Την Εποχή, λέει, των Παγετώνων, που πολλά ζώα πέθαιναν απ’ το κρύο
EΠΙΚΑΙΡΑ ΚΑΙ ΔΙΑΚΑΙΡΙΚΑ
του Γιώργου Φρυγανάκη
Την Εποχή, λέει, των Παγετώνων, που πολλά ζώα πέθαιναν απ’ το κρύο, οι σκαντζόχοιροι κατάλαβαν την κρίσιμη κατάσταση κι αποφάσισαν να πλησιάσουν ο ένας τον άλλο, για να μοιράζονται ζεστασιά και να εξασφαλίζουν προστασία. Όμως με τα αιχμηρά τους αγκάθια ο ένας τραυμάτιζε τον άλλο. Έτσι απομακρύνθηκαν ο ένας από τον άλλο, οπότε άρχισαν να πεθαίνουν απ’ τα κρυοπαγήματα. Όσοι απέμειναν ζωντανοί έπρεπε να αντιμετωπίσουν τώρα το δίλημμα: ή να αποδεχτούν τ’ αγκάθια των διπλανών τους ή να εξαλειφτούν ως είδος. Με σοφία λοιπόν αποφάσισαν να ξαναγυρίσουν όλοι μαζί και να συμβιώσουν βάζοντας τις βελόνες τους παράλληλα, με μεγαλύτερη προσοχή και λιγότερες γρατσουνιές. Έτσι επιβίωσαν ως είδος μέχρι τις μέρες μας, παρά τις όποιες «παράπλευρες» γρατζουνιές, που είναι αναπόφευκτες σε μια συμβίωση.
Ο «μύθος των σκαντζόχοιρων» δεν αναφέρεται σε εξωτερικούς εχθρούς των σκατζόχοιρων∙ μπορεί όμως να φανταστεί κανείς χάριν εργασίας κάποια δηλητηριώδη φίδια να προσπαθούν να παρεισφρύσουν στις τάξεις τους, αλλά και κάποιες «αταξίες» κάποιων θερμόαιμων σκατζοχοιρόπουλων, που σε καμιά όμως περίπτωση δεν στοιχειοθετούν καμιά… σκάντζα με τη γενική καλή εικόνα τους.
Ο «μύθος των σκαντζόχοιρων» ή των ακανθόχοιρων παραπέμπει με την αλληγορία του και στην εποχή των σημερινών…οικονομικών παγετώνων.
Και πρώτα-πρώτα στους πολιτικούς αρχηγούς μας, που με τις αγκυλώσεις τους αγκυλώνουν ό ένας τον άλλo, αδυνατώντας να κουμαντάρουν τα αγκάθια τους, πρόσκαιρα έστω, μέχρι να σωθεί η χώρα από τον… κακό της τον καιρό. Και αυτό, γιατί δυστυχώς στο διάλογο πάνε για να σώσουν τις ιδέες τους και όχι την αλήθεια, οπότε οι σωστές αποφάσεις εμποδίζονται από προφάσεις εν αμαρτίαις. Ο μύθος παραπέμπει, ειδικότερα, στην κακώς εννοούμενη συναδελφική αλληλεγγύη που αφήνει στο απυρόβλητο τους φαύλους πολιτικούς τροφοδοτώντας το ξέσπασμα των πλατειών επί δικαίων και αδίκων.
Ο «μύθος των σκαντζόχοιρων» παραπέμπει περισσότερο στη στάση των σύγχρονων «αγανακτισμένων», που συγκεντρώνονται κατά χιλιάδες στις πλατείες σε τέτοια απόσταση μεταξύ τους, ώστε να μην αλληλοτραυματίζονται από τα «αγκάθια» τους. Στις πλατείες ξεπερνιέται το «δίλλημμα του σκατζόχοιρου», που αποτελεί το άλλοθι της εσωστρέφειας και της τάσης για απομόνωση. Η κοινωνία των πολιτών ξεπέρασε γι’ άλλη μια φορά τους πολιτικούς με το πολύχρωμο, πολυφωνικό, έστω κάπου κάπου κακόφωνο κίνημά της, αλλά ομόφωνο στην έκφραση δυσαρέσκειας κατά της ανεργίας, της άνισης επιβάρυνσης, της ασυνεννοησίας των κομμάτων, της προκλητικής ατιμωρησίας των πολιτικών ταγών που τόσα χρόνια τάιζαν το λαό ταγή, αμυνόμενοι περί πάρτης αντί περί πάτρης …
Περνώντας από τη μυθολογία στην ιστορία, η ιστορική διαπίστωση είναι ότι, για να πετύχει ένα κίνημα, απαιτείται η σύμπραξη δύο παραγόντων: του ώριμου λαού και της ώριμης ηγεσίας. Ή, για να περάσουμε στην εικονοπλασία, χρειάζεται να φουσκώσει το ποτάμι και παράλληλα να παρουσιαστούν οι κατάλληλοι άνθρωποι που θα ανοίξουν τα σωστά κανάλια. Διαφορετικά και το κίνημα-νερό πάει χαμένο και ο ηγέτης-νερουλάς είναι αναποτελεσματικός.
Τώρα βρισκόμαστε στη φάση του φουσκώματος του ποταμού, μην μπορώντας τίποτε να προεξοφλήσουμε ακόμη. Ποιος ξέρει! Ίσως οι πλατείες να αναγκάσουν τους πολιτικούς να βάλουν πλάτη για το κοινό καλό και το καθένα απόντα από εμάς να λέει: «Ήμουν κι εγώ εκεί». Ίσως το ελληνικό κίνημα των «αγανακτισμένων» της 25 Μαΐου, «θυγατρικό» του ισπανικού κινήματος της 15 Μαΐου των Ισπανών «Los intignados», να μας δώσει απλώς άλλη μια επέτειο, όπως ο Μάης του ’68, ή απλώς να ενισχύσει το άλμπουμ του μπαμπά ή του παππού!…
Εκείνο, όμως, που δεν δικαιολογείται τώρα είναι να βλέπουμε τις σταγόνες των αγαν-αχτι-σμένων… μουντζα-χεντίν και να χάνουμε τον όγκο των ειρηνικών διαδηλωτών, και πολύ περισσότερο να ρίχνουμε νερό στο αυλάκι των… ζαμανφουντίν.
14.6.20011
