Οι εικόνες και οι διηγήσεις αποτελούν πάντα τα δροσοποτίσματα του νου για να κατεβάζει σκέψεις

Του Γ.Π.

Οι εικόνες και οι διηγήσεις αποτελούν πάντα τα δροσοποτίσματα του νου για να κατεβάζει σκέψεις και ιδέες κρίσεις και γνώμες πάνω σε θέματα που αφορούν τη ζωή και τον άνθρωπο. Ανυπέρβλητος, αρχέγονης μορφής είναι ο συμβολισμός της ευτυχίας με ένα λόφο, που είναι γεμάτος βλάστηση, άνθη και λουλούδια, δένδρα καρποφόρα που γέρνουν από το φορτίο του καρπού των. Πανίδα που ζή άμαχα. Πουλιά που συνεχώς τραγουδούν και δοξολογούν το πλάστη. Και άφθονες πηγές που κατρακυλούν τα νερά τους. Μέσα σε κλήμα ευκρασίας και ατμόσφαιρα ευδαιμονίας, στη παρυφή του οποίου υπάρχει σπήλαιο φτιαγμένο από το χέρι του τεχνίτη της φύσης χωμένο μέσα σε μυρτιές και δάφνες σε φασκομηλιά και σταμνόχορτο σε θυμάρι και φλισκούνι . Από τους πρόποδες του ένα μονοπάτι που περνάει πάνω από χώμα πέτρες και κλαδιά οδηγεί τα βήματα κάθε Βρυτόμαρτης μέχρι εκεί για να της χαρίσει ολόκληρη την ευτυχία.

Μπροστά σε τούτο το ευγενικό αίσθημα και όραμα αντικριστά στέκετε ο ψυχρός και σκληρός γνωστικισμός του σύγχρονου ανθρώπου. Που βουλεύεται δρόμους περιφερειακούς μεγάλους κόβοντας δέντρα αφανίζοντας τη βλάστηση και τις πηγές προκειμένου να περάσει δρόμος μεγάλος με άσφαλτο για το αυτοκίνητο της άνεσης. Και καθώς τα αποθέματα της βενζίνης πάντοτε είναι περιορισμένα κάποια στιγμή σταματάει το αγκομαχητό του και ο άνθρωπος ως άλλος Οδυσσέας από μακριά μόνο βλέπει το όραμα της ευτυχίας του. Με τούτες τις σκέψεις ανεβάζω το ρολό του οπτικού μου πεδίου  και ρίχνομαι μέσα στις γωνίες της πολιτείας  «βλέπω στους δρόμους που γυρνώ γυναίκες να περνούνε της ευτυχίας τ’ όνειρο να φτάσουνε ζητούνε» νοερά αισθάνομαι χαμηλωμένο τον Όλυμπο και οι θεότητες του να ξεχύνονται πάνω στις πλατείες και στους δρόμους. Καθεμιά με το δικό της σήμα και ταυτότητα : άλλη με το περίτεχνο κτένισμα της σαν στέμμα και διάδημα, άλλη με το καταπληκτικό στόλισμα της ως θώρακα, άλλη με τον αφρόλουστο χιτώνα της ως κάλυμμα του καταγάλανου κορμιού της, άλλη με το ανατρανιστό της βάδισμα ως τόξο τεντωμένο και άλλη με δέσμη στάχεων ως λαμπρό περιδέραιο στο λαιμό της. Και σε όλες τούτες άσβηστος είναι ο πόθος και η φλόγα της ευτυχίας τους. Σαν στερούνται τον πόθο αυτό της χαράς, νιώθουν αβάσταχτο τον πόνο και την πικρία. Ενώ σαν το χαίρονται,  νιώθουν άφατη και απερίγραπτη την αγαλλίαση τους. Τούτο το αίσθημα περίτρανα το τραγουδά και απεικονίζει η κρητική μούσα όταν τραγουδά: «Χριστέμου, κι’ ντα μούδοκες της πέρδικας τα κάλλη. Και ριζικό δε μουδοκές; Τα κάλλη τι τα θέλω; Χριστέμου κάνεμε κιας μια μηλιά και στήσεμε στο δρόμο. Και δόσμου κι άφθονο καρπό να τρώνε οι διαβάτες. Να λένε… κρίμα στη μηλιά!». Ευτυχής δε αντίλαλος  τούτου του αισθήματος, αποτελεί του δρόμου το τραγούδι: «Πρόβαλε μάνα του γαμπρού και πεθερά της νύφης να δεις τον όμορφο σου γιό μια πέρδικα σου φέρνει. Κερί κρατεί και φέγγει του. Ποτήρια και κερνά τον. Κάθε ποτήρι που κερνά, λόγια γλυκά του λέει». Τούτο ακριβώς είναι το αποκορύφωμα της ευτυχισμένης ζωής η ολοκλήρωση της αποστολής και του προορισμού της κάθε γυναίκας. Το δώρημα όμως  τούτο της χαράς έχει το δικό του χρονοδιάγραμμα, ως  το σηματοδοτεί το βιολογικό και Ησιόδιο ρολόι. Σαράντα για τη γυναίκα πενήντα πέντε για τον άνδρα. Τούτο αποτελεί τη βάση της σωστής αξιολόγησης. Η άγνοια μετατρέπει το χάδι της χαράς σε ξερολιθιά που τα νεροπάρματα τα ανεμοφυσήματα και οι πυκνές χιονοστιβάδες αποσπούν της κοτρώνες του και κατρακυλούν αστόχαστες, ανώφελες και άχαρες. Κατάλληλο θέμα δημητριάδιον και γεφυρισμών.  Αντίθετα η επίγνωσης και βαθιά εκτίμησης τούτων των ορίων μεταβάλει την γυναίκα σαν μια παντοτινή εστιάδα που συμπαίνει και διατηρεί άσβεστη τη φλόγα του πρυτανείου της κάθε πολιτείας. Γίνεται η καρυάτιδα που υπερήφανα κρατάει στους ώμους της με σεμνότητα και αντοχή το αέτωμα και διάδημα του Ερεχθείου ναού δηλαδή όλη την ομορφιά και αξιοπρέπεια της κοινωνίας. Πολλά είναι και θαυμαστά τα παραδείγματα που έχει να δώσει πάνω σ’αυτό, το χθες και το σήμερα, η ιστορία και το τρεχούμενο παρόν. Ήθελα νάμουν μεγάλος ποιητής για να περιγράψω την ομορφιά της ψυχής της μπροστά στο τείχος του μίσους και της απειλής. Ήθελα νάμουν δυνατός ιστοριογράφος για να ζωντανέψω το θάρρος της μπροστά στον οργισμένο όχλο. Ήθελα νάμουν εμπνευσμένος προφήτης για να μεταδώσω την τόλμη της περικυκλωμένη από τα άγρια στρατεύματα. Ήθελα νάμουν ευαγγελιστής για να διαλαλήσω την αφοβία της τα βαθιά ξημερώματα μπροστά στο κήπο του ιερού χρέους. Ήθελα νάμουν ακόμα περισπούδαστος επιστήμονας για να ανατάμο τα φύλα της θηλυκής της καρδιάς μέσα στο διαστημόπλοιο σαν εκείνη πρώτη άνοιξε τις επιστημονικές πύλες του ουράνιου στερεώματος.  Ήθελα νάμουν…  Ήθελα νάμουν… Μα δεν είμαι. Για τούτο συντετριμμένα τα χείλη μου μουρμουρίζουν «σιγανά … σιγανά … σιγανά και ταπεινά». Και αντί άλλου καταθέτω τη σοφή συμβουλή της αγγλίδος παιδαγωγού λέγοντας : «νέες μου – ο αφορισμός αφοράει κάθε γυναίκα – όταν βαδίζετε μαζί με νέους στους δρόμους και σε ώρες αστρόφεγγης νύχτας μην αφαιρείστε να κοιτάζεται τον ουρανό αλλά τα χέρια των συνοδοιπόρων σας. Τούτο ακριβώς αποτελεί την βαθιά τομή του χαρακτήρος γυναίκας και ανδρός. Η γυναίκα οφείλει πάντα να κάνει βήματα προσεκτικά, επιφυλακτικά, με βαθιά συνέστηση ότι έχει μέσα της  δυνάμει το λίκνο της ζωής, είναι η ίδια η ζωή, είναι η Εύα. Αντίθετα ο νέος αισθάνεται αχαλίνωτο άλογο που μπορεί να σκαρφαλώνει, να ξεπερνά φράκτες, να μπαίνει σε κήπους και λιβάδια Αδαμείου απρονοησίας. Διότι είναι εντελώς ξένος προς το μυστήριο της ζωής. Και ακριβώς στο σημείο αυτό, βρίσκει πάντα την ευκαιρία να εισχωρήσει η κακόβουλος μοχθηρία και πονηρία που οδηγεί σε παραπλάνηση και καταστροφή. Πολλοί είναι οι μέθοδοι που χρησιμοποιεί. Άλλοτε ως ο λαίμαργος ψαράς που βυθίζει τη φωτεινή λάμπα του στα νερά της θάλασσας προσελκύει το κοπάδι των ψαριών και με την απόχη του τα ανασύρει και τα πετά στη κοιλιά του σκάφους.

Άλλοτε σαν κακοδαιμονία  του κυνηγού που στήνει την ξόβεργά του στα τρυφερά κλωνάρια των δένδρων με παχιά μελάσα που τα απρονόητα πουλιά κολλούν πάνω της για να τα αρπάξει με το χέρι του και να τα ρίξει στη βούρια του . Άλλοτε ως η πανουργία του κλέφτη που αθόρυβα γλιστράει  μέσα στις μάντρες των χοντρών ζώων. Και με λίγο τριφύλλι ή κλαδάκι  ή φρούτο μέσα στο αγκίστρι κατορθώνει να τα μουραγώσει και να τα αγκιστρώσει. Και έτσι αθόρυβα να τα βγάλει έξω από τη μάντρα προστασίας και προφύλαξης. Σε ώρα που το αφεντικό και ο οικοδεσπότης απουσιάζει ή κοιμάται.  Τούτες είναι οι τρείς μεγάλες κατάρες της κοινωνίας. Οι σύγχρονες πληγές της για την αντιμετώπιση των οποίων σύσσωμη η κοινωνία πρέπει να συστρατευτεί για να τις αντιμετωπίσει αποφασιστικά με διδαχές με προστατευτικά μέσα με ισχυρή πνευματική και κοινωνική διέγερση. Και αφύπνιση των υπευθύνων και ενός εκάστου πολίτη χωριστά. Ταυτόχρονα δε να προβαίνει σε σύλληψη και οπισθάγκωνο δέσιμο των επικίνδυνων κακούργων και να τους ρίψει στα τάρταρα. Τούτο αποτελεί νομίζω το πιο ιερό και ύψιστο χρέος κάθε κοινωνίας. .

Κάθε γυναίκα πρέπει βαθιά να πιστεύει ότι κάποιο αστέρι στον ουρανό φυλάει τη λάμψη του για κείνη. Και σε κάποια γωνιά του δρόμου προσμένει ο άνθρωπος εκείνος που θέλει να της προσφέρει τη χαρά. Φθάνει εκείνη να είναι προσεκτική στη ζωή της, φρόνιμη και υπεύθυνη. Να μη διαβαίνει τα σκοτεινά τούνελ ούτε τους απότιστους δρομίσκους ούτε τα ημίφωτα μπάρ με τα δολερά τους κουβεντολογήσματα. Αντίθετα πρέπει ως πρότυπο να έχει τη σεμνή συμπεριφορά μιας  Ρουθ στο σταχιοφόρο αγρό. Το πρόσχαρο μιας Ρεβέκας στο στόμιο του πηγαδιού ποτίζοντας τα διψασμένα άλογα. Το ευγενικό χαμόγελο της χωριατοπούλας με το καλάθι γεμάτο σύκα και σταφύλια και κληματόφυλλα πάνω στον τράχο του αμπελιού για  κάθε άνθρωπο διαβάτη. Τούτα δεν είναι απλές ιστορίες και μυθώδης διηγήσεις αλλά ζωντανά πρότυπα της ιστορίας της Κρήτης και της Κρητικής παράδοσης που τα ζωντανεύει μια και μόνη μαθιά πάνω στις παλιές φωτογραφίες της κρητικής ζωής. Όπου η γυναίκα κάθετε αναπαυτικά πάνω στο άλογο κρατώντας στην αγκαλιά της το λίκνο και ο σύντροφο της γεμάτος περηφάνια να την οδηγεί, να την προστατεύει και να την προσέχει σαν βασιλοπούλα στο ταξίδι της ζωής στο δρόμο εκείνο που δεν είναι άλλος από το αρχέγονο μονοπάτι της παντοτινής ευτυχίας.

Ω!  γύναι!  εγώ αυτός σαν αθεράπευτος μυσταγωγός και νοσταλγός της χάρης και των χαρίτων σου, εύχομαι ολόψυχα να είσαι και να παραμένεις πάντοτε «η παγάν λαλέουσα…. Και αναβλύζουσα τα κρείττονα» γιατί μόνο τότε ο τόπος, η κοινωνία και ο πολιτισμός θα βιώνουν τα βέλτιστα των αγαθών και της προόδου .