Εάν φθάσαμε εδώ που φθάσαμε μια σημαντική αιτία είναι ότι
Του Μανώλη Ηλιάκη
Εάν φθάσαμε εδώ που φθάσαμε μια σημαντική αιτία είναι ότι το σύστημα κατάφερε να διαμορφώσει πολίτες που το μόνο τους καθήκον είναι να ακούν αυτούς τους λίγους που μιλούν . Να ακούν την τηλεόραση να ακούν τους ειδικούς ,να ακούν το Παπά, να ακούν το δάσκαλο, να ακούν τους πολιτικούς να ακούν τους αρχηγούς, ν ακούν τη γραμμή, χωρίς να έχουν την δυνατότητα παρέμβασης και αμφισβήτησης. Η δημοκρατία αρχίζει και τελειώνει σε ένα χαρτάκι που ρίχνει ο κάθε πολίτης στην κάλπη κάθε τέσσερα χρόνια. Έτσι σιγά σιγά και μεθοδικά δημιουργήθηκε με το δικαίωμα της εκπροσώπησης ένας ολιγαρχικός μηχανισμός που εδραιώθηκε πάνω στην κοινωνία με φρικτά αποτελέσματα ( κάνουν ότι γουστάρουν λογαριασμό δεν δίνουν σε κανένα, ληστεύουν τα ταμεία των εργαζομένων , βιάζουν και τρομοκρατούν με την φτώχια που επιβάλουν και τα βάσανα του λαού δεν έχουν τέλος. Φτάσαμε μάλιστα στο σημείο η εκπροσώπηση μας να είναι υπόθεση τριών γαλαζοαίματων οικογενειών. Αυτή η προσπάθεια των αγανακτισμένων στις πλατείες ίσως γεννήσει κάτι ελπιδοφόρο ακριβώς γιατί προσπαθεί να ανατρέψει τις λάθος τακτικές που συντηρούν ένα σάπιο σύστημα, Προσπαθεί να μιλήσουν ατοί που μέχρις τα τώρα άκουγαν μόνο. Αυτό για μένε είναι πάρα μα πάρα πολύ σημαντικό αν τα καταφέρει. Πολλοί μεμψιμοιρούν ότι είναι απολιτικό ότι δεν θα οδηγήσει πουθενά γιατί είναι κάθε καρυδιάς καρύδι κτλ.
Θα προσπαθήσω να δώσω μερικές απαντήσεις. Καταρχάς είναι φανερό ότι πλέον για την πλειοψηφία του πληθυσμού δεν υπάρχει πια κανένα φως στο τούνελ της μνημονικής πολιτικής. Τα μέτρα τα διαδέχονται νέα μέτρα που προαναγγέλλουν νέα μέτρα. Η συγκυρία του καλέσματος στην πλατεία Συντάγματος με την δημοσιοποίηση των μέτρων του μεσοπρόθεσμου προγράμματος ήταν ένας λόγος της μαζικής παρουσίας του κόσμου στις συγκεντρώσεις, την στιγμή μάλιστα που ούτε η συνδικαλιστική γραφειοκρατία, τα πρωτοβάθμια σωματεία, τα κόμματα της Αριστεράς και ο αντισυστιμικός πολιτικός χώρος δεν μπόρεσαν να πάρουν μια τέτοια πρωτοβουλία (η αλήθεια είναι ότι είχε προηγηθεί μια παρόμοια πρόταση από το κίνημα αλληλεγγύης του Αλαβάνου χωρίς όμως αποτέλεσμα για να είμαστε δίκαιοι). Το κάλεσμα που έκανε η πρωτοβουλία για την Άμεση Δημοκρατία κατάφερε με όλες τις αντιφάσεις, τις αντιθέσεις και τα προβλήματα να λειτουργήσει ενοποιητικά για τον κόσμο που ήθελε να διαμαρτυρηθεί, εκεί που οι ως τώρα πρωτοβουλίες λειτουργούσαν διαχωριστικά. Γιατί η ενοποίηση έγινε πάνω στην κοινή αντίθεση στο μνημόνιο και τις συνέπειες του και σε μια ανοικτή διαδικασία αναζητήσεις του περιεχομένου αυτής της αντίδρασης. Αντίθετα οι διαχωρισμοί των προηγούμενων μορφών της λαϊκής αντίδρασης που εκφραστήκανε κυρίως με τις γενικές απεργίες, έγιναν με βάση ιδεολογικοπολιτικά σύμβολα και παρατάξεις και στην βάση κλειστών και προκαθορισμένων πολιτικών περιεχομένων. Η συνέχεια που υποσχότανε το κάλεσμα στην πλατεία έδινε μια απάντηση στο πρόβλημα που σχεδόν οι πιο πολλοί είχαν εντοπίσει, ότι οι μονοήμερες γενικές απεργίες ήταν αποσπασματικές χωρίς να δημιουργούν κανέναν ορίζοντα προοπτικής στην λαϊκή αντίσταση. Από την άλλη ο μη- βίαιος χαρακτήρας των συγκεντρώσεων στο Σύνταγμα έδωσε την δυνατότητα συμμετοχής σε έναν κόσμο που είτε δεν έχει τέτοιες εμπειρίες, είτε έχει βαρεθεί τον προ διαγεγραμμένο χημικό πόλεμο και την βίαιη καταστολή που έχουμε σε κάθε πορεία. Όμως το πιο σημαντικό είναι αυτό που διατυπώθηκε σε μια από της λαϊκές συνελεύσεις του Συντάγματος: «όχι μόνο βρισκόμαστε στο δρόμο, αλλά βρισκόμαστε κουβεντιάζοντας». Δεν εννοώ φυσικά τα αυθόρμητα πηγαδάκια που δημιουργούνται, αλλά μια διαδικασία διαλόγου συζήτησης και αποφάσεων που την παρακολουθεί και συμμετέχει όλο και πιο πολύς κόσμος. Μια διαδικασία που συνεχώς εξελίσσεται, που παρόλα τα προβλήματα βρίσκει τρόπους να λειτουργεί αμεσοδημοκρατικά και ανοικτά, μια διαδικασία που όλοι εμείς που τόσα χρόνια λειτουργούμε πολιτικά με συνελεύσεις έχουμε πολλά να μάθουμε.Η πολιτικοποίηση ως διαδικασία μορφοποιείται ακριβώς στην όλο και μεγαλύτερη συμμετοχή στην συνέλευση, στις δημιουργία των θεματικών συνελεύσεων, στο κάλεσμα για δημιουργία Λαϊκών Συνελεύσεων στις γειτονίες. Η πολιτικοποίηση βρίσκεται ακριβώς εκεί που γίνεται η προσπάθεια να μιλήσουμε και να βρούμε περιεχόμενα πέρα από τις ταυτότητες, αλλά στην βάση των ζητημάτων που είναι ανοικτά αυτή την στιγμή στην κοινωνία. Η διαδικασία αυτόεκπαίδευσης και οι εμπειρίες στην άμεση δημοκρατία που αποκτάνε χιλιάδες άνθρωποι αυτοί την στιγμή στις πλατείες όλης της χώρας. Η διάχυση αυτού που συμβαίνει στο Σύνταγμα σε γειτονίες και άλλες πόλεις, η μορφοποίησης ενός κινήματος Λαϊκών Συνελεύσεων, που θα είναι ζωντανά κύτταρα των εργαζομένων, που θα μπορούν να πάρουν πρωτοβουλίες, να διεκδικήσουν αιτήματα, να επιβάλουν την κοινωνική στάση πληρωμών, να δημιουργήσουν μορφές κοινωνικής αλληλεγγύης και αναπαραγωγής.
Η ενοποίηση βάση των κοινών κοινωνικών συμφερόντων και δομών αυτοοργάνωσης, ενάντια στο κοινωνικό κανιβαλισμό. Μας δύνεται μια τεράστια ευκαιρία να αλλάξουμε τους συσχετισμούς που δημιουργούνταν λίγες μέρες πριν με τα ρατσιστικά και φασιστικά πογκρόμ. Αυτό απαιτεί να βγούμε από τον κόσμο της ιδεοληψίας, της ιδεολογικής καθαρότητας, των περιχαρακώσεων και των διαχωρισμών. Απαιτεί να βγούμε έξω από την κανονικότητα του χώρου να ακούσουμε και να κουβεντιάσουμε να συνδιαμορφώσουμε, έξω από «πλαίσια» «πλατφόρμες», «προαπαιτούμενα», να βιώσουμε την άμεση δημοκρατία με τις αντιφάσεις και τις αντιθέσεις της. Να πολιτικοποιηθούμε και να πολιτικοποιήσουμε μέσα από αυτή την διαδικασία, να μάθουμε και να μεταδώσουμε, να συνδιαμορφώσουμε και όχι να καθοδηγήσουμε. Να κάνουμε βήματα μπροστά και να κοντοσταθούμε, να μπολιάσουμε και να μπολιαστούμε. Ελάτε να δώσουμε αυτό τον αγώνα κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος, ο μόνος αγώνα που χάνετε είναι αυτός που δεν δόθηκε.
Το αγαπημένο μου σύνθημα που έχει μείνει από την συμμετοχή μου στην Γένοβα τα 2001 είναι:
ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΕΣΑΙ ΞΥΠΝΑ
