Τη νύχτα ξύπνησα αδερφέ, στον κόσμο για να γράψω,

 τα όμορφα και τ΄ άσχημα, απλά να περιγράψω,

 τ΄ ανθρώπου τα καμώματα και τους ηρωισμούς του,

 κάθε καλό, κάθε κακό κι ακόμη τους καημούς του.

                                      2

Κι άρχισα με την πένα μου, να γράφω ιστορία,

 φτιάχνοντας με τα γράμματα την πρώτη εκστρατεία,

 να μάθω για τον άνθρωπο, την κάθε αγωνία,

 για δε πορεύεται  σωστά σ΄ αυτή την κοινωνία.

                                     3

Κι έτρεξε ευθύς η πένα μου  κι έγραψε ευεργεσία,

για το καλό που δίνεται, νάχει ευχαριστία

και να προσέχει πιο πολύ, το δώρο της ζωής του,

να λάμπει σαν τον ουρανό, σ΄ αυτή τη βιωτή του.

                                     4

Και έγραψε η πένα μου, τον Πλάστη να θυμάσαι,

πάντοτε να τον αγαπάς και να τον ευλογάσαι,

γιατί το φως που σούδωσε,  είναι από το Φως Του !

Άγιο και ουράνιο, για σε τον άνθρωπό Του!

                                    5

Κι η πένα μου συνέχισε, για τον συνάνθρωπό μας

και έγραψε βοήθεια ! και ας είναι κι ο εχθρός μας

κι η  προσφορά μας, φίλε μου, στον κάθε αδελφό μας,

ας είναι  απλή κι αληθινή, δάκρυ για τον Χριστό Μας!                                    

                                    6

Κι έγραφε κι έγραφε πολύ, τον πόνο καθενός,

για να ξυπνήσεις αδελφέ, να γίνεις κοινωνός,

να δώσεις την αγάπη σου ,ως έδωσεν  Έκείνος,

για να γλυκάνεις τον φτωχό, να ντύσεις τον γυμνό.

                                  7

Κι ήταν η νύχτα ήσυχη, σ΄ αυτές τις νουθεσίες,

που φώτιζαν πολλές καρδιές, με ύμνους και πρεσβείες,

εκεί ,στην ήσυχη γωνιά, στου καντηλιού το φως,

που ήρεμα τρεμόπαιζε, με αγάπη αληθώς !