Η Τετάρτη 15 Ιουνίου 2011 υπήρξε η τελευταία ημέρα ουσιαστικής πρωθυπουργίας του Γιώργου Παπανδρέου
Toυ Γιάννη Αχ. Κεφαλογιάννη
Δικηγόρου, Υπεύθυνου Τοπικής Αυτοδιοίκησης Κρήτης Νέας Δημοκρατίας
Η Τετάρτη 15 Ιουνίου 2011 υπήρξε η τελευταία ημέρα ουσιαστικής πρωθυπουργίας του Γιώργου Παπανδρέου. Εκείνη την ημέρα έπεσαν οι πολιτικές μάσκες και προσωπεία και κατερρίφθησαν κάποιοι από τους πρόσφατους μύθους του πολιτικού μας συστήματος.
Μύθος 1ος: Ο Παπανδρέου επιζητά συναίνεση των πολιτικών δυνάμεων και όχι συνενοχή στην αδιέξοδη πολιτική του
Τους τελευταίους μήνες το ΠΑΣΟΚ και οι λοιπές πολιτικές δυνάμεις που το συνεπικουρούν προσπαθούσαν να περάσουν την εικόνα στον Ελληνικό λαό και τους Ευρωπαίους εταίρους ότι ο Πρωθυπουργός φέρεται υπεύθυνα ζητώντας ευρεία συναίνεση για την σωτηρία της Πατρίδας και είναι κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού. Οι χθεσινές εξελίξεις, δυστυχώς για το εθνικό κοινό καλό, δικαίωσαν απόλυτα τον Αντώνη Σαμαρά που έλεγε ότι ο Πρωθυπουργός δεν θέλει ουσιαστική πολιτική συναίνεση, αλλά συνενόχους στην εγκληματική πολιτική που εφαρμόζει.
Επιπλέον χθες αποδείχθηκε ότι ο Πρωθυπουργός είναι δέσμιος των κομματικών και οικογενειακών του παραγόντων, οι οποίοι γαντζωμένοι στην εξουσία, ενδιαφέρονται μόνο για την διατήρηση των οφίτσιων τους. Δικαιολογίες του τύπου «χειρίστηκε επικοινωνιακά η αντιπολίτευση την πρόταση μου», επιβεβαιώνουν το αυτονόητο: ενώ αρχικά είχε συμφωνήσει με τον Σαμαρά στην συγκρότηση Οικουμενικής Κυβέρνησης, χωρίς τον ίδιο Επικεφαλής της, στην πορεία άλλαξε ρότα ύστερα από τις πιέσεις που δέχθηκε από τους ημέτερους.
Μύθος 2ος: Ο Σαμαράς δεν παρέχει συναίνεση επειδή σκέφτεται το μικροπολιτικό συμφέρον
Η προσπάθεια του Πρωθυπουργού και άλλων να εμφανίσει τον Αντώνη Σαμαρά ως αδιάλλακτο, που τοποθετεί το κομματικό συμφέρον πάνω από το εθνικό, χθες έπεσε στο κενό. Ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης στάθηκε χθες στο ύψος των περιστάσεων και παρείχε την συναίνεση που επιζητούσε ο Πρωθυπουργός, θέτοντας κάποιους όρους οι οποίοι αρχικώς έγιναν αποδεκτοί από τον τελευταίο. Έδειξε διατεθειμένος να βάλει πλάτη στην αντιμετώπιση της πρωτοφανούς οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής κρίσης που βιώνει η χώρα μας.
Οι παλινδρομήσεις του Πρωθυπουργού (άλλα να συμφωνεί το μεσημέρι και άλλα το απόγευμα) απέδειξαν με τον πλέον καταφανέστατο τρόπο, ποιος πολιτικός αρχηγός θέλει την συναίνεση στην πράξη και ποιος αρκείται στα λόγια. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός έπεσε χθες στον λάκκο που έσκαβε για τον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, όντας όμηρος εσωκομματικών ισορροπιών και εξυπηρετώντας μικροκομματικά συμφέροντα.
Μύθος 3ος: Δεν υπάρχουν περιθώρια επαναδιαπραγμάτευσης του Μνημονίου και η συγκεκριμένη θέση της Νέας Δημοκρατίας είναι ανεδαφική
Αν είναι αληθές αυτό που προκύπτει από την συνομιλία μεταξύ Πρωθυπουργού και Αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, ότι δηλαδή ο πρώτος δέχτηκε την συνδρομή του δεύτερου για τις διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές, τότε καταρρίπτεται άλλος ένας μύθος που τεχνηέντως είχε καλλιεργήσει το ΠΑΣΟΚ και οι λοιπές δυνάμεις του Μνημονίου κατά της Νέας Δημοκρατίας και του αρχηγού της. Είναι σαφές ότι η Ελλάδα έχει τα περιθώρια να ακολουθήσει το παράδειγμα της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας: να μην δεχτεί αμαχητί τους όρους που μας επιβάλλουν οι πιστωτές μας, αλλά να καταθέσουμε συγκεκριμένες προτάσεις για μέτρα στην οικονομία μας που κρίνουμε ότι θα βοηθήσουν στην αντιμετώπιση της κρίσης του χρέους της Πατρίδας μας.
Για να αποφύγουμε τον κίνδυνο του λαϊκισμού να τονίσουμε το εξής: προφανώς ένας οφειλέτης δεν μπορεί να επιβάλλει πλήρως τους όρους του στον δανειστή του. Ωστόσο, είναι προς όφελος και των δύο πλευρών να αναζητηθεί και να βρεθεί μία κοινώς αποδεκτή λύση πάνω σε μια ρεαλιστική βάση που να λαμβάνει υπ’ όψιν τις αντοχές και δυνατότητες του οφειλέτη.
Μύθος 4ος: Τα μικρά πολιτικά κόμματα δεν έχουν μερίδιο ευθύνης για την σημερινή κατάσταση
Τα λοιπά κόμματα δυστυχώς φανήκαν κατώτερα των περιστάσεων και αντί να αποτελέσουν μέρος της λύσης της σημερινής κατάστασης, αναδείχτηκαν μέρος του πολιτικού προβλήματος. Τα κόμματα της Αριστεράς (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και Δημοκρατική Αριστερά) απέρριψαν ασυζητητί οποιαδήποτε πιθανότητα διερεύνησης κοινά αποδεκτής πολιτικής λύσης. Ο κ. Τσίπρας μάλιστα έφτασε στο σημείο να δηλώσει το εξής αμίμητο: ότι «σε περίπτωση οικουμενικής κυβέρνησης ή κυβέρνησης συνεργασίας των δύο μεγάλων κομμάτων θα έχουμε συνταγματική εκτροπή»!!! Αν’ αυτού καμία εναλλακτική πρόταση, παρά μόνο το συνεχές αίτημα για εκλογές.
Οι λοιπές δυνάμεις του Μνημονίου (ΛΑΟΣ και Δημοκρατική Συμμαχία) αφού αντιλήφθηκαν το λάθος τους να ψηφίσουν υπέρ του Μνημονίου και υπό τον φόβο της εκλογικής τους συντριβής, εντελώς καιροσκοπικά, άλλαξαν ρότα και διεμήνυαν ότι θα καταψηφίσουν το Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα. Διακήρυτταν δημοσίως ότι είναι υπέρ της συναίνεσης των πολιτικών δυνάμεων, και προτού καν καταλήξουν σε αδιέξοδο οι συζητήσεις της Τετάρτης μεταξύ των δύο κομμάτων εξουσίας, άλλαξαν πάλι ρότα και αντί της συναίνεσης ζητάν προσφυγή στις κάλπες, χωρίς να καταθέτουν κάποια άλλη εναλλακτική πρόταση.
Αντί επιλόγου, θα πρέπει ο καθένας να αντιληφθεί την κρισιμότητα της παρούσας κατάστασης και να τηρεί μια υπεύθυνη στάση. Το Μεταπολιτευτικό πολιτικό μοντέλο που οικοδομήθηκε κυρίως πάνω στον λαϊκισμό και την μικροκομματική σκοπιμότητα έχει περάσει στην Ιστορία. Εκεί όπου κινδυνεύουν να περάσουν και όσοι από τους σημερινούς πρωταγωνιστές δεν αντιληφθούν τα μηνύματα των καιρών
