Ένας οδηγός και υπηρέτης συνάμα, όπως ακριβώς ο βοσκός που υπηρετεί στην ουσία τα πρόβατά
Του Μανώλη Σκαρσουλή
Ένας οδηγός και υπηρέτης συνάμα, όπως ακριβώς ο βοσκός που υπηρετεί στην ουσία τα πρόβατά του οδηγώντας τα και έχοντας πάντα μαζί του εκπαιδευμένα αγριόσκυλα, τα οποία θα ορμήσουν σε όποιον τολμήσει να τα πειράξει. Έτσι θα ‘ταν αυτός ο τσοπάνης της πολιτικής. Ένας αρχηγός-υπηρέτης και μοναδικός υπεύθυνος για όλους και όλα, έχοντας ως βοηθούς ικανούς και πιστούς σ’ αυτή την ιδέα ανθρώπους, απαλλαγμένους από το σκοταδισμό πεπαλαιωμένων θεωριών και δογμάτων, οι οποίοι θα μπορούσαν, από το άγρυπνο βλέμμα του αρχηγού-υπηρέτη, να προχωρήσουν απρόσκοπτα σε μια εκστρατεία εξυγίανσης του νοσούντος μηχανισμού.
Θα χρειάζονταν, πολλές γκιλοτίνες αν κάποιος έκοβε το ίδιο αδίστακτα τα αδίστακτα χέρια εκείνων που κρατούν τη σκυτάλη της διαφθοράς. Ένας δίκαιος αρχηγός-υπηρέτης θα μπορούσε να εξισορροπήσει μια τέτοια κατάσταση, δίχως να αδικήσει κάποιο σκαλοπάτι από αυτή την ανθρώπινη σκάλα της κοινωνικής διαβάθμισης, πράγμα το οποίο δεν μπόρεσε να πραγματοποιήσει καμία δημοκρατία.
Καμία δεξιά δημοκρατία δεν μπόρεσε ποτέ να κυβερνήσει δίκαια, γιατί άφηνε πάντα έξω από τα σχέδια της τον πεινασμένο λαό.
Καμία μετριοπαθής ή κεντρώα δημοκρατία δεν μπόρεσε ποτέ να υλοποιήσει το όραμά της, γιατί ο τρόπος της δε διέφερε ουσιαστικά σε τίποτε από τον τρόπο των ακραίων δεξιών αντιλήψεων.
Το πρόβλημα δεν έγκειται στην αλαζονεία και την απανθρωπιά των πλουσίων, αλλά στο σύστημα διακυβέρνησης μιας χώρας. Στο σύστημα που εμπαικτικά ονομάζεται δημοκρατία.
Από αυτή τη δημοκρατία ξεκινούν όλα τα κακά. Ο λόγος που η οικονομία αυτής της χώρας βρίσκεται σε άθλια κατάσταση είναι επειδή την οικονομία χειρίζονται άθλιοι άνθρωποι, οι οποίοι καταχρώνται και σπαταλούν το δημόσιο χρήμα προς ίδιον όφελος.
Ο λόγος για τον οποίο η κατώτερη τάξη ζει κάτω από άθλιες συνθήκες είναι όχι επειδή η άρχουσα τάξη αποτελείται από κακούς πλούσιους οι οποίοι ζουν εις βάρος των φτωχών-σαφώς συμβαίνει σε κάποια κλίμακα και αυτό-αλλά κυρίως επειδή η διαχείριση του χρήματος βρίσκεται στα χέρια απατεώνων. Το χρήμα δε φτάνει ποτέ στον προορισμό του, γιατί οι ταχυδρόμοι και οι μεσάζοντες, που δεν είναι άλλοι από τους υπουργούς, τους βουλευτές και τους παρατρεχάμενούς τους, δεν του επιτρέπουν να φτάσει για λόγους γνωστούς σε όλους.
Δεν είναι οι πλούσιοι που δεν δίνουν, δεν είναι τα δημόσια ταμεία που δε γεμίζουν, είναι τα χέρια των εκλεγμένων απατεώνων που τα σφετερίζονται. Των απατεώνων οι οποίοι αποτελούν το ολιγαρχικό σύστημα διακυβέρνησης που μεταφράζεται ως δημοκρατία, για να θωπεύει κα να τέρπει τα ώτα των αφελών. Απροκάλυπτα αυτοί οι άνθρωποι παρανομούν μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων, και αυτό δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει όσο υπάρχει ένα Σύνταγμα που τους προστατεύει και όσο υπάρχουν εκλέκτορες τους εθελοτυφλούν. Ένας δίκαιος αρχηγός-υπηρέτης θα μπορούσε να αλλάξει αυτό το σύστημα και να το θεραπεύσει όχι από τη μία μέρα στην άλλη, αλλά σίγουρα θα έβαζε γερά θεμέλια. Το πρώτο πράγμα που θα φρόντιζε να κάνει θα ήταν να κατεβάσει τη «δημοκρατική σημαία» της ασυδοσίας και υψώσει στη θέση της έναν τεράστιο πέλεκυ, που θα καραδοκούσε σαν δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια των υπευθύνων.
Ο φόβος. Αυτό είναι που λείπει.
Ο φόβος είναι θεόπνευστος και θαυματοποιός.
Σ΄ αυτή τη χώρα η ασυδοσία δεν φοβάται τη δικαιοσύνη, γιατί ακόμα και η δικαιοσύνη δεκάζεται από αυτή.
Ένας δίκαιος υπηρέτης δε θα ενοχλούσε την άρχουσα τάξη των πλουσίων, ούτε τη μεσαία τάξη των αστών. Αυτός ο δίκαιος υπηρέτης θα «λάδωνε»τις γκιλοτίνες μόνο για τους υπευθύνους της εξαθλίωσης του λαού, δηλαδή την κυβερνητική κεφαλή με όλα της τα πλοκάμια. Γιατί, ειλικρινά, υπεύθυνη για την εξαθλίωση της κατώτερης τάξης είναι αποκλειστικά και μόνο αυτή.
Αυτός είναι ο δημοκρατικός φασισμός που οι άνθρωποι επιλέγουν και από τον οποίο εκουσίως εμπαίζονται, διότι εμμένουν σε μια δημοκρατία που δεν υπάρχει, γιατί δεν μπορεί να υπάρχει. Ο άνθρωπος ενός δημοκρατικού πολιτεύματος είναι ένας ανεύθυνος μονάρχης που έχει εφεύρει το τέχνασμα του υπουργικού συρφετού και του βουλευτικού χάους, όπου όλοι μαζί μπορούν να αυθαιρετούν ανενόχλητοι, αλληλοκαλυπτόμενοι πάντα πίσω από το απυρόβλητο της ασυλίας τους. Βεβαίως, η αλήθεια γύρο από τη λέξη «δημοκρατία»όσον αφορά τη θεωρία που φτάνει στα αφτιά των ψηφοφόρων είναι εντελώς διαφορετική από την ουσία που φτάνει στα στομάχια τους. Ο «υπεύθυνος» σε αυτά τα δημοκρατικά πολιτεύματα δεν υπάρχει περίπτωση να εντοπιστεί ποτέ. Είναι σαν το είδος εκείνο του δηλητηρίου που, αν και υπάρχει στο αίμα, δεν ανιχνεύεται ποτέ. Τα δημοκρατικά πολιτεύματα είναι γεμάτα ανεύθυνους ανθρώπους. Τους γεννάει και τους επιβάλλει το ίδιο το σύστημα. Ακόμη και αυτοί οι οποίοι δεν είναι φαύλοι ή ανίκανοι, συμπαρασύρονται από τα χειμαρρώδη νερά της «δημοκρατικής» διαφθοράς. Η διαστροφική ικανότητα του ανθρώπινου πνεύματος να δημιουργεί χιλιάδες μικρούς κανόνες, για να μπορεί να αποφεύγει και να αναιρεί τους θεμελιώδεις κανόνες που το ίδιο έχει θεσπίσει. Θα συγκροτούσε ομάδες άμεσης απόδοσης ευθυνών, οι οποίες θα ήταν ένας καλολαδωμένος δικαστικός μηχανισμός, σε συνεχή λειτουργία, που θα ασχολούνταν με την άμεση και παραδειγματική τιμωρία παντός υπευθύνου. Θα απελευθέρωνε το δρακόντειο αίσθημα του φόβου, που βρίσκεται φιμωμένο και φυλακισμένο στα μπουντρούμια μιας σκουριασμένης συνταγματικής νομοθεσίας. Ειδικές ομάδες αναθεώρησης θα φρόντιζαν γι΄ αυτό. Η έλλειψη φόβου είναι ένα έγκλημα που δημιουργεί εγκληματίες οι οποίοι δεν τιμωρούνται. Αυτό το διπλό έγκλημα συντελείται νυχθημερόν, κάτω από τις ευλογίες των δημοκρατικών θεσμών. Το πρόβλημα των ναρκωτικών, που αποτελεί μέγιστο πρόβλημα της σημερινής κοινωνίας, σίγουρα δεν θα είχε λάβει αυτές τις διαστάσεις αν υπήρχε η κατάλληλη νομοθεσία για να αναχαιτιστεί. Εάν δηλαδή, υπήρχε ο φόβος που θα απειλούσε όχι τους ανθρώπους οι οποίοι ένεκα εθισμού είναι αναγκασμένοι να παρανομήσουν, αλλά τους εμπόρους και μόνο αυτούς.
Για να μην υπάρχουν ναρκομανείς, θα έπρεπε να μην υπάρχουν ναρκωτικά.
Για να μην υπάρχουν ναρκωτικά, θα έπρεπε να μην υπάρχουν οι άνθρωποι που τα διακινούν.
Για να μην υπάρχουν οι άνθρωποι που τα διακινούν, θα έπρεπε να αφανιστούν.
Για να αφανιστούν, θα έπρεπε να το αποφασίσουν και να το επιδιώξουν οι κυβερνώντες, οι οποίοι προφανώς δεν το κάνουν, αφού τα οικονομικά οφέλη είναι, δυστυχώς, πιο σημαντικά από τις ζωές των ανθρώπων που χάνονται.
Η πνευματικότητα του λαού βρίσκεται σε τόσο χαμηλό επίπεδο επειδή οι κυβερνήσεις έχουν φροντίσει για αυτό. Οι τιτλούχοι της πολιτικής είναι σε σχέση με τους απλούς ανθρώπους πολύ πιο πονηροί. Πονηρία είναι η εξυπνάδα των ηλιθίων, και πράγματι οι περισσότεροι από αυτούς είναι «κολλημένοι», στείροι και βαθιά συμπλεγματικοί άνθρωποι. Η καταγωγή τους, ίσως και η στερημένη ζωή που οι περισσότεροι έχουν βιώσει ώσπου να αναλάβουν εξουσία, τους έχει κάνει επικίνδυνα ευάλωτους. Θα τολμούσα με σιγουριά να πω ότι πράγματι, δεν πρόκειται περί ευφυών ανθρώπων. Και, βέβαια, η βλακεία από μόνη της δεν δημιουργεί μεγάλα προβλήματα. Η βλακεία όμως μαζί με τη μόρφωση είναι ένας πολύ επικίνδυνος συνδυασμός, που γεννάει ανθρώπους σαν και αυτούς, οι οποίοι μπορούν να επιφέρουν ανεπανόρθωτες ίσως καταστροφές.
Η χαοτική ασυδοσία που επικρατεί αυτή τη στιγμή στα μέσα ενημέρωσης είναι εγκληματική. Και όχι επειδή το χάος αυτό καθαυτό εξυπηρετεί τις οικονομικές σκοπιμότητες των ιδιοκτητών των ραδιοτηλεοπτικών μέσων, αλλά επειδή οι λειτουργοί τους είναι, οι περισσότεροι, ανίκανοι ή διεφθαρμένοι. Το συμβούλιο δε που υποτίθεται ότι φροντίζει και ελέγχει το επίπεδο του ραδιοτηλεοπτικού γίγνεσθαι αυτής της χώρας, δυστυχώς, αποτελείται από εξίσου ανίκανους και ακατάλληλους για αυτόν το σκοπό ανθρώπους. Αυτό το δικαστήριο ραδιοτηλεοπτικών εγκλημάτων ασχολείται με το να συλλαμβάνει και να τιμωρεί μύγες, ενώ μπροστά στα μάτια του περνάει απαρατήρητος και ανενόχλητος ο δεινόσαυρος του πολιτιστικού αίσχους. Αυτό το ραδιοτηλεοπτικό δικαστήριο δηλαδή, αν ήταν οινικό, σε περίπτωση που συλλάμβανε έναν έμπορο ναρκωτικών, θα τον άφηνε ελεύθερο, αφού πρώτα του επέβαλλε κάποιο πρόστιμο.
Η μεθοδευμένη εκστρατεία αποβλάκωσης και εξευτελισμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και του πολιτιστικού και πνευματικού επιπέδου ενός ολόκληρου λαού μέσω ραδιοφώνου και τηλεόρασης έχει λάβει πλέον διαστάσεις επιδημίας. Ο καταυλισμός των αστοιχείωτων και γελοίων ανθρώπων που βρίσκουν βήμα στους ιδιωτικούς και μη ραδιοτηλεοπτικούς πομπούς αυτής της χώρας αποτελεί ίσως ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα εναντίον ενός έθνους. Αυτό το έγκλημα δυστυχώς διαπράττεται σε ευρύτερη κλίμακα, άρα θα μπορούσαμε να μιλάμε για παγκόσμια αποβλάκωση και πνευματικό ευνουχισμό.
Ένας δίκαιος αρχηγός-υπηρέτης θα μπορούσε να αναβαθμίσει το επίπεδο αυτών των μέσων λαϊκής ενημέρωσης και ψυχαγωγίας απλώς καταργώντας και αντικαθιστώντας τις ορδές των ανίκανων με ανθρώπους κατάλληλους γι΄ αυτόν το σκοπό.
Πηγή : «Πιστεύω» Μοντέρνοι Καιροί
