Οι «Αγανακτισμένοι της πλατείας» καταβάλλεται πολύπλευρη και συντονισμένη προσπάθεια
Του Μιχαήλ Στ. Γρηγοράκη
τ. Λυκειάρχη Φιλολόγου
Οι «Αγανακτισμένοι της πλατείας» καταβάλλεται πολύπλευρη και συντονισμένη προσπάθεια να αναγορευθούν και να καθιερωθούν ως κίνημα.
Κίνημα όμως ιδιόμορφο, πρωτότυπο. Η ιδιομορφία και πρωτοτυπία του βρίσκεται στο γεγονός, ότι θέλει να εμφανιστεί μακριά από κομματικές, συνδικαλιστικές, ιδεολογικές και όποιες άλλες εξαρτήσεις, δεσμεύσεις, συνάφειες. Κάτι δηλαδή σαν «άχρουν», «άοσμον», «άγευστον». Όμως τέτοια κοινωνικά κινήματα και μάλιστα σε κοινωνία με ταξική διάρθρωση, δεν υπάρχουν. Γι’ αυτό ο ιδιότυπος αυτός προσδιορισμός του «κινήματος» από τους οργανωτές του, που σημειωτέον κινούνται στο σκοτάδι, φορώντας την κουκούλα της ανωνυμίας, πρέπει εκ προοιμίου να χαρακτηριστεί υποκριτικός.
Την υποκρισία αυτή φροντίζουν να την επιβεβαιώνουν οι ίδιοι. Όπως πληροφορούμαστε απ’ τον τύπο, στη συγκέντρωση στην Πλατεία Συντάγματος την Παρασκευή 3 του Ιούνη αναρτήθηκε ανακοίνωσή τους, που έλεγε, «Να φύγουν οι αριστερές δυνάμεις από τις Πλατείες». Έτσι οι «ακομμάτιστοι» «αγανακτισμένοι» εκφράζουν την «ακομμάτιστη» αντίθεσή τους επιλεκτικά στις «αριστερές δυνάμεις», πράγμα που οδηγεί στο συμπέρασμα, ότι από τις μη αριστερές δυνάμεις δεν τους χωρίζει καμιά αντίθεση.
Δεν το λένε καθαρά, αλλά αυτό εννοούν· ο από μέρους των εξορκισμός των κομμάτων αφορά ένα κόμμα , το ΚΚΕ, που έτσι και αλλιώς δε μετέχει σε τέτοια «κινήματα» και που είναι το μοναδικό κόμμα, που με συνέπεια αγωνίζεται όχι μόνο ενάντια στα μέτρα του μνημονίου, αλλά ενάντια γενικά στην αντιλαϊκή πολιτική.
Η «αγανάκτηση», που αποτέλεσε και την ταμπέλα στο «κίνημά» τους, περιορίζεται και εξαντλείται στο μνημόνιο. Η πριν το μνημόνιο και η έξω από το μνημόνιο πολιτική δεν τους ενοχλεί. Έτσι η ημερομηνία λήξης του μνημονίου (αν ποτέ υπάρξει τέτοια ημερομηνία,) θα πρέπει να υποθέσουμε, ότι θα είναι και ημερομηνία λήξης της «αγανάκτησής» τους, συνεπώς και του «κινήματός» τους.
Όλα αυτά πέραν της αντιφατικότητας, της ασυναρτησίας, της ασυνέπειας της κρυπτομένης ηγεσίας συνιστούν και αυτογελοιοποίησή της. Πρόβλημά τους.
Τα παραπάνω είναι αρκετά, νομίζουμε, να δείξουν, ότι τα κίνητρα των οργανωτών του κινήματος των «αγανακτισμένων» δεν είναι φιλολαϊκά. Στόχος τους είναι να εγκλωβίσουν σε ανώδυνα για το σύστημα πλαίσια τη δικαιολογημένη λαϊκή οργή και τις αναπόφευκτες κινητοποιήσεις.
Αυτό είναι ανάγκη και για το δικό τους συμφέρον, να το συνειδητοποιήσουν, όσοι καλοπροαίρετα συμμετέχουν στους «αγανακτισμένους».
Κι αν χρειάζονται περαιτέρω απόδειξη, για το πού κατευθύνουν το «κίνημα» οι οργανωτές του, απόδειξη αδιαμφισβήτητη αποτελούν όλοι, όσοι το αγκάλιασαν, το διαφημίζουν, το προβάλλουν και το στηρίζουν παντοιοτρόπως: κυβερνητικοί παράγοντες, τα αστικά κόμματα, τα αστικά ΜΜΕ με προεξάρχοντα τα τηλεοπτικά κανάλια –δημόσια και ιδιωτικά- με τους πρωτοκλασάτους τηλεοπτικούς αστέρες των.
Όλοι αυτοί αποτελούν τους γκαρδιακούς φίλους του «κινήματος των αγανακτισμένων».
Η λαϊκή παροιμία «δείξε μου τσι φίλους σου , να σου πω ποιος είσαι» , ταιριάζει γάντι στο «κίνημα».
Όσοι παρά ταύτα πιστεύουν, ότι οι παραπάνω «φίλοι» είναι δυνατόν, να στηρίξουν ένα φιλολαϊκό κίνημα, ας τρέξουν να ενταχθούν στο «κίνημα της πλατείας». Και όσοι είναι ήδη ενταγμένοι σε αυτό, να μην το κουνήσουν από εκεί «ρούπι».
