» που θα μπορούσε ίσως να ανοίξει. Και οι «πόρτες» δεν είναι να κάνει ψυχοθεραπεία, να πάει δηλαδή σε κάποιον ειδικό. Αυτό σε ορισμένες περιπτώσεις βοηθάει, αλλά το βασικό είναι οι δυνάμεις της ίδιας της κοινότητας, νέες δηλαδή μορφές συνεργασίας των ανθρώπων μεταξύ τους. Πάρα πολλοί είναι διατεθειμένοι να κάνουν πράγματα, απλώς είμαστε σε μία μεταβατική περίοδο, εννοώντας ότι μπορεί να προκύψει κάτι καλό και καινούριο, το οποίο ακόμη δε διαφαίνεται καθαρά», σημείωσε σε δήλωσή του ο παιδοψυχίατρος – οικογενειακός θεραπευτής Αχιλλέας Προκοπίου.
