Αν δεν κάνω λάθος , η συζήτηση για την αναγκαιότητα ύπαρξης ευρύτερων συναινέσεων
Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
Αν δεν κάνω λάθος , η συζήτηση για την αναγκαιότητα ύπαρξης ευρύτερων συναινέσεων πάνω σε ένα πρόγραμμα αναγκαίων μεταρρυθμίσεων για τη σωτηρία της χώρας , διεξάγεται εδώ και πολύ καιρό . Ωστόσο , μπορεί η παρέμβαση Ολι Ρέν να ήταν unfair , όμως ας είμαστε ειλικρινείς . Θέτει δε θέτει το ζήτημα η Τρόικα –και μάλιστα είναι ντροπή μας που το θέτει – το πρόβλημα παραμένει. Η σωτηρία της χώρας , μιας ουσιαστικά χρεοκοπημένης χώρας , που συντηρείται προς το παρών από τα 110 δις Ευρώ του τρισκατάρατου μνημονίου , δεν είναι ευθύνη και δεν μπορεί να διασφαλιστεί απλά και μόνο από μια Κυβέρνηση , όσο ισχυρή και αν είναι κοινοβουλευτικά , όσο καλά ή κακά θεωρήσουμε ότι μπορεί να κάνει τη δουλειά της.
Απαιτεί ευρεία κοινωνική και πολιτική συμφωνία στη βάση της λογικής .Προϋποθέτει γενική συστράτευση για την υλοποίηση ενός σαφούς πλαισίου στόχων και μέτρων. Εννοείται ότι αναφερόμαστε σε συμφωνία δυνάμεων στην οποία δεν μπορεί εκ των πραγμάτων όσοι προτείνουν την επιστροφή μας στη δραχμή χωρίς να έχουν το θάρρος να ενημερώσουν την κοινωνία για τις συνέπειες μιας τέτοιας κίνησης , όσοι αρέσκονται στη γενική καταγγελία των πάντων ή όσοι προτείνουν στην ελληνική κοινωνία το μοντέλο της Βόρειας Κορέας.
Αυτοί , ας φωνάζουν και ας επιδιώκουν να «τσιμπήσουν» κάτι , αφού είναι φυσικό να βρίσκουν ακροατήριο στην «τελευταία κομουνιστική χώρα της Ευρώπης». Αναφερόμαστε , λοιπόν , στις δυνάμεις που ας θεωρήσουμε ότι έχουν στοιχειώδης αίσθηση της κατάστασης και της πραγματικότητας. «Μια χώρα έχει κυβέρνηση όπως και αντιπολίτευση που πρέπει να ανταποκρίνονται στο θεσμικό τους ρόλο» τονίζουν αρκετοί δημοσιογράφοι και αναλυτές και ασφαλώς έχουν δίκιο.
Ωστόσο , ξεχνούν ότι σε αυτή υξ χώρα χάσαμε πολλές δεκαετίες για να λυθεί – όπως λύθηκε – το πρόβλημα της Ολυμπιακής , αφού πρώτα χρυσοπληρώσαμε πολύ , μα πολύ ακριβά , τα χιλιάδες κομματικά ρουσφέτια υψηλής κατηγορίας . Πάνω από δεκαπέντε χρόνια , αυτή η χώρα δεν μπόρεσε να λύσει το πρόβλημα της συγκέντρωσης και της επεξεργασίας των απορριμμάτων. Ξεχνούν ότι έγινε εξέγερση για τον ΟΤΕ με επιχειρήματα αντίστοιχα των σημερινών συνδικαλιστών της ΔΕΗ και λίγα χρόνια μετά όλοι παραδέχονται ότι η μετοχοποίησή του λειτούργησε ευεργετικά . Ξεχνούν τις αντιδράσεις ενάντια στην ασφαλιστική μεταρρύθμιση Γιαννίτση για να παραδεχτούν όλοι τώρα ότι , αν είχε προχωρήσει , πολλά θα ήταν καλύτερα στα ασφαλιστικά ταμεία . Κάνουν ότι αγνοούν πως επί 40 χρόνια χτίστηκε ένα κράτος τέρας σε συνθήκες απόλυτης ουσιαστικά συναίνεσης σε ότι αφορούσε χιλιάδες διορισμούς , εύκολες παροχές και προνόμια , αστεία επιδόματα , άνιση μεταχείριση εργαζομένων δημοσίου και ιδιωτικού τομέα , «κοινωνικής» πολιτικής με δανεικά.
Αυτή, λοιπόν , την κοινωνία που οικοδόμησαν συναινετικά ,μήτε της αριστεράς εξαιρουμένης και ασφαλώς του συνδικαλιστικού κινήματος , αυτή πρέπει τώρα να αλλάξουν , να μεταρρυθμίσουν , να σώσουν , να τη βγάλουν σε μια νέα πορεία . Να σταματήσουν να αισθάνονται ότι απολογούνται στα κομματικά μαγαζάκια και να «παίζουν» πολιτικά παιχνίδια με όρους που έπαιζαν από πριν και μετά την αντιπολίτευση και να αισθανθούν ότι έχουν ευθύνη για τη χώρα , για το σύνολο τηςε κοινωνίας και ιδιαίτερα για τους νέους ανθρώπους .
Συναίνεση λοιπόν χρειάζεται για να γίνουν τόσο μεγάλες αλλαγές σαν αυτές που απαιτούνται , χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η κυβέρνηση δεν έχει τη βασική και κύρια ευθύνη . Πράγματι η κυβέρνηση οφείλει και έχει χρέος να δείξει ότι μετά από ένα ……περίεργο τρίμηνο ξαναβρίσκει έστω με αδυναμίες το ρυθμό της και το συντονισμό της , ότι ξεκαθαρίζει που το πάει , έχει εθνικό χρέος να παρατάξει το συμφέρον της χώρας και όχι των ισορροπιών μεταξύ των πολλών ΠΑΣΟΚ , όπου κάποιοι αισθάνονται ότι περίπου προδίδουν το «σοσιαλισμό».
Έχει υποχρέωση να αναδιατάξει την «ομάδα» βάζοντας στην πρώτη γραμμή όσους πιστεύουν στην προσπάθεια , όσους θέλουν και μπορούν. Όμως , έχει και μια ακόμη υποχρέωση. Να δώσει αυτή τον τόνο της προσπάθειας για αναζήτηση συναινέσεων έστω και επιμέρους θέματα όπως οι αποκρατικοποιήσεις ή η ανασυγκρότηση του δημοσίου τομέα κ.α. Η δε αξιωματική αντιπολίτευση οφείλει να δείξει ότι πέρα της αντιμνημονιακής της ρητορικής – που δεν έχει πια και κανένα νόημα – συζητάει , συμφωνεί έστω μερικώς , δείχνει στάση ευθύνης και δε φέρεται σα «μεγάλο Κ.Κ.Ε».
Άλλωστε αν η χώρα χρεοκοπήσει δε θα είναι χρεωμένος μόνο ο κ. Παπανδρέου , που παρέλαβε 350 δις χρέος και 15 % έλλειμμα. Χρεωμένος λίγο ή πολύ θα είναι όλος ο πολιτικός κόσμος που θα έχει φανεί ότι την κρίσιμη ώρα δεν έδειξε ικανότητα , ευθύνη και ωριμότητα.
