Επιτέλους βιώνω αυτό, για το οποίο έχω αγωνισθεί για περισσότερα από είκοσι πέντε χρόνια
Του Γιάννη Μιχελακάκη
Επιτέλους βιώνω αυτό, για το οποίο έχω αγωνισθεί για περισσότερα από είκοσι πέντε χρόνια: να δω ένα κίνημα μαζικό ακηδεμόνευτο, ειρηνικό, αυθόρμητο, ακομμάτιστο, ανιδιοτελές. Ένα κίνημα, όπου πρωταρχική επιδίωξη του θα είναι η ΕΛΛΑΔΑ και μόνον αυτή. Ένα κίνημα ελεύθερης έκφρασης, χωρίς ιδεοληπτικές παρωπίδες και αλυσίδες. Ένα γνήσιο και πηγαίο κίνημα. Τέτοιο είναι (ή έτσι-προς το παρόν- φαίνεται!) το «Κίνημα των Αγανακτισμένων Πολιτών».
Το κυρίαρχο σύνθημά τους τα λέει όλα: « Εεεε… Οοοο… σώστε την Ελλάδα ή φύγετε από εδώ!». Και το αίτημά τους για άμεση δημοκρατία γίνεται επίκαιρο όσο ποτέ, παρόλο που ο ΓΑΠ το είχε προτάξει, όταν ανέλαβε την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ. Και, μάλιστα, είχα εκφραστεί ενθουσιαστικά γι’ αυτό.
Βρέθηκα χθες στο Σύνταγμα. Πρώτη φορά, μετά από είκοσι χρόνια, μου γεννήθηκε η επιθυμία να συμμετέχω συνειδητά σε μια τέτοιας μορφής διαδήλωση. Και ενθουσιάστηκα. Ο κόσμος πολύς. Κάποιοι μιλούσαν για πάνω από 100.000 κόσμο. Γέμισαν ασφυκτικά την Αμαλίας, την Ερμού και σημαντικό κομμάτι της Πανεπιστημίου και Σταδίου. Θύμισαν πλήθη άλλων εποχών. Εγώ θυμήθηκα τις πρώτες πορείες (ειρηνικές κι αυτές) της Επετείου του Πολυτεχνείου. Είδα μικρά παιδιά με τους παππούδες τους, οικογένειες ολόκληρες, εγκύους γυναίκες, ανθρώπους κάθε ηλικίας να επαναλαμβάνουν τα συνθήματα των (όποιων) επικεφαλείς. Και τα κυρίαρχα συνθήματα αφορούσαν την Ελλάδα και την καταδίκη του άθλιου πολιτικού συστήματος. Το οποίον: « με το έτσι και το θέλω, την Ελλάδα μας την έκανε μπουρδέλο» όπως επαναλάμβανε ένα άλλο σύνθημα.
Άνθρωποι, λοιπόν, κάθε ηλικίας και κάθε πολιτικού χώρου διατυπώνουν το αίτημά τους για τη σωτηρία της πατρίδας. Κάτι που δεν κατάλαβαν καθόλου οι πολιτικοί αρχηγοί, οι οποίοι συνεδρίαζαν επί τέσσερις ώρες, υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, για να διαπιστώσουν ότι… διαφωνούν!
Ο Σαμαράς μιλούσε για … «άλλο Μνημόνιο», ο Τσίπρας απαιτούσε «επανάσταση», η Παπαρήγα ήθελε «Ανατροπή». Θαρρώ ότι ο πιο σωστός απ’ όλους ήταν ο Καρατζαφέρης, με την επίκληση της γνωστής αρχαίας συμμαχίας.
Τα πολιτικά κόμματα παρακολουθούν με αμηχανία τα τεκταινόμενα. Η Αριστερά, ζηλότυπα ίσως, εκφράζει τις επιφυλάξεις της, καθώς η ίδια ουδέποτε κατάφερε να συγκεντρώσει ένα τέτοιο πλήθος. Ο Τσίπρας επιχειρεί κάποιας μορφής προσέγγιση, στην προσπάθεια του να αποδείξει ότι οι (μάταιες) επαναστατικές του εκκλήσεις πιάνουν τόπο, έστω με… άλλο τρόπο. Ο Θεοδωράκης υιοθετεί κατ’ ανάγκην το κίνημα, αφού το δικό του αντιμετώπισε την αδιαφορία της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών.
Τα δύο μεγάλα κυβερνητικά κόμματα παρακολουθούν εξ’ αποστάσεως, προφανώς επειδή τα ίδια θα κληθούν να αντιμετωπίσουν τυχόν παρεκτροπές ή άλλες παρενέργειες. Το ίδιο συμβαίνει και με την μεγάλη μάζα των δύσπιστων πλην σκεπτόμενων πολιτών.
Οι σκοποί του κινήματος δεν έχουν ακόμη αποκαλυφθεί ή αποσαφηνιστεί. Κατά την άποψή μου, αυτοί θα πρέπει να περιοριστούν στην ειρηνική πίεση της εξουσίας για αλλαγή πλεύσης. Σ’ αυτή τη δύσκολη συγκυρία, όπως κατέγραψα και σε προηγούμενο άρθρο μου, δεν επιτρέπονται επαναστατικές κινήσεις ή ανατροπές. Το πολιτικό σύστημα θα πρέπει να εξυγιανθεί (και σταδιακά ανανεωθεί) εκ των ενόντων. Οι νέοι ηγέτες χρειάζονται χρόνο και συσσώρευση εμπειριών. Διαφορετικά θα οδηγηθούμε σε μακρόχρονη ακυβερνησία και αναπόφευκτες (πιθανόν αιματηρές) συγκρούσεις.
Οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν είναι περισσότεροι από τις διαγραφόμενες ευεργετικές συνέπειες του κινήματος: κίνδυνοι καπελώματος, κίνδυνοι πατροναρίσματος, κίνδυνοι παρείσφρησης ακραίων στοιχείων, κίνδυνοι παραπλανητικών μηνυμάτων, κίνδυνοι προβοκατόρικων ενεργειών.
Η δίκαιη αγανάκτηση των πολιτών θα πρέπει να κρατηθεί σε τέτοια επίπεδα, ώστε να επιβάλλει μεν τις αναγκαίες εξελίξεις, χωρίς όμως κατ’ ανάγκη να είναι αυτό το ίδιο που θα τις υλοποιήσει. Κι εδώ ακριβώς εστιάζεται το μεγάλο στοίχημα.
