Από αρχαιοτάτων χρόνων και σε οιαδήποτε καθεστώτα έχει επικρατήσει η λογική του θέλω να γίνω χαλίφης

Νίκος Πολιουδάκης

krihtikos.blogspot.com

Από αρχαιοτάτων χρόνων και σε οιαδήποτε καθεστώτα έχει επικρατήσει η λογική του «θέλω να γίνω χαλίφης στη θέση του χαλίφη». Μία στάση από εχθρούς και φίλους, που φθονούν την ανώτατη θέση εξουσίας και τα αντίστοιχα προνόμιά της σε ένα σύστημα διακυβέρνησης.

Αυτήν τη λογική εμπεριέχει και η ιστορία του Δαμοκλή, ενός αυλοκόλακα του τυράννου των Συρακουσών, Διονυσίου του Πρεσβυτέρου, τουλάχιστον σε πρώτο βαθμό. Διότι σε δεύτερο, εμπεριέχει όλους τους κινδύνους που ελλοχεύουν για το πρόσωπο που κατέχει το ανώτατο αξίωμα.

Ο αυλοκόλακας ζήλευε πολύ τα πλούτη του άρχοντά του, μακαρίζοντας τον πολύ συχνά. Μια μέρα ο τύραννος ρώτησε το Δαμοκλή αν ήθελε να πάρει τη θέση του στο θρόνο, αλλά για μόνο μία ημέρα, απολαμβάνοντας όλα τα προνόμια του άρχοντα. Ο Δαμοκλής περιχαρής αποδέχτηκε την προσφορά του τυράννου και με διαταγή του ίδιου, του φόρεσαν τη βασιλική ενδυμασία και περιηγήθηκε στους χώρους των βασιλικών απολαύσεων.

Ενώ καθόταν στο θρόνο της βασιλικής τραπεζαρίας παρατήρησε ότι πάνω από το κεφάλι του κρεμόταν από τρίχες αλόγου ένα σπαθί. Ρώτησε φοβισμένος το Διονύσιο ποιος ο ρόλος του σπαθιού πάνω από το θρόνο, λαμβάνοντας την εξής απάντηση: «Το σπαθί το τοποθέτησα εγώ ο ίδιος εκεί για να μου θυμίζει να παίρνω τις σωστές αποφάσεις για το λαό μου και σε πόσο μεγάλο κίνδυνο είναι η ζωή μου καθημερινά». Ο Δαμοκλής αντιλαμβανόμενος τους κινδύνους που έχει η ζωή ενός ηγέτη άφησε αμέσως τις ανέσεις, επιστέφοντας στην προηγούμενη του θέση. Με βάση την ιστορία αυτή η φράση «Δαμόκλεια Σπάθη» έχει συνδεθεί με επικείμενες μεγάλες καταστροφές και απειλές μεγάλου μεγέθους.

Ερχόμενοι στο σήμερα, γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι οι πολιτικοί ηγέτες στη χώρα μας μεταπολιτευτικά δεν είχαν κατά νου τη «Δαμόκλεια Σπάθη» που ελλόχευε για τους ίδιους και για το λαό που εκπροσώπησαν και εκπροσωπούν μέσω του κοινοβουλευτισμού. Ούτε, επίσης, την έλαβαν υπόψη καθόλου οι σύγχρονοι «δαμοκλήδες»-πολίτες που έχαιραν κατά καιρούς «βασιλικά» προνόμια, με τη διαφορά ότι δεν αντιλαμβάνονταν τους μελλοντικούς κινδύνους για τους ίδιους αλλά και το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας.

Από το 2008 που διαπιστώθηκε ότι υπάρχει παγκόσμια οικονομική κρίση -και κατ’ επέκταση ευρωπαϊκή και ελληνική-, η άγνοια της Σπάθης συνεχίστηκε από το πολιτικό σύστημα. Η πενταετία της κυβέρνησης Καραμανλή έφτιαξε το μνήμα, και η σημερινή μνημονιακή πολιτική έβαλε την ταφόπλακα, αν και «λεφτά υπήρχαν». Ο κ. Παπανδρέου επεδίωξε και πέτυχε να εκλεγεί πρωθυπουργός στη χειρότερη στιγμή της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, αγνοώντας τους κινδύνους. Ο κ. Σαμαράς, που τελικά σε ποσοστό 90% συμφωνεί με την κυβερνητική πολιτική, πολύ πιθανό να εκλεγεί στο ζοφερό μέλλον πρωθυπουργός, ενώ ο κ. Καρατζαφέρης σε πολλές περιπτώσεις θυμίζει τον αυλοκόλακα Δαμοκλή. Η κατακερματισμένη αριστερά απλώς διαφωνεί.

Κι αν η Σπάθη έπεσε στα κεφάλια του μεγαλύτερου μέρους των Ελλήνων πολιτών, δεν έχει ακόμα πέσει στα κεφάλια αυτών που εξουσιάζουν. Το κίνημα των αγανακτισμένων σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας ίσως αποτελεί τη Σπάθη που κρέμεται από μια κλωστή. Όσο μπορεί, ειρηνικά διεκδικεί. Κι αυτό είναι μεγάλο πλήγμα στο πολιτικό σύστημα, που δεν βρίσκει να πει κάτι μεμπτό ελλείψει βίας -πλην τον Πάγκαλο-. Το κακό είναι πως αργήσαμε να αγανακτήσουμε.

Υ.Γ. Όλοι παρακολουθήσαμε πως προσεγγίστηκαν οι προπηλακισμοί και οι αναγκαστικές φυγαδεύσεις βουλευτών της προηγούμενης εδδομάδας...Σύμφωνοι, καταργούνται οι θεσμοί με τέτοιες συμπεριφορές απαξίωσης. Μήπως όμως προηγουμένως έχουν αυτοκαταργηθεί, οδηγώντας τη χώρα στην εξαθλίωση; Λέμε τώρα...