Μια από τις ωραιότερες παραλίες που είχαν απομείνει στο Νομό Ρεθύμνης ήταν αυτή της Τριόπετρας
Του Αιμίλιου Γάσπαρη
Μια από τις ωραιότερες παραλίες που είχαν απομείνει στο Νομό Ρεθύμνης ήταν αυτή της Τριόπετρας. Παρά το απομακρυσμένο της περιοχής πολλοί τουρίστες και ντόπιοι πήγαιναν εκεί για να απολαύσουν και την θάλασσα και το ωραίο τοπίο και το φαγητό στα απλά ταβερνάκια που δεν ενοχλούσαν το περιβάλλον. Τουλάχιστον τρεις ή τέσσερις φορές κάθε χρόνο πήγαινα και ήταν κάτι που άξιζε και πιστεύω πως αυτή την άποψη πρέπει να είχαν και οι περισσότεροι επισκέπτες της περιοχής. Διαφορετική όμως άποψη για τον τόπο αυτό είχαν οι διάφορες αρχές και ενδεχομένως οι κάτοικοι της περιοχής. Και πρέπει να σημειώσω πως κάθε χρόνο μου φαινόταν παράξενο πως και έμενε έτσι αυτή η παραλία, τη στιγμή που ακόμη και γειτονικές της παραλίες είχαν παραδοθεί στην, όπως την θεωρούνε, ανάπτυξη, δηλαδή των αυθαιρέτων, του τσιμέντου, της αλλοίωσης του φυσικού περιβάλλοντος και σε τελική ανάλυση στην υποβάθμιση του τόπου. Ένα καλοκαίρι λοιπόν όταν πήγα στην Τριόπετρα αντίκρισα εκεί ένα μικρό ξενοδοχείο, τέτοιο όμως που να επιβάλλεται στο τοπίο και να ενοχλεί αισθητικά τόσο που υπήρξε η αφορμή, πάνε τώρα σχεδόν δέκα χρόνια, να μην ξαναπάω στην παραλία αυτή. Δεν υπήρχε λόγος να κάνω τόσα χιλιόμετρα και να πηγαίνω εκεί και να βλέπω από τη μια την ομορφιά και από την άλλη την επέλαση που άρχιζε μιας καταστροφής που ήδη φαινόταν βέβαιη και αποφασισμένη. Και θα μου πείτε ποιος ενδιαφέρεται αν εσύ δεν πας στην Τριόπετρα και ότι αυτού του τύπου οι ευαισθησίες δεν δίνουν δουλειά στους κατοίκους. Πιστεύω όμως ότι και η αντίθετη κατάσταση πάλι δεν λύνει το πρόβλημα και πως επιπλέον προσθέτει προβλήματα και έχουμε απτές αποδείξεις με άλλες παραλίες που έχουν την ατυχία της ανάπτυξης που τους επιφύλαξαν οι διαχειριστές της εξουσίας τα τελευταία χρόνια, οι ίδιοι και οι ίδιοι δηλαδή.
Σε μια συζήτηση πρόσφατα με μια οικογένεια που ασχολείται με τα τουριστικά και ξενοδοχειακά του νομού μας τέθηκε το θέμα της παραλίας στο Δαμνόνι. Τα νεότερα μέλη, έφηβοι των 15 και 16 χρονών δεν μπορούσαν να καταλάβουν γιατί θεωρούσα το Δαμνόνι μια κορεσμένη και πλέον άσχημη τουριστικά περιοχή. Οπωσδήποτε δεν είχαν καμιά σχέση τα παιδιά με αυτό που προϋπήρξε και αυτό που έβλεπαν το δέχονταν. Η εικόνα όμως εκεί είναι απογοητευτική και εκφράζει ακριβώς την μυωπική εκμετάλλευση μιας όμορφης παραλίας με μοναδικό στόχο το εύκολο κέρδος σε βάρος του περιβάλλοντος. Δεν είναι εύκολο να πείσεις τα παιδιά σήμερα για το πόσο στρεβλά οι προηγούμενοι χρησιμοποίησαν τον τόπο και αυτό το δυσκολεύει ακόμη περισσότερο η άρνηση των μεγάλων να αναγνωρίσουν λάθη και να σταματήσουν να επιλέγουν την πιο ανισόρροπη μέθοδο, να φορτώνουν με ασχήμιες και να δημιουργούν συνεχώς προβλήματα που τα παιδιά τους θα κληθούν να αντιμετωπίσουν. Κάτι αντίστοιχο με το Δαμνόνι φαίνεται πως θα ήθελαν και για την καημένη την Τριόπετρα.
Ας δεχτούμε λοιπόν πως ως τώρα σε γενικές γραμμές η Τριόπετρα δεν έχει υποστεί τέτοια τύχη. Στο τοπικό τύπο όμως πάνε κι έρχονται δημοσιεύματα για τσιμέντα που ρίχτηκαν στην παραλία και δρόμους που θα ενώσουν τις εκεί ακτές και από την άλλη πως Κύπριοι επιχειρηματίες θα κάνουν την Τριόπετρα Σεν Τροπέ. Τα πράγματα, σχετικά με το θέμα Τριόπετρα, δεν είναι δύσκολο να διαβαστούν και να γίνουν κατανοητά και από τον πιο αδιάφορο αναγνώστη ακόμα και σήμερα σ’ αυτή την δυσοίωνη συγκυρία που μαστίζει τη χώρα μας.
Πρώτον έγινε παράνομα δρόμος στην παραλία με χρήματα του κράτους όπως φαίνεται από τις ανακοινώσεις του δήμου της περιοχής και υπάρχει γι’ αυτόν απόφαση αποκατάστασης. Κανονικά θα έπρεπε να αποζημιώσουν το κράτος αυτοί που έδωσαν τα χρήματα χωρίς να ελέγξουν την νομιμότητα της συγκεκριμένης ενέργειας και αυτοί που εκτέλεσαν το έργο αυτό από την τσέπη τους. Αυτό θα γινόταν στην Ευρώπη και σε κάθε ευνομούμενο κράτος. Δαπανήθηκαν 140.000ε και ανακοινώνεται σαν να ήταν πετσετάκια και έτσι ήταν για μια φαύλη τοπική αυτοδιοίκηση και χρειάζονται ακόμη 60.000ε, πάντα σύμφωνα με τα στοιχεία της τωρινής δημοτικής αρχής για να αποκατασταθεί η βλάβη.
Δεύτερο έρχεται το θέμα της τουριστικής μονάδας που υπόσχεται εκεί τόσες θέσεις εργασίας που θα μετατρέψουν την περιοχή σε Ελντοράδο. Θα είχε ενδιαφέρον να γνωρίζουμε πως και από ποιους αγοράστηκε, ποιοι είχαν στην κατοχή τους μια τόσο μεγάλη έκταση και την πούλησαν και ποιες είναι οι συνθήκες που καθορίζουν μια τέτοια δραστηριότητα. Μήπως και εδώ σχεδιάζεται κάτι αντίστοιχο με το Κάβο Σίδερο και τη Μονή Τοπλού? Ποια προοπτική έχει μια τσιμεντοποίηση αυτής της παραλίας τη στιγμή που το νησί μας θεωρείται κορεσμένο και βίαια κακοποιημένο από τους τουριστικούς φορείς που δεν σέβονται το περιβάλλον και συνεχώς καταστρέφουν συνειδητά αυτό που αποτελεί την κύρια πηγή του εισοδήματός τους. Οι επιχειρηματίες στις συναντήσεις με τους φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης εκθέτουν και ζητούν και καλά κάνουν για τον εαυτό τους και τα συμφέροντα τους να υπάρξουν οι προϋποθέσεις για να έρθουν να επενδύσουν τα χρήματά τους εκεί. Και οι αρμόδιοι τους υπόσχονται λαγούς με πετραχήλια. Από την αναποτελεσματική αυτή τοπική αυτοδιοίκηση που άλλο δεν ξέρει παρά να κλαψουρίζει στα τοπικά κανάλια να μην ελπίζουν οι κάτοικοι τίποτα. Ίσως να φαρδύνουν τον υπάρχοντα δρόμο ή και να ρίχνουν άφθονο τσιμέντο εδώ και εκεί και που δεν θα χρειαστεί να το απομακρύνουν ή να το αποκαταστήσουν γιατί με μια δυνατή νεροποντή θα παει μόνο του στη θάλασσα. Επίσης από χλιδάτες επενδύσεις, σπα και θαλασσοθεραπείες και πολυτελείς κατοικίες στο κύμα με πισίνες και αραπάδες να κάνουν αέρα πάλι οι κάτοικοι να κρατούν μικρό καλάθι. Μήπως θα κόστιζε πιο λίγο και θα ήταν λιγότερο επιζήμιο να επιδοτηθούν όσοι απόμειναν ακρίτες εκεί και να κρατηθεί ο τόπος καθαρός για τις επόμενες γενιές που μπορεί να είναι πιο ικανές και να βρουν τις σωστές λύσεις και τους άξονες εκείνους που θα οδηγούν στη πραγματική ανάπτυξη. Πάντως δεν θέλω να θεωρηθεί πως είμαι αντίθετος στο χτίσιμο ενός ξενοδοχείου, είμαι όμως κάθετα αντίθετος στην τσιμεντοποίηση του τόπου, στην αλλοίωση και καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος. Στο Νομό Ρεθύμνου είναι ζήτημα να έχουν μείνει δυο τρεις παραλίες ακόμα που διατηρούν την φυσική τους ομορφιά και αυτές πρέπει να τις διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού. Φοβάμαι πως και η Τριόπετρα θα έχει άσχημη τύχη και εύχομαι οι περιβαλλοντικές οργανώσεις, αν υπάρχουν, να ψάξουν το θέμα πριν είναι αργά.
Τρίτον αν ο δρόμος αυτός έγινε από τους κατοίκους για να αποτρέψουν έστω και με παράνομο τρόπο την οικειοποίηση της ακτής από τα κάθε είδους συμφέροντα, τότε δικαίως μπορώ να χρησιμοποιήσω το καβαφικό ότι ήταν «μια κάποια λύσις». Το θέμα Τριόπετρα αυτή τη στιγμή φανερώνει την κακοδαιμονία που έχει ενσκήψει στην νεοελληνική πραγματικότητα. Σε μια ιστορική φάση αυτή του ξεπουλήματος και της απαισιοδοξίας πως είναι δυνατόν να σωθεί μια παραλία! Σε μια εποχή που η πράσινη ανάπτυξη γίνεται μόνο για λόγους προβολής. Σε μια περίοδο που αντί να ομονοούν οι Έλληνες για να βρουν τις ενδεδειγμένες λύσεις βλέπουμε την νεκρική ακαμψία. Μακάρι να μπορούσα να εμπιστευτώ την δημοτική αρχή του Αγίου Βασιλείου για όσα ανακοινώνει για την παραλία αυτή. Υπάρχουν τρόποι για να αναπτυχθεί με σωστό τρόπο μια παραλία και χωρίς να καταστραφεί. Μακάρι να μπορούσαμε να ελπίσουμε πως θα έχουν κάποια λογική οι δράσεις και τα σχέδια τους για το μέλλον. Διαφορετικά πάλι ταιριάζει το καβαφικό «αποχαιρέτα την» την Τριόπετρα που φεύγει
