Οι ευρωπαίοι εταίροι ζητούν «συναίνεση» προκειμένου να εξασφαλιστεί η παροχή της «σωτήριας» 5ης δόσης
Του Νίκου Πολιουδάκη
Πτυχιούχου επικοινωνίας & ΜΜΕ
Καποδιστριακού Παν/μίου Αθηνών
Οι ευρωπαίοι εταίροι ζητούν «συναίνεση» προκειμένου να εξασφαλιστεί η παροχή της «σωτήριας» 5ης δόσης για τη χώρα μας. Αλλιώς δεν μπορούν(;) να προχωρήσουν στην εκταμίευση και η χώρα θα οδηγηθεί και τυπικά στην πτώχευση.
Το θέμα είναι, πως η συναίνεση που ζητούν αντικατοπτρίζεται μόνο στο δικομματικό πολιτικό μοντέλο σε ό, τι αφορά τα πολιτικοοικονομικά ζητήματα του κράτους -αλλά και μέλους της ευρωπαϊκής «οικογένειας». Ναι μεν, η πλειοψηφία του πολιτικού συστήματος πρέπει να συμφωνεί όταν καλείται να αποφασίσει για λήψεις μέτρων, νομοσχεδίων και μεταρρυθμίσεων, ο όρος «συναίνεση» δε, πρέπει να αφορά τους απαρτίζοντες πόλους μιας κοινωνίας, το κράτος και τους πολίτες.
Η συναίνεση μεταξύ κράτους-πολιτών ωστόσο, όχι απλώς απουσιάζει, αλλά για πρώτη φορά το πολιτικό σύστημα απαξιώνεται σχεδόν στο σύνολό του. Οι Έλληνες πολίτες νιώθουν προδομένοι από τους ανθρώπους που επέλεξαν να τους εκπροσωπούν στο κοινοβούλιο και για πρώτη φορά έχουν δίκιο που αναθεματίζουν το κράτος, όταν στο παρελθόν για πολλούς, το κράτος έφταιγε ακόμα και για ζημιές από μια απροσδόκητη μαγιάτικη χαλαζόπτωση. Κατά τα άλλα η ζωή φαινόταν ωραία.
Η συνεκτική σχέση πολιτών-κράτους, που συνίσταται στον αντιπροσωπευτικό κοινοβουλευτισμό, έχει ήδη καταργηθεί από το Μάιο του 2010 που η χώρα μπήκε στο μηχανισμό στήριξης του ΔΝΤ και την επιτήρηση υπό την Τρόικα, ενώ λίγους μήνες πριν, η κυβέρνηση διεμήνυε δια στόματος του προέδρου της ότι «λεφτά υπάρχουν». Μία φράση πλέον κλισέ, δύο λέξεις που κατάντησαν το ειρωνικό σλόγκαν των δύο τελευταίων χρόνων, ένα ουσιαστικό και ένα ρήμα, που το σύνολο του ελληνικού λαού αντιμετώπισαν και αντιμετωπίζουν ως το μεγαλύτερο μεταπολιτευτικό ψέμα.
Κι όμως ο Γ.Α. Παπανδρέου δεν είπε ψέματα τότε. Είπε την απόλυτη αλήθεια, αλλά άφησε αδιευκρίνιστο το ποιος θα «χαρεί» στο μέλλον αυτά τα λεφτά. Οι επικείμενες αποκρατικοποιήσεις «φιλέτων» και οργανισμών θα γίνουν όχι για να σωθεί η οικονομία της χώρας, αλλά για να υποδουλωθούμε πλήρως στις ορέξεις των, κατά τ’ άλλα, «εταίρων» μας και των υπερατλαντικών μας «φίλων». Ο ορυκτός πλούτος, που ακούμε, αλλά ακόμα ως κράτος δεν τον έχουμε ανακαλύψει και δεν τον διαχειριζόμαστε ώστε να βγούμε από τα δεσμά των δυσβάσταχτων έως τώρα εξωτερικών δανεισμών, υπάρχει και περιμένει τον «αφέντη που θα τρίψει το λυχνάρι». Δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς η εκβιαστική στάση της Ευρώπης και του ΔΝΤ στο ζήτημα της «απαραίτητης» εθνικής συναίνεσης.
Αυτό που δε γνωρίζουμε, είναι αν στα λεγόμενα του πρωθυπουργού περί ύπαρξης χρημάτων συμπεριλαμβάνονταν και οι πολεμικές αποζημιώσεις που θα μπορούσε να αξιώσει η Ελλάδα από την «μάνα» και δυνατή της Ευρωζώνης, Γερμανία. Ακόμα και στην κρατική τηλεόραση της ΝΕΤ πριν κάμποσους μήνες μέσω της εκπομπής του Κ. Βαξεβάνη, «Το κουτί της Πανδώρας», υπήρξε αναφορά για το θέμα των πολεμικών αποζημιώσεων, με παράδειγμα την περίπτωση των κατοίκων του μαρτυρικού Διστόμου, που διεκδίκησαν και ίσως δικαιωθούν. Οι πολεμικές αποζημιώσεις μπορούν όχι απλώς να εξαλείψουν το εθνικό χρέος, αλλά η χώρα να βγει υπερ-κερδισμένη, αν λάβει κανείς υπόψη τους τόκους χρόνων. Οι πολιτικοί μας όμως αναλώνονται στο «μονόδρομο» του μεσοπρόθεσμου προγράμματος.
Ο ανασχηματισμός μπορεί να φέρει αποτελέσματα ή απλώς μια πιο δυναμική παρουσία και ρητορεία στο χώρο της εθνικής οικονομίας (βλ. Ευ. Βενιζέλο); Λύσεις πάντως υπάρχουν και λεφτά υπάρχουν. Θέληση και δυνατότητα υπάρχουν; Λίγο δύσκολο μέσα σε μια εποχή εκούσιας υποδούλωσης στα ξένα συμφέροντα…
