Όταν είχε πρώτο - ακουστεί αυτή η φράση από έναν ‘χαρισματικό ηγέτη’...
Του Γιώργου Φιλίππου
Όταν είχε πρώτο - ακουστεί αυτή η φράση από έναν ‘χαρισματικό ηγέτη’ του οποίου το όνομα δεν μου έρχεται αυτή τη στιγμή, είχε γίνει χαμός. Εμ… δεν είναι και λίγο πράμα να σου λένε κατάμουτρα ότι είσαι συνεργός σε ένα έγκλημα που ταλανίζει σχεδόν 12 εκατομμύρια ψυχές (για την ακρίβεια όχι 12 αλλά 12 εκατομμύρια μείον 299 βουλευτές - ο τριακοσιοστός είναι η ελπίδα ότι υπάρχει κάποιος που δεν έφαγε). Και όσο και αν δεν μας άρεσε αρχίσαμε να το σκεφτόμαστε, αρχίσαμε να το καλοσκεφτόμαστε. Και γεννήθηκαν ενδόμυχα και ερωτήματα του τύπου «Ρε μήπως έχει δίκιο ο χοντρός;;;»
Πορευθήκαμε λοιπόν, με αυτό για λίγο καιρό. Και ακόμα άκρη δεν έχουμε βρει. Όχι σαν έθνος γιατί αυτό θα αργήσει πολύ, αλλά σαν προσωπικότητες, ο καθένας χωριστά. Η σκληρή αλήθεια είναι ότι όποιος έχει έστω και μια γκρίζα τρίχα στα μαλλιά του θα έπρεπε να θεωρείτε συνένοχος. Δηλαδή ηλικιακά και μόνο φέρει ευθύνες – είτε του αρέσει είτε όχι. Πώς να το κάνουμε δηλαδή… Αν είμαι κλέφτης και πηγαίνω κάθε μέρα στο μπακάλη της γειτονιάς και του ανοίγω το ταμείο και του το «ξαφρίζω» (ενώ αυτός με κοιτάει και δεν αντιστέκεται), και συνεχίζω το ίδιο τροπάρι κάθε μέρα, δεν θα φταίω μόνο εγώ αλλά φταίει και αυτός. Οι ευθύνες του βέβαια θα είναι κυρίως ‘εγκεφαλικές’ διότι προφανώς δεν θα είναι αρκετά έξυπνος να με σταματήσει.
Ας γυρίσουμε όμως στη φράση του χαρισματικού… Μαζί τα φάγαμε… Το καλό σκέφτηκα και γώ και κατέληξα! Μαζί τα φάγαμε… Μόνο που εμείς είμαστε 12 εκατομμύρια και σεις 300 άτομα. Και εννοείται ότι υπάρχουν πολιτικοί που δεν έχουν καταχραστεί ούτε ένα ευρώ αλλά από τη στιγμή που γνώριζαν – γιατί γνώριζαν- αυτό και μόνο τους κατατάσσει συνυπεύθυνους και συνένοχους.
Μαζί λοιπόν, τα φάγαμε και δεν χορτάσανε… Το θράσος όμως έχει τεράστια δυναμική. Ήρθε ο καιρός που ο μπάρμπας βουλευτής, είναι ντροπή και όχι δεδομένο μέλλον. Πολλοί τρέχουν να προδικάσουν τις κινήσεις των πολιτών, πολιτών που βαρέθηκαν, σιχάθηκαν και είπαν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Και από τους καναπέδες και την παθητικότητα φτάσαμε, με τα εναύσματα της κυβέρνησης(ΝΑ ΝΑΙ ΚΑΛΑ!), στους 300.000 αγανακτισμένους.
Οι εξελίξεις δρομολογούνται. Έτσι είναι η κοινωνία, όταν πιέζεται πολύ κάπου - κάποτε εκρήγνυται. Τον χρόνο δεν το γνωρίζω, φαντάζομαι όμως, πως ο τόπος θα είναι κάπου κοντά στο Σύνταγμα, σε κάποιο στενό σε κάποιο σοκάκι… Οι επαναστάσεις κύριοι, δεν έχουν χρώμα, δεν έχουν τύπους ή κανόνες, οι επαναστάσεις επαναπροσδιορίζονται ανάλογα με τις εποχές. Μένει να μας το αποδείξει και η Ιστορία….
