Δεν πίστεψα ποτέ, και αν το πίστευα θα κουβαλούσα ένα διεφθαρμένο μυαλό
Του Κώστα Π. Μανιά
Δεν πίστεψα ποτέ, και αν το πίστευα θα κουβαλούσα ένα διεφθαρμένο μυαλό, πως όταν ο πρωθυπουργός της χώρα, ο κ. Παπανδρέου, μεθόδευε τον εγκλωβισμό της χώρας στο Δ.Ν.Τ. το έκανε για να την καταστρέψει. Όχι; Δεν ήταν στις προθέσεις του. Μονάχα ένας εμπαθής, παθιασμένος και με σκουριασμένο μυαλό, μπορεί να κάνει τέτοιες σκέψεις. Ο κ. Παπανδρέου ποτέ δεν έχει κρύψει τα φιλοαμερικάνικά του αισθήματα. Ποτέ δεν έκρυψε τον θαυμασμό του για τη χώρα που πρωτοαντίκρισε το φως του ήλιου και αυτό κατ’ ανάγκη δεν είναι κακό.
Δεν είναι κακό όταν τα θετικά αισθήματα είναι αμφίδρομα. Τουναντίον μάλιστα, τέτοια συναισθήματα όταν είναι αμοιβαία σε δύο χώρες και σε δύο λαούς, πάντα είναι επ’ ωφελεία των δύο Λαών.
Στην προκειμένη περίπτωση όμως ο κ. Παπανδρέου αστόχησε στα συναισθήματά του και αυτή η αστοχία μετατράπηκε σε μια τεράστια συμφορά για τη χώρα και το λαό της.
Ο κ. Παπανδρέου δεν γνώρισε -ως όφειλε να γνωρίζει- πως οι ΗΠΑ και οι Λαοί τους μπροστά στο συμφέρον, δεν έχουν φιλίες. Δεν γνώριζε –ως όφειλε να γνωρίζει- πως όποιος τους δώσει το χέρι μολύνεται. Όπου πατήσουν τη μπότα τους στη χώρα αυτή δεν φυτρώνει χορτάρι. Μόνο συμφορές αφήνουν πίσω τους όπου φθάνει η χάρη τους.
Σε μια τέτοια χώρα κ. Παπανδρέου ετούτες τις δύσκολες τις δύσκολες στιγμές για την πατρίδα σου, εναπόθεσες τις τύχες της. Στους ηγέτες αυτής της χώρας επέλεξες να αναπτύξεις μυστική διπλωματία με συνομιλίες κεκλεισμένων των θυρών, έχοντας την αφέλεια να πιστεύεις πως με τέτοιες συμπεριφορές στα μπουντρούμια του κολασμένου «Λευκού Οίκου» ενεργούσες για τα καλώς εννοούμενα συμφέροντα του Λαού μας.
Πίστεψες πως μεθόδευσή τους να σε κάνουν πρωθυπουργό απλά επέλεξαν το πρόσωπό σου να σώσουν τη χώρα σου. Γιατί μη μας πείτε πως δεν ήταν μεθοδευμένο στις εκλογές του Οκτώβρη του 2011, εσείς να παίζετε το ρόλο του καλού, ενώ ο αντίπαλός σας ο Καραμανλής ο μικρότερος, να παίζει το ρόλο του κακού; Και τούτο φαίνεται καθημερινά όσο περνά ο καιρός.
Οι συγκυρίες σας επεφύλαξαν μια χρυσή ευκαιρία να συνδέσετε ο όνομά σας με τη σωτηρία της χώρας σας, από συμφορές που όλοι μαζί, εσείς οι πολιτικάντηδες τις συσσωρεύσατε και την κλωτσήσατε συνειδητά, μεθοδεύοντας με δόλο –όπως δείχνουν τα πράγματα –τρόπο να μας βάλετε στα σαγόνια του Δ.Ν.Τ. και των απατεώνων της δύσης.
Γιατί κ. Παπανδρέου ο δρόμος για το Δ.Ν.Τ. και στους διεθνείς απατεώνες –όπως αφελώς προσπαθείτε να μας πείσετε- δεν ήταν ποτέ μονόδρομος. Εδώ ήταν η χρυσή, για τη χώρα μας ευκαιρία.
Τα συμφέροντα μιας μικρής χώρας –όπως είναι η χώρα μας- έλαχε να ταυτίζονται με εκείνα μιας κραταιάς, μιας ανερχόμενης δύναμης, όπως είναι της Κίνας. Και ενώ μας προσέφερε χρήμα ζεστό, ανταλλάσσοντάς το με υπηρεσίες, εσείς κ. Παπανδρέου προτιμήσατε την ήδη βουλιαγμένη στα χρέη χώρα να την βουλιάξετε ακόμη περισσότερο με χρέη και με δυσβάστακτους τόκους.
Και ενώ υπογράψατε αυτόν τον ποταπό όρο να μην δίνατε η χώρα να στραφεί σε άλλους δανειστές, από πάνω μας εκβιάζετε όλους εμάς τον Λαό πως κινδυνεύουμε να μη μας δώσουν κάποια δόση, ενώ γνωρίζετε όλοι σας πως αυτό είναι ένα μεγάλο ψέμα.
Γνωρίζετε όλοι σας κ. Παπανδρέου πως αυτό ποτέ δεν μπορεί να συμβεί, γιατί αν συμβεί θα χρεοκοπήσουμε και επίσημα. Μια λέξη που δεν θέλουν οι απατεώνες που μας δανείζουν ούτε να την σκέπτονται.
Όμως κ. Παπανδρέου οι όροι που σπεύσατε να υπογράψετε σε βάρος της χώρας μας, εκτός από επαίσχυντοι είναι και προδοτικοί και γι’ αυτό αν υπάρχει έστω ψήγμα δικαιοσύνης ακόμη, μια μέρα θα λογοδοτήσετε.
Όμως τη στιγμή αυτή το ζητούμενο είναι πως θα σωθεί η χώρα. Για να συμβεί όμως αυτό, η χώρα πρέπει να αλλάξει ρώτα. Οι βδέλλες που μας ρουφούν το αίμα δεν θα πάψουν να το κάνουν αν το κοπάδι δεν αλλάξει βοσκό.
Οι πολιτικάντηδες που τη χώρα τη θεωρούν δικό τους φέουδο πρέπει να τσακιστούν να φύγουν και να πάψουν να διαδίδουν πως μετά από αυτούς η καταστροφή, μετά από αυτούς το χάος. Όσο υπάρχουν αυτοί, υπάρχει και ο κίνδυνος της εκτροπής που πολλοί ίσως απεργάζονται.
Στη δημοκρατία όλοι ξέρουμε πως δεν υπάρχουν αδιέξοδα, φτάνει να πιστεύουμε σ’ αυτήν. Με τους σημερινούς πολιτικούς, θεσμικές αλλαγές δεν μπορούν να γίνουν, γιατί οι μισοί κλέβουν και οι άλλοι μισοί σιωπούν.
Μονάχα μια Λαϊκή Εθνοσυνέλευση, υπό την αιγίδα του ανωτάτου θεσμικού παράγοντα μπορεί να μας καθαρίσει από την κόπρο του αυγείου. Μονάχα μια τέτοια ενθοσυνέλευση μπορεί να βάλει κάθε κατεργάρη στη θέση του και η πατρίδα μας να κάνει μια καινούρια αρχή.
Η χώρα μας έχει βαλτώσει επικίνδυνα. Μονάχα μια πανεθνική συσπείρωση καινούριων, υγειών και άφθαρτων δυνάμεων μπορούν να την ξεβαλτώσουν. Είναι παρήγορο που οι πολιτικοί του σήμερα δεν μας πείθουν πια. Καιρός να αναδειχθούν από το Λαό καινούριοι. Αύριο θα είναι αργά!
