Το κίνημα των αγανακτισμένων χαίρει επιδοκιμασίας, όπως έχει φανεί μέχρι στιγμής
krihtikos.blogspot.com
Το κίνημα των αγανακτισμένων χαίρει επιδοκιμασίας, όπως έχει φανεί μέχρι στιγμής, από το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Πράγμα που αποτυπώνεται κυρίως στις αθρόες κυριακάτικες συγκεντρώσεις στην πλατεία Συντάγματος, αλλά και στις μικρότερες πόλεις, όταν και είναι εφικτό στον περισσότερο κόσμο να κατέβει στους δρόμους.
Ωστόσο, πέρα από τις «φωνές» που προσπάθησαν να προσδώσουν ένα βίαιο και άναρχο χαρακτήρα στο κίνημα, με αφορμή τις φυγαδεύσεις πολιτικών μέσω Εθνικού Κήπου, αλλά και «πλωτών» μέσων (βλ. φυγή Γκερέκου-Βρεττού με καΐκι στην Κέρκυρα), υπάρχουν φωνές που λοιδορούν την «απαθή», ειρηνική στάση του κινήματος.
Τη λοιδορούν, επειδή δεν υπάρχει υπομονή από τους «κριτικούς». Μόλις λίγες βδομάδες ζωής μετράει το κίνημα των αγανακτισμένων και δεν μπορεί να έχει εκ των πραγμάτων γρήγορα επιτυχή αποτελέσματα. Τη λοιδορούν, επειδή υπάρχει απλώς περιστασιακός θόρυβος από κατσαρόλες και βουβουζέλες και κάποια συνθήματα ενάντια στο πολιτικό σύστημα, τα οποία δεν μπορούν να ακολουθήσουν όλοι, λόγω μεγάλου αριθμού διαφορετικού κόσμου, λόγω αυθορμητισμού και μη επίσημης οργάνωσης.
Λοιδορούν την προσπάθεια, επειδή κατά κάποιους, το τραλαλί-τραλαλό, τα παιδάκια που παίζουν, οι μπυρίτσες ή οι καφέδες που απολαμβάνουν οι διαδηλωτές δεν μπορούν να επιφέρουν πολιτική αλλαγή, ούτε να καταφέρουν κάποιο ισχυρό πλήγμα στο πολιτικό σύστημα. Παίρνοντας παράδειγμα την πλατεία Αγνώστου Στρατιώτη στην πόλη μας, θα αντικρύσει, έστω στη μικρή ακόμη αναλογικά συμμετοχή του κόσμου, ότι επικρατεί αυτό το κλίμα.
Όμως, όσοι λοιδορούν δε σκέφτηκαν ποτέ ότι επιτέλους υπήρξε η αφορμή ο Έλληνας, πέρα από τις συνδικαλιστικές του εκλάμψεις και τις κομματικές προτιμήσεις, να βγει από το λήθαργο της κρίσης, να βγει από το σπίτι του να συναντηθεί με τους συνανθρώπους-συμπολίτες, να συνομιλήσει και να αφουγκραστεί άλλες απόψεις ή έστω να απολαύσει τον καφέ του στις πλατείες κι όχι στις καφετέριες, αλληλεπιδρώντας ως αυτο-υποκινούμενα πολιτικά όντα και όχι ως κατευθυνόμενα.
Πριν από όλους και πριν τα φαινόμενα των «άτακτων φυγών» ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης είχε σπεύσει να πάρει θέση. Ο κ. Πάγκαλος απαξίωσε την κίνηση του κόσμου από τις πρώτες ημέρες των μαζικών εκδηλώσεων. Χαρακτήρισε την κίνηση στερούμενη ιδεολογικού υπόβαθρου, ανοργάνωτη και ότι στηρίχθηκε στην τεχνολογία του facebook. Μια τεχνολογία, τύπου «social media», η οποία επέφερε την επανάσταση στην Αίγυπτο τη περασμένη άνοιξη εδραιώνοντας σε τελικό στάδιο σκληρό στρατιωτικό έλεγχο. Επίσης, πρόσθεσε ότι πρόκειται για εκτόνωση πολιτών ή άνοιγμα για την κατάληψη της εξουσίας με αντιδημοκρατικές μεθόδους σε οργανωμένες μειοψηφίες. Κατέληξε, λέγοντας ότι πολιτικό κίνημα θα συσταθεί όταν υπάρξει μια καινούρια ιδέα για την οποία αξίζει κάποιος να κάνει θυσίες.
Επειδή αυτή η «ιδέα», της οποίας εκφραστές και δημιουργοί θα έπρεπε να είναι αυτοί που εκπροσωπούν το λαό στο κοινοβούλιο, απουσιάζει, οι πολίτες επιλέγουν την ειρηνική οδό. Κι επειδή ακριβώς δεν είμαστε «Αίγυπτος», το κίνημα της αγανάκτησης είναι ο πιο ενδεδειγμένος τρόπος αντίδρασης στην τωρινή και χρόνια αρνητική πολιτική κατάσταση. Η βία αποτελεί την έσχατη λύση και καλά θα κάνουν οι κύριοι που κρατούν την τύχη της χώρας στα χέρια τους να μην καπηλεύονται την υπομονή των «αγανακτισμένων».
