H λέξη ΔΟΥΚΑΣ μπορεί να σημαίνει αξίωμα ή κ επώνυμο προσώπου.
Του Μαρίνου Γαλανάκη
H λέξη ΔΟΥΚΑΣ μπορεί να σημαίνει αξίωμα ή κ επώνυμο προσώπου. Εδώ αναφέρεται ως επώνυμο της μεγάλης κ ισχυρής βυζαντινής οικογένεια, που εμφανίζεται κατά το δεύτερο μισό του 11ου μ. Χ. αιώνα. Γόνοι της υπήρξαν δυο αυτοκράτορες: ο Κων/νος, που στέφθηκε τα Χριστούγεννα του 1059 και πέθανε το Μάη του 1067. Κι ο Μιχαήλ Ζ’, που ανέβηκε στο θρόνο στα 1071 πραξικοπηματικά και κατέβηκε με τον ίδιο τρόπο στα 1077. Γόνος της υπήρξε κι ο Καίσαρας Ιωάννης, ο …κοσμοκαλόγερος και μεγάλος μάγειρας της πολιτικής σούπας. Κ οι γιοί του, μεταξύ των οποίων κι ο προδότης Ανδρόνικος, κι άλλοι αξιωματούχοι της Αυτοκρατορίας. Οι Δούκες αυτοί υπήρξαν ολέθριοι για την Αυτοκρατορία. Όπως επίσης κ οι Βοτανειάτης, Βρυέννιος, Βασιλάκιος, Νικηφόρος Μελισσηνός, κ οι Συναδηνοί.
Το ήθος κ η αναξιότητα των Δουκών επέτρεψαν την άσκηση εξουσίας σε πρόσωπα ραδιούργα, άπληστα κι ανήθικα, μ’ εγκληματική πρακτική, που καταχράστηκαν ποικιλότροπα την εξουσία, όπως ο «Νικηφορίτσης», ο Βορίλας κι ο Γερμανός. Η δυσοσμία της Αυλής. Οι στάσεις, οι παραλυσίες, η αθλιότητα, η ανοργανωσιά. Η σύνθεση, και το μισθοφορικό καθεστώς του στρατού. Καθώς κι ο φατριασμός των Συγκλητικών κ η διαίρεσή τους σε πολιτικούς και στρατιωτικούς, με την εύνοια των πολιτικών κι από τον Πατριάρχη. Οι επιδρομές των εξωτερικών εχθρών. Από τ’ Ανατολικά των Σελτζούκων Τούρκων, που υποδούλωσαν τη Μικρασία σχεδόν στο σύνολό της. Από τα Βόρεια των Ούζων (Τουρκική φυλή), των Αρβανιτών, των Σλάβων, των Πετσενέγων, των Χρωβάτων και των Βουλγάρων, που έφταναν ως τη Στερεά. Από τα Δυτικά των Νορμανδών του Ροβέρτου Γυσκάρδου, που τις υποκινούσε το Βατικανό. Υπήρξαν αιτίες, που προκάλεσαν οικονομική, θεσμική και κοινωνική κρίση στην Αυτοκρατορία. Την απώλεια σημαντικών εδαφών. Και την προετοιμασία της καταστροφής του Κράτους από τις επιδρομές των Σταυροφόρων. Το «κάρφος οφθαλμών», που αποτελούσε το Βυζάντιο στα μάτια της Δύσης, κι όχι μόνο, το αφαίρεσε το Βατικανό, αφού πρώτα προετοίμασαν το …χειρουργείο όλ’ οι παράγοντες που προανέφερα κι αρκετοί άλλοι, που εργάστηκαν επιπόλαια, ύπουλα κι αφιλότιμα, για την επιτυχία της καταστροφής της Αυτοκρατορίας.
Όταν, λοιπόν, ανάλαβε την εξουσία ο Αλέξιος Κομνηνός, αντιμετώπισε χαοτική κατάσταση! Ο ιθαγενής στρατός δεν ξεπερνούσε τους 300 άνδρες. Οι λοιποί ήταν μισθοφόροι, και χρήματα δεν είχε για να τους διατηρήσει. Ντόπιοι για να επιστρατεύσει υπήρχανε πολλοί. Χρειαζόταν όμως χρόνο για την εκγύμνασή τους και χρήματα για τη συντήρησή τους. Και δεν είχε ούτε χρήμα, ούτε χρόνο. Οι εξωτερικοί εχθροί καθημερινά γινόταν πιο απειλητικοί. Η Αυτοκρατορία έχανε τα εδάφη της και στην Ανατολή από τους Σελτζούκους και στη Δύση από τους Νορμανδούς.
Σημαντική απειλή αποτελούσανε για τον Αυτοκράτορα προσωπικά τα διάφορα Τζάκια, ούτε του των Κομνηνών εξαιρουμένου. Γι’ αυτό έκρινε πως έπρεπε να προτάξει την τακτοποίηση αυτών κ ύστερα ν’ ασχοληθεί με τους υπόλοιπους εχθρούς της Αυτοκρατορίας. Κι αυτό έκαμε. Μοίρασε τίτλους και καρέκλες, που είχαν υψηλό κόστος. Κ επειδή το «στοκ» του χρυσού και του αργύρου μειωνότανε με ρυθμούς ασύλληπτης ταχύτητας κι ο πάτος του θησαυροφυλακίου διακρινότανε και με γυμνό το μάτι, έριξε αρκετή ποσότητα χαλκού στο μίγμα των νομισμάτων, ώστε η καθαρότητα κ η αξία τους να μειωθεί σημαντικά. Γι’ αυτό γινότανε πια διάκριση νομισμάτων σε παλαιάς και νέας κοπής, με αντίκτυπο και στις διεθνείς συναλλαγές, όπως συμβαίνει σήμερα με το δολάριο των Η.Π.Α. κι όχι μόνο. Κι όπως σήμερα οι Εβραιοσιωνιστές έχουν το προνόμιο να ρυθμίζουν τις ισοτιμίες των εθνικών νομισμάτων μεταξύ τους κ έναντι του χρυσού κ έχουν εσωτερική πληροφόρηση, το ίδιο συνέβαινε και τότε. Ο πηδήχταλος του Δ.Ν.Τ. π.χ. από το παιγνίδι ευρώ - δολαρίου κέρδισε, σ’ ελάχιστο χρόνο, πέντ’ εκατομμύρια δολάρια, όπως λέει το… «ρεπορτάζ», κ έχει έτσι την ευχέρεια να πληρώνει 5000 δολάρια ενοίκιο και να διαμένει σε πολυτελείας διαμέρισμα. Εσείς πόσα χάσατε;
Η Πόλη βέβαια τω καιρώ εκείνω ήταν κόμβος του διεθνούς εμπορίου κι αποτελούσε χρυσοφόρο κέντρο, που όμως δεν λειτουργούσε υπέρ του Κράτους, γιατί, όπως τώρα, συνέβαινε και τότε να μην έχει το κράτος τη δυνατότητα να εισπράξει τους δασμούς και τους φόρους. Οι τύπου Νικηφορίτση παλιάνθρωποι και τότε- όπως και τώρα- εκμεταλλευότανε τους πόρους και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές του Κράτους…
Το Σιωνιστικό Βατικανό εκμεταλλεύτηκε την οικονομική δυσπραγία της Αυτοκρατορίας και σπιούνιζε συνεχώς τους ισχυρούς της Δύσης κατά της Ανατολής. Κατάστησε υποχείριά του Ηγεμόνες, με τους οποίους μεθόδευε τρόπους καταλήστευσης κ υποταγής της Αυτοκρατορίας και της Εκκλησίας της Ανατολής. Και τώρα δεν είναι ξένο προς τα τεκταινόμενα, καθώς αποτελεί φωλιά τεκτόνων.
Από τότε ξεκίνησε η οργάνωση των ληστρικών επιδρομών των Δυτικών κ η εφαρμογή συγκεκριμένου σχεδίου διάλυσης κ υποδούλωσης της Αυτοκρατορίας στο Βατικανό και στους Συμμάχους του Φράγκους και Γερμανούς. Βασανίσετε στο μυαλό Σας τα γεγονότα, που μαρτυρά η Ιστορία της περιόδου εκείνης, για να μπορέσετε να καταλάβετε καλύτερα όσα συμβαίνουνε σήμερα, συγκρίνοντάς τα με τα τοτινά. Ο Σιωνισμός και τότε και τώρα κρύβεται στο Βατικανό και στα Κράτη της Δύσης. Όχι στους Λαούς. Αλλά στα Κράτη. Στις Εξουσίες, τις οποίες ασκούνε για λογαριασμό του Σιωνισμού οι Πράκτορές του. Και Πράκτορές του σήμερ’ αποτελούν όλοι οι Κυβερνήτες κ όλοι όσοι μετέχουν στην Ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αυτού του Δούρειου Ίππου της άλωσης των Λαών. Των Λαών, οι Ηγεσίες των οποίων ήδη έχουν αλωθεί και στα υπουργεία χορεύει κ ευωχείται ο Εβραιοσιωνισμός.
Μέσω του Βατικανού τότε, του οποίου Πάπας ήταν ο Γρηγορίου Ζ’, που κατάστρωνε τα σχέδια, που είχε συλλάβει πρωτύτερα ο Πάπας Σέργιος Δ’, ο Σιωνισμός επιδίωκε την καταστροφή του Βυζαντίου. Ήθελε την υποδούλωση και διάλυση του Βυζαντινού Κράτους και την υπαγωγή της Ανατολικής Εκκλησίας στο Βατικανό, το οποίο έλεγχε. Ώστε να χαθεί η σωστή χριστιανική πίστη και να πάψει να υπάρχει το μόνο σωστό δόγμα περί του αληθινού Θεού. Το δόγμα της Ορθοδοξίας. Επιδίωκε δηλαδή κ επιδιώκει και σήμερα την κατάργηση της μόνης θρησκείας, οι πιστοί της οποίας λατρεύουν τον αληθινό Θεό.
Ο Ροβέρτος Γυσκάρδος με τους Νορμανδούς του αποτελούσε τότε την αιχμή του δόρατος, όπως σήμερα οι Η.Π.Α. Γίνηκε κύριος της Ιταλικής χερσονήσου, που αφαίρεσε πολιτικά από το Βατικανό. Κι αφού ο Πάπας είδε πως δεν γινόταν αλλιώς, τον προσεταιρίστηκε, ώστε να τον επηρεάζει ως… φίλος. Έτσι ο Ροβέρτος αποτέλεσε και με τις ευλογίες του Πάπα απειλή άμεση κατά των δυτικών επαρχιών του Βυζαντίου, αν κι ο Πάπας ήθελε κ επιδίωκε να προτάξει την κατά του Ερρίκου Δ’ της Γερμανίας … ταπείνωση. Προσπαθούσε να πείσει τον αμετάπειστο και παμπόνηρο (γυσκάρδο) Νορμανδό να στραφεί πρώτα κατά των Γερμανών. Ο Γυσκάρδος όμως έγραφε στα «ούμπαλά» του κανονικά τον Πάπα κι απλά εκμεταλλευότανε την επιθυμία του να καθυποτάξει δογματικά και διοικητικά την Ανατολή. Όπως κι ο Πάπας έγραφε στα δικά του τ’ άγια τον Ροβέρτο κ εκμεταλλευότανε την επιθυμία του να καταχτήσει το Βυζάντιο και να υποδουλώσει το Λαό του. Λυκοφιλία κι αλληλοεξυπηρέτηση συμφερόντων.
Οι Δούκες βέβαια προλάβανε και συμπεθεριάσανε και με το Γυσκάρδο, με τον αρραβώνα του ανήλικου Κων/νου, γιού του Μιχαήλ Ζ’, με την επίσης ανήλικη Ελένη, θυγατέρα του Γυσκάρδου, που ήδη διέμενε στην Πόλη για να πάρει την κατάλληλη αγωγή, ώσπου να έλθει σε ηλικία γάμου. Κι ο εγκλεισμός σε μοναστήρι του Μιχαήλ Ζ’, του γιού του και της Ελένης, υπήρξε η αφορμή της επίθεσης των Νορμανδών κατά της Αυτοκρατορίας. Για ν’ αποκαταστήσουν καλέ το Συμπέθερο στο θρόνο του και να ξεπλύνουν την προσβολή του Ροβέρτου από τον εγκλεισμό της θυγατέρας του.
Στο δε περιβάλλον του Αλεξίου βρισκόταν, ως στενός φίλος και συνεργάτης του Αυτοκράτορα, ο Ουμβερτόπουλος, που ήτανε γιος του Ουμβέρτου, που ήταν αδελφός του Γυσκάρδου και μάλιστα πολύ δυσαρεστημένος από αυτόν. Κι ο Ουμβερτόπουλος αυτός κ ικανός αριθμός άλλων …δυσαρεστημένων διέτριβαν στην Πόλη και μόνον ένας Μανιαδάκης θα μπορούσε να ξεκαθαρίσει την ήρ’ από το στάρι. Κάπως έτσι συμβαίνει και τώρα στο Γιουνανιστάν με την παρεχόμενη ασυλία στους … οικονομικούς μετανάστες και με τους «Συμβούλους», που προέρχονται από την Εσπερία, αφού οι Έλληνες είναι μπουνταλάδες κι ανάξιοι να συμβουλεύσουν σωστά τον Πραξικοπηματία Κυβερνήτη… Γεγονός πάντως είναι πως κ οι Νορμανδοί, της Ν. Ιταλίας ιδιαίτερα, ήτανε διαιρεμένοι κι ο Ροβέρτος ήτανε μισητός σε πολλούς από αυτούς και στον κατώτερο κλήρο της Ιταλίας…
Ο δραστήριος Αλέξιος φρόντισε να συνδεθεί έγκαιρα με τον Ερρίκο Δ’ της Γερμανίας, που ήταν πολέμιος του Πάπα και φιλοδοξούσε να κυριαρχήσει στην Ιταλία, που όμως του την έφαγε ο Ροβέρτος. Η μεταξύ Αλεξίου κ Ερρίκου σύμβαση στοίχισε στο ταμείο της Αυτοκρατορίας 144.000 χρυσά, ως προκαταβολή, κι άλλες 216.000 χρυσά, όλα παλαιάς κοπής(!), που θα καταβαλλότανε και καταβλήθηκαν μετά την εκτέλεση των όρων της συμφωνίας. Κ η συμφωνία πρόβλεπε την επίθεση των Γερμανών κατά των Νορμανδών στην Απουλία και στην Καλαβρία, σ’ αντιπερισπασμό του Ροβέρτου και καθυστέρηση της απόβασης κ επίθεσής του στη Βαλκανική. Ο Αλέξιος αγόραζε χρόνο χωρίς διατίμηση και με υψηλό κόστος.
Κ επειδή ο Αλέξιος δεν μπορούσε να ναυπηγήσει στόλο έγκαιρα, γιατί δεν είχε ούτε τον καιρό, ούτε τα χρήματα, συμμάχησε και με τον Δόγη της Βενετίας. Ο ανεπαρκής Βυζαντινός κι ο Βενετσιάνικος στόλος ενωμένοι θ’ αντιμετώπιζαν στην Αδριατική το στόλο του Ροβέρτου και των συμμάχων του Δαλματών και θ’ απότρεπαν απόβασή τους στα δυτικά παράλια της Βαλκανικής. Όμως το αποτέλεσμα ήταν ο στρατός του Ροβέρτου ν’ αποβιβαστεί και να καταλάβει την Κέρκυρα. Κ έχοντας αυτήν ορμητήριο, ν’ αποβιβαστεί στον Αυλώνα και να χτυπήσει το Δυρράχιο. Κ η Βενετία να εισπράξει και να επωφεληθεί τεράστια κέρδη, μ’ ελάχιστη κι αναποτελεσματική προσφορά. Κ επειδή ο Αλέξιος δεν είχε χρήματα να εξοφλήσει τις συμβατικές υποχρεώσεις του προς τους Βενετούς, αναγκάστηκε να παραχωρήσει στη Βενετία προνόμια, τα οποία προτιμούσαν κ επιδίωκαν οι Βενετοί, γιατί διαχρονικά κέρδισαν από αυτά πολλαπλάσι’ απ’ όσα θα είσπρατταν με βάση το σύμφωνο συμμαχίας. Αυτά τα προνόμια κατάστρεψαν οικονομικά την Αυτοκρατορία και συνέβαλαν κατά πολύ στη διάλυση και στην υποδούλωσή της από τους Σταυροφόρους. Αυτά τα προνόμια κατέστησαν πλούσια κ ισχυρή θαλασσοκράτειρα την Βενετία. Αυτό να μην το ξεχάσετε. Κι αυτό αποτελεί προηγούμενο, που οι γνώστες της Ελληνικής Ιστορίας αλλοδαποί το γνωρίζουν κ επιδιώκουν την επανάληψή του. Γι’ αυτό ακούστηκαν πρόσφατα κάποιες ύποπτες φωνίτσες «πουλήσετε νησιά»!...
Βενετοί έμποροι μόνιμοι κάτοικοι της Πόλης υπήρχανε και πρωτύτερα, μα δεν ήταν οργανωμένοι σε σωματεία και λειτουργούσαν αποδίδοντας στο Κράτος τα οφειλόμεν’ από τις δραστηριότητές τους. Με την ευκαιρία, που τους δόθηκε από το διακανονισμό της χρηματικής οφειλής του Βυζαντινού Κράτους προς το της Βενετίας, οργανώθηκαν σε κοινότητα σχεδόν ανεξάρτητη, που με τον καιρό απέβη σε κράτος εν κράτει και με χρυσόβουλο, που εκδόθηκε το Μάη του 1082. Ισχύει και τώρα πράξη συγκρίσιμη με αυτή, που έχει θεσμοθετηθεί από το μεταπολεμικό Γιουνανιστάν υπέρ της Εβραϊκής κοινότητας, τ’ αποτελέσματα της οποίας έχετε την τιμή ν’ απολαβαίνετε και να παρακολουθείτε, χωρίς να γνωρίζετε και τα όσα διαλαμβάνονται στη σχετική νομοθεσία, η οποία παρέχει σ’ αυτή την κοινότητα δικαιώματα κράτους εν κράτει, τα οποία δεν φαίνονται κ Εσείς αγνοείτε! Το ίδιο συμβαίνει και με το περίφημο πια μνημόνιο, με το οποίο εκχωρήθηκαν κυριαρχικά δικαιώματα του Ελληνικού Κράτους στους αισχρούς κι αδηφάγους δανειστές κ εκμεταλλευτές εχθρούς του.
Ο Αλέξιος παραχώρησε στους Βενετούς το λιμάνι του Πέραν, που αποτελούσε το πρώτο λιμάνι της Αυτοκρατορίας. Μήπως το Γιουνανιστάν δεν έχει παραχωρήσει σήμερα στην Κινέζικη COSCO το πρώτο λιμάνι της Χώρας; Το λιμάνι του Πειραιά;! Στο λιμάνι του Πέραν, κοντά στο οποίο βρισκόταν η παλιά Εβραϊκή σκάλα, παραχωρήθηκε στη Βενετία μεγάλο τμήμα, ως αναπαλλοτρίωτη ιδιοκτησία, που περιλάβαινε αποβάθρες, αποθήκες, εργαστήρια, σπίτια, ναούς, μεταξύ των οποίων κι ο ναός του Αγίου Ακινδύνου, όπου εκκλησιαζόταν οι Βενετοί κατά την ομολογία της πίστης τους. Δεν ξέρω αν παραχωρήθηκε στους Κινέζους κι ο ναός του Αγίου Σπυρίδωνα στον Πειραιά κι αν μεταβληθεί σε Παγόδα. Βλέπετε το περιεχόμενο της σύμβασης παραχώρησης του Πειραιώτικου λιμανιού το γνωρίζουν επακριβώς – υποθέτω - μόνον αυτοί που το υπόγραψαν κ ελπίζω να το διαβάσανε πρώτα. Ανάλογες παραχωρήσεις λιμανιών γίνανε και σε άλλα πολλά εμπορικά παραλιακά κέντρα της επιλογής και προτίμησης των Βενετών. Και το οικονομικά σημαντικότερο και σπουδαιότερο ήταν η απαλλαγή των Βενετών από κάθε είδους φόρο και δασμό! Βρισκόταν «έξω πάσης Ρωμαϊκής εξουσίας»! Όπως ακριβώς βρίσκεται σήμερα το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο(ΚΙΣ),που εδρεύει στην πρωτεύουσα του Γιουνανιστάν!
Ιδρύθηκαν τότε Βενετσιάνικες ανεξέλεγκτες αποικίες, που λυμαινότανε την οικονομία της Αυτοκρατορίας. Στις πόλεις της Μικρασίας: Λαοδίκεια, Αντιόχεια, Μάμιστρα(;), Άδανα, Ταρσό, Αττάλεια, Στρόβιλο, Χίο, Θεολόγο, και Φώκαια. Στις πόλεις της Βαλκανικής: Δυρράχιο, Αυλώνα, Κέρκυρα, Βόνιτσα, Μεθώνη, Κορώνη, Ναύπλιο, Κόρινθο, Θήβα, Αθήνα, Εύβοια, Δημητριάδα, Θεσσαλονίκη, Χρυσούπολη, Περιθώριο, Άβυδο, Ραιδεστό, Αδριανούπολη, Άπρα, Ηράκλεια και Σηλυβρία. Υστερότερα επεκτάθηκαν και στο εσωτερικό της Πελοποννήσου, στην Κρήτη, στην Κύπρο και στα παράλια της Μαύρης θάλασσας. Και δεν αρκέστηκαν οι Βενετοί στο να κάνει χρήση αυτών των εμπορικών κέντρων μόνον ο δικός τους στόλος, αλλά παραχωρήσανε το δικαίωμα χρήσης και στα πλοία των κρατών, που έφεραν τη σημαία της Βενετίας, ώστε να εισπράττουν οι Βενετοί τους δασμούς σε βάρος της οικονομίας του Βυζαντίου. Έτσι στερήθηκε το Βυζαντινό Κράτος κάθε πηγή εισροής συναλλάγματος. Στερήθηκε τις εισπράξεις από φόρους και δασμούς. Αυτό, αντί να συμβάλλει στην αποφυγή, επέτεινε κ επιτάχυνε την οικονομική καταστροφή, που αποτέλεσε το πρώτο στάδιο της διάλυσης του Κράτους, της αλλοτρίωσης της Χώρας και της υποδούλωσης του Λαού της!
Όλ’ αυτά τα λιμάνια κ οι λοιπές αποικίες μεταβληθήκανε σε στρατιωτικές βάσεις, από τις οποίες καταπολεμήθηκε αυτό το ίδιο το Βυζαντινό Κράτος κι αυτές συμβάλανε κατά πολύ στην κατάχτηση της Χώρας και στην υποδούλωση του Λαού της από τους Σταυροφόρους τυχοδιώκτες, που μεταξύ τους πρωτεύοντα ρόλο είχε κ έπαιζε η Βενετία. Όλες αυτές αποτελούσαν ανοιχτές Κερκόπορτες για τους Σταυροφόρους. Συγκρίνετε το ρόλο που έπαιξαν υπέρ των Τούρκων οι Βάσεις του «ΝΑΤΟ» στο Γιουνανιστάν κατά την Ελληνοτουρκική εμπλοκή στο Κυπριακό κατά το διάστημα από 20 – 26/7/1974, και κατά τους πολέμους εναντίον της Γιουγκοσλαβίας, του Ιράκ και των λοιπών Αραβικών Κρατών, κάποιοι από τους οποίους βρίσκονται σ’ εξέλιξη.
Και για να πάρετε μια γεύση για το τι επιδιώκεται να συμβεί σε βάρος μας, με όχημα τις κρατικοποιήσεις, Σας βεβαιώνω πως: Η πιο μεγάλη εφημερίδα των Σκοπίων, σε πρόσφατο φύλλο της προσκαλεί τους Σκοπιανούς της διασποράς να συγκεντρώσουν κεφάλαια, να συστήσουν εταιρία και ν’ αγοράσουν τον Οργανισμό Λιμένος Θεσσαλονίκης (ΟΛΘ), τον οποίο ανακοίνωσε η «κυβέρνηση» του Εβραιομπάσταρδου πως θα πουλήσει! Κ έτσι και πιάσουνε στα χέρια τους τον Ο.Λ.Θ., όχι μόνο θα λέγεται, αλλά και θα γίνει Μακεδονία το κράτος τους! Χρειάζεστε κάτι παρά πάνω για να μπείτε στο νόημα; «Γκέκε, μωρέ»;
Αλλά ποιος είναι που θα Σας κατεβάσει σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας; Το ΠΑΜΕ, που δεν ξέρει πού πάμε; Ή, μήπως, οι πωλητές; Θα μου πείτε: Μπορεί να μη συμβεί! Ναι. Αλλά υπάρχει η εκδήλωση ενδιαφέροντος. Υπάρχουν και το Δ.Ν.Τ., η Ε.Ε., το Ν.Α.Τ.Ο., οι Η.Π.Α., και τα εδώ Τσιράκια τους. Δείξετέ μου έν’ από αυτούς που θα πει ΟΧΙ. Ένας τρίτος, ας πούμε ο γνωστός και μη εξαιρετέος προστάτης και χρηματοδότης των Σκοπιανών Soros (I am sory κιόλας), θα το αγοράσει έναντι ομολόγων και θα το χαρίσει ή θα το μεταπουλήσει στους Σκοπιανούς και με σημαντική προστιθέμενη αξία, χωρίς να μπει στο Ελληνικό Δημόσιο Ταμείο ούτε λεπτό του πρώην εθνικού μας νομίσματος. Έχετε αντίρρηση; Βλέπετε πως το συνοικέσιο προχωρεί κ ότι η νύφη είναι κι ολίγον έγκυος! Τι να σήμαινε άραγε η επίσκεψη του Soros προ μηνών στην Αθήνα; Ήρθε για να μας βεβαιώσει πως δεν θα πτωχεύσομε; Θα μπορούσε να το κάμει κι από τον τόπο διαμονής του…
Οι παραχωρήσεις του Αλεξίου Κομνηνού προς τους Βενετούς υπήρξαν ολέθριες για το Βυζάντιο. Έτσι ολέθριες θα καταστούν κ οι αποκρατικοποιήσεις Οργανισμών κ οι εκχωρήσεις της εκμετάλλευσης λιμανιών, αεροδρομίων και λοιπών πλουτοπαραγωγικών πηγών, στις οποίες υποχρεώνεται να προχωρήσει τώρα ο εντολοδόχος των Εβραιοσιωνιστών «Πρωθυπουργός» του Γιουνανιστάν. Και μάλιστα εντέλλεται να επισπεύσει την εκποίησή τους τόσο γρήγορα, ώστε να μην προλάβουν να επιδράσουν ανασταλτικοί παράγοντες κι ανασχέσουν τη ροή των πραγμάτων και την αλλοτρίωση του εθνικού εδάφους και πλούτου, όπως την έχουν ρυθμίσει οι επίγονοι αυτών, που δράσανε ποικιλότροπα και στη διάλυση κ υποδούλωση του Βυζαντίου. Γι’ αυτό ανακοινώνονται στον Ελληνικό Λαό σε δόσεις τα συμφωνημένα προ διετίας μέτρα τις παραμονές της εφαρμογής τους εκβιαστικά και καταπιεστικά, ώστε να μην προλαβαίνει ν’ αντιδράσει, αλλά να υποτάσσεται στη βία και το καταπιεστικό δίλημμα: Ή τα δέχεστε, ή χρεωκοπείτε! Αυτός είναι ο Εβραιομπάσταρδος φασίστας, που «κυβερνά» εν ονόματι του Σιωνισμού με σοσιαλιστικό μανδύα.
Ο Αλέξιος τίμησε τότε ιδιαίτερα τον Δόγη της Βενετίας, απονέμοντάς του το αξίωμα του Πρωτοσεβαστού, που τον καθιστούσε μισθοδοτούμενο διακεκριμένο πρόσωπο από την Πολιτεία! Στον δε Πατριάρχη της Βενετίας απένειμε τον τίτλο του Υπερτίμου, που του εξασφάλιζε υψηλή μισθοδοσία από το Βυζαντινό Κράτος. Επίσης ανάλαβε να «διανέμεται ετησίως ικανή χρυσίου ποσότης από των βασιλικών ταμείων» σ’ όλους τους ναούς της Βενετίας! Και μην ξεχνάτε ότι ΔΕΝ ήταν οι ναοί αυτοί ορθόδοξοι και το ταμείον ήτανε μείον. Όχι φυσικά το Βασιλικό.
Πόσο κοστίζουν τώρα στο Γιουνανιστάν τα πήγαιν’ έλα της «Τρόικας», του Πρωθυπουργού, του Υπουργού Εξωτερικών και της ακολουθίας τους; Είναι μισθοδοτούμεν’ η «Τρόικα» από το Δημόσιο Ταμείο του Γιουνανιστάν, ή όχι; Πότε θ’ απονεμηθεί ο Μεγαλόσταυρος του Σωτήρος σ’ αυτούς; Η ανέγερση τεκέδων στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, διαλαβαίνεται στις συμβατικές υποχρεώσεις μας, όπως οι ενισχύσεις του Αλεξίου προς τους ναούς της Βενετίας;
Τότε όμως η μάνα του Αλεξίου, ο αδελφός του Ισαάκιος κι όλ’ οι άλλοι Κομνηνοί κ οι λοιποί αξιωματούχοι κ οι έχοντες και κατέχοντες της Αυτοκρατορίας, όλοι αυθόρμητα καταθέσανε υπέρ της σωτηρίας της Πατρίδας «το πλείστον της ιδίας αυτών περιουσίας». Έτσι, όπως κ η μάνα και τ’ αδέρφια του Αλεξάνδρου Υψηλάντη, αλλά κι αυτός ο ίδιος, το Φλεβάρη του 1821.
Ο δε Ισαάκιος, ως εκπρόσωπος του Αλεξίου, ο οποίος βρισκότανε μαχόμενος στο μέτωπο κατά του Ροβέρτου Γυσκάρδου, κάλεσε Σύνοδο. Κ ύστερ’ από λειτουργία στο ναό της του Θεού Σοφίας, πίεσε κ έπεισε με δυσκολία όσους δυστροπούσανε να ενισχύσουν το ταμείο του Κράτους. Τους είπε μέσα στ’ άλλα κι ότι «αναγκάζομαι αναγκάζειν ους ου βούλομαι αναγκάζειν». Κ «επεβλήθη χειρ και επί των εκκλησιαστικών θησαυρών»…
Τώρα, που η Πατρίδα βρίσκεται πάλι σε κίνδυνο, πόσοι και ποιοι αξιωματούχοι του Κράτους προσήλθανε στα δημόσια ταμεία να εισφέρουν έστω κ ένα συμβολικό ποσό; Οι Βουλευτές; Οι 300 της… Πηνελόπης; Μ’ αυτών δεν ιδρώνει το αφτί τους κ ευνοούν και τις παράλογες απαιτήσεις των συνταξιούχων συναδέλφων τους, που προσφεύγουν στη δικαιοσύνη και ζητούν απανωπρούκια! Οι Αρχηγοί των Κομμάτων; Μ’ αυτοί προεισπράξανε μέσα στην κρίση την κρατική επιχορήγηση των Κομμάτων ίσαμε το 2016! Είτε αυτοί επιβιώσουν από την κρίση, είτε όχι, το Κράτος τους προεξόφλησε το νταβατζηλίκι. Κ ύστερα διαμαρτύρονται πως οι μικροκαταθέτες αποσύρουν από τις τράπεζες τις ελάχιστες οικονομίες, που μάζεψαν για τα θαφτικά τους.
Οι έχοντες και κατέχοντες; Μ’ αυτοί φυγαδεύσανε τα κεφάλαιά τους, που υπολογίζονται σε 600 δις ευρώ, στην Ελβετία! Οι πολυμήχανοι βιομήχανοι; Μ’ αυτοί μετακομίσανε τις επιχειρήσεις τους άλλοι στη Βουλγαρία, άλλοι στα Σκόπια κι άλλοι αλλού! Και «πάσα γη τάφος»! Οι οφειλέτες του δημοσίου, φοροφυγάδες και λοιποί -άδες; Μ’ αυτοί τα τρώγανε μαζί με τους προηγούμενους και κατέθεταν εισφορές στα Κόμματα για να γλυτώνουν τη φορολογία! (Παθητική από πλευράς Κομμάτων κ ενεργητική από πλευράς χορηγών ΔΩΡΟΔΟΚΙΑ). Πώς είναι δυνατό να τους στείλει τώρα κλητήρα το Κράτος, που έχει κουκουλώσει τη δουλειά;
Οι Τωρινοί, έχουν ξεπεράσει σε διαφθορά τους διεφθαρμένους Βυζαντινούς. Μπροστά τους δεν θα πιάνανε χαρτωσιά ούτε ο Νικηφορίτσης, ούτε ο Βορίλας, ούτε ο Γερμανός. Ακόμα κι ο Ιωάννης Δούκας δεν μπορεί να παραβληθεί με τους τωρινούς, ούτε σαν ραδιούργος, ούτε σαν Θεομπαίχτης…
4.6.2011
