Μπορεί να τα ψέλνω κάθε βδομάδα στους ανίκανους και φαύλους πολιτικούς μας

Του Κώστα Π. Μανιά

Μπορεί να τα ψέλνω κάθε βδομάδα στους ανίκανους και φαύλους πολιτικούς μας, για την οικονομική ένδεια που φέρανε τη χώρα. Μπορεί να κλέψανε και να λεηλατήσανε τον τόπο. Μπορεί να προδώσανε πολλές φορές την εμπιστοσύνη που τους έδηξε με την ψήφο του ο Λαός. Μπορεί τα τελευταία χρόνια να μας βάλανε-υστερόβουλα-σε επικίνδυνους δίχως επιστροφή δρόμους. Μπορεί αν υπήρχε δικαιοσύνη στην χώρα μας πολλοί από δαύτους σίγουρα να μην κυκλοφορούσαν σήμερα ελεύθεροι ανάμεσα μας, να μας κάνουν και τους καμπόσους. Μπορεί, μπορεί, μπορεί χίλια δύο μπορεί. Όσα μπορεί κι αν υπήρχαν όμως, αυτά αποτελούν την μισή αλήθεια, για την κατάντια που περιήλθε η χώρα. Την άλλη μισή, πολλές φορές προσπάθησαν ορισμένοι να την πούνε, μα πάντα την αφήνουνε στη μέση, επειδή εκείνοι που το αποτολμούν, στη συνείδηση του Λαού δεν έχουν το δικαίωμα να μιλούνε. Επειδή η αφεντιά μου δεν είμαι πολιτικό πρόσωπο και δε θα χρειαστώ ποτέ κανενός την ψήφο. Μια φορά άλλωστε που την ζήτησα, δεν με ψήφησαν ούτε οι χωριανοί μου. Φαίνεται εκείνοι γνωρίζανε καλύτερα ποιο ήταν το προσωπικό μου συμφέρον και επειδή φαντάζομαι ότι δεν είμαι τόσο βλάκας για να επαναλάβω το ίδιο λάθος, μπορεί να αρχίσω και να ολοκληρώνω αλήθειες, που για άλλους θα είχαν πολιτικό κόστος.

Ο Πάγκαλος για παράδειγμα όταν είπε την περιβόητη φράση, μαζί τα φάγαμε, δεν είχε καθόλου μα καθόλου άδικο. Και όμως δεν πρόλαβε ο Άνθρωπος να τελειώσει την φράση του και όρμησαν όλοι να του βγάλουν τα μάτια. Και όμως η αντίδραση αυτή εμπεριείχε μεγάλη δόση υποκρισίας. Όλος ο κόσμος την περίοδο της μεγάλης ευδαιμονίας, τσιμπιότανε και αναρωτιόταν, αν η ζωή που έκανε ήταν αληθινή, ή αν ήταν ένα καλό, ένα όμορφο όνειρο. Όλος ο κόσμος έκανε πλούσια ζωή, ενώ ήταν φτωχός. Τα εορτοδάνεια, τα τραπεζοδάνεια, τα διακοποδάνεια και ότι στο διάβολο δάνεια, τα απόλαυσε ο νεοέλληνας. Το λεξιλόγιο του όσο περνούν τα χρόνια, γίνεται όλο και φτωχότερο. Στο θέμα όμως των δανείων πάντα εύρισκε καινούργιες λέξεις για να τα ξεχωρίζει. Τις σάρκες των επόμενων γενιών έτρωγε για να περνά καλά, αλλά ποτέ δεν έλεγε όχι στα κουδουνίσματα του τηλεφώνου, όταν τους πέρνανε οι τράπεζες, για να τους πούνε πως τους εγκρίθηκε το δάνειο που ποτέ δεν είχαν ζητήσει. Μα θα μου πείτε η πολιτεία δεν είχε υποχρέωση να το σταματήσει αυτό το ντουρντουλούκι; Και βέβαια είχε υποχρέωση. Δεν το έκανε όμως. Αντίθετα τον ενθάρρυνε να ξοδεύει όλο και περισσότερα, γιατί αυτή η κατάσταση εξυπηρετούσε το σύστημα. Γιατί έτσι ο πλούτος, ο ψεύτικος, ο κίβδηλος πλούτος, μαζευότανε σε λίγα χέρια. Όλο αυτό το παιχνίδι δεν γινότανε για να περνά καλά ο κόσμος. Ο κόσμος ήταν το εργαλείο, ο σκούληκας που απλά έτρωγε, για να πλουτίζουν οι λίγοι. Επειδή όμως όπως είπαμε, ο πλούτος ήταν ψεύτικος και δεν είχε κανένα αντίκρισμα. Επειδή ξοδεύαμε χωρίς να παράγουμε και η μικρή παραγωγή που έβγαινε, έβγαινε από αλλοδαπούς που την μεταφέρανε με τη σειρά τους στην πατρίδα τους η φούσκα ήταν φυσικό πως μια μέρα θα έσκαγε και έσκασε: Πέρα όμως από τον ψεύτικο παράδεισο που έζησε ο νεοέλληνας, η αλήθεια είναι πως ταυτόχρονα την ίδια εποχή στη χώρα συνέρεε και ένας αμύθητος πλούτος που αν του κάναμε σωστή διαχείριση, η χώρα σήμερα δεν θα ήταν σ’ αυτά τα χάλια. Πρόκειται για τις αγροτικές επιδοτήσεις, που ενώ από την ευρωπαϊκή ένωση εδίδοντο για τον εκσυγχρονισμό της αγροτικής μας παραγωγής ώστε να γίνει ποιοτικά και οικονομικά ανταγωνιστική στις αγορές, οι ίδιοι της ευρωπαϊκής ένωσης που τα δίνανε, με την συνενοχή και των δικών μας πολιτικάντηδων, κλείνανε τα μάτια για το ποιοι τις παίρνουν και που πηγαίνουν αυτές οι επιδοτήσεις, με συνέπεια και στον τομέα αυτό, τους «δικαιούχους» να τους μετατρέψουν σε τεμπέληδες, καταναλωτικά όντα. Από τις επιδοτήσεις αυτές ελάχιστες πήγαν στο σκοπό για τον οποίο ήρθαν στη χώρα μας. Στα πολλά, στα απείρως περισσότερα, οι πραγματικοί δικαιούχοι τους, κάνανε κακή χρήση αυτών των χρημάτων και τα ακόμη περισσότερα, τα τρώγανε οι ημέτεροι των ημετέρων. Τα περισσότερα από αυτά τα αμύθητα ποσά, πέρνανε το δρόμο της επιστροφής για να γενούνε 4Χ4. Αυτός άλλωστε ήταν και ο λόγος που κλείνανε τα μάτια, οι μέσα και οι έξω που έπρεπε να ελέγχουν την σωστή επένδυση αυτών των ποσών. Σήμερα στο τέλος των επιδοτήσεων, η αγροτική παραγωγή βρίσκεται σε χειρότερη κατάσταση από την προ επιδοτήσεων εποχή, με τους αγρότες τεμπέληδες και απρόθυμους να δουλέψουν.

Τελειώνοντας θα μπω στο πειρασμό να κλείσω, με μια ενότητα από δικές μου μαντινάδες, από το βιβλίο μου Η ΚΡΗΤΗ ΜΟΥ, που εκδόθηκε το 2004 και που δυστυχώς αποδειχτήκανε τόσο προφητικές.

Κακά σημάδια

Όλοι άνεργοι δηλώνουμε

μα βάζουμε εργάτες

γιατί να ζούμε μάθαμε

στων αλλονών τις πλάτες

Δεν θέμε να δουλέψουμε

έχουμε τεμπελιάσει

το πορτοφόλι όμως ποτέ

δεν θέλουμε ν’ αδειάσει

Επιδοτήσεις παίρνουμε

γιατ’(είμαστε) αγρότες

σ’ όποιους θελήσουν έλεγχο

τους κλείνουμε τις πόρτες

Γεμίσανε στη χώρα μας

της αγοράς τα ράφια

τρόφιμα που παράγονται

στων αλλονών χωράφια

Με φρούτα καταντήσαμε

την αγορά γεμάτη

μονάχα εισαγόμενα

να μη μας πιάνει μάτι

Πατάτες-σκόρδα κρόμια

εισαγωγής τα βρίσκω

γιατί αν τα παράγουμε

είναι μεγάλο ρίσκο

Ασκορδουλάκους και χοχλιούς

τους βγάζαμε στην Κρήτη

μα φαίνεται τους έπιασε

της εποχής η γρίπη

Σταφύλια μες στον Αύγουστο

τρώμε απ’ την Ιταλία

κι εμείς καμάκι κάνουμε

σε κάποια παραλία

Τα τέσσερα επί τέσσερα

ζημιά μας έχουν κάνει

δε θέμε να δουλέψουμε

κι έχουμε αυτό το χάλι

Ήθελα και να γάτεχα

αλήθεια που το πάμε;

δε βλέπουμε πως σύντομα

δε θα ‘χουμε να φάμε;

Μου είναι αλήθεια δύσκολο

να το κατανοήσω

σαν έθνος όπως φέρνομε

πόσο μπορεί να ζήσω.