Επιτέλους , ύστερα από παρατεταμένη πομπώδη αντιμνημονιακή ρητορεία
Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
Επιτέλους , ύστερα από παρατεταμένη πομπώδη αντιμνημονιακή ρητορεία , η ηγεσία της Ν.Δ. ταυτοποίησε την «εναλλακτική» λύση της. Ρητά ο αρχηγός της , μετά το τελευταίο Ευρωπαϊκό ταξίδι του , δήλωσε ότι συμφωνεί με τους στόχους του Μνημονίου απολύτως -μάλιστα - στα βασικά (έλλειμμα , χρέος , αποκρατικοποιήσεις ) όπως έσπευσε να υπογραμμίσει προκειμένου να μην υπάρξει η παραμικρή υποψία περί ρήξεων και ανατροπών.
Σε τι διαφέρει , λοιπόν , από την κυβερνητική πολιτική επί της ουσίας? Στην αναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου και τη φορολογική πολιτική , διακηρύσσουν οι ηγήτορες της αξιωματικής αντιπολίτευσης , ως νεομαθητευόμενοι μάγοι. Τα περί μείωσης των φόρων για να υπάρξει , δήθεν , ανάπτυξη δεν αντέχουν σε οποιαδήποτε σοβαρή κριτική . Στις σημερινές συνθήκες τα όποια κέρδη προκύψουν θα οδεύσουν όχι σε επενδύσεις , αλλά ολοταχώς σε λογαριασμούς του εξωτερικού , όπως γινόταν και σε πολύ καλύτερες συνθήκες .
Σαν νέος «κορδονάτος» Δεληγιάννης κραυγάζει «κάτω οι φόροι» χαϊδεύοντας τα αυτιά των υποζυγίων. Το τραγικό είναι ότι βρίσκει «εύκολα αυτιά» σε μια χώρα με τους χαμηλότερους συντελεστές κερδών και την υψηλότερη φοροδιαφυγή. Εξίσου δημαγωγική είναι και η αναδιαπραγμάτευση . Έχει όλα τα χαρακτηριστικά της φούσκας . Διότι , αν δεν πρόκειται για τους βασικούς στόχους του Μνημονίου , με τους οποίους «συναινεί απολύτως» , τι μένει? Η επιμήκυνση του χρέους και η μείωση του επιτοκίου , απαντά η Ν.Δ. . Δηλαδή , αυτά που βρίσκονται ήδη , μαζί με άλλα, στο τραπέζι των πιστωτών και δεν περιμένουν να γίνει πρωθυπουργός ο Σαμαράς για να τεθούν .
Αλλά και στο καλύτερο σενάριο για μια νέα δημοκρατική αναδιαπραγμάτευση το ζητούμενο δεν είναι η διαφυγή από το σφαγείο του Μνημονίου αλλά ο τρόπος σφαγής. Η πολιτική τραγωδία δεν συνίσταται στην άρνηση της αξιωματικής αντιπολίτευσης να συνυπογράψει το νέο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα αλλά στην απουσία κάθε ριζικά διαφορετικής πρότασης . Όχι επειδή δεν υπάρχει πέρα και σε αντίθεση με τους στόχους του Μνημονίου. Αλλά επειδή δεν αμφισβητεί το οικονομικό μοντέλο , που οδήγησε στη σημερινή κατάσταση.
Η ίδια , άλλωστε , το ενσάρκωνε , ήταν φορέας και επιταχυντής του πριν παραδώσει τη σκυτάλη της διακυβέρνησης . Δυστυχώς η διαφορετικότητά της εξαντλείται στη διαχείριση των Μνημονίων , στην αλλαγή της κυβέρνησης και των προσώπων της εξουσίας . Τίποτα παραπάνω…
