Στις 27 Μαΐου, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας συγκάλεσε συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών
Του Γιάννη Δραμουντάνη
Πολιτευτή του ΠΑΣΟΚ
Στις 27 Μαΐου, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας συγκάλεσε συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών. Οι λιγοστές ελπίδες ότι τα κόμματα θα μπορούσαν να συνεργαστούν για το καλό του τόπου διαψεύσθηκαν: μία διαδικασία που θα έπρεπε να οδηγήσει στη συναίνεση εξελίχθηκε σε «διάλογο κωφών».
Δυστυχώς, το πολιτικό μας σύστημα δεν δείχνει ικανό να ανταποκριθεί στην κρισιμότητα των στιγμών που διέρχεται η χώρα. Την ευθύνη για την κατάσταση αυτή φέρουν όλοι οι πολιτικοί ηγέτες, ο καθένας για διαφορετικούς λόγους.
Για το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ η αντίθεση σε οποιαδήποτε προσπάθεια εξόδου από την κρίση θεωρείται δεδομένη. Η ιδεολογική σταθερότητα είναι θεμιτή, αλλά καθήκον της Αριστεράς είναι να καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις που να λαμβάνουν υπόψη τη σημερινή συγκυρία, προτάσεις που να στοχεύουν στη βελτίωση ζωής του κάθε πολίτη, και όχι να ελπίζει στην ολοκληρωτική κατάρρευση της χώρας, ποντάροντας σ’ αυτή για να αυξήσει τα ποσοστά της.
Καθώς η αντίθεση της Αριστεράς ήταν αναμενόμενη, το ενδιαφέρον όλων εστιάστηκε στη στάση των κομμάτων της δεξιάς. Ο ΛΑ.Ο.Σ. έχει εδώ και μήνες εκφραστεί υπέρ της δημιουργίας μιας οικουμενικής κυβέρνησης. Προφανώς, η πολιτική αυτή δεν οφείλεται στην ιδεολογική ταύτιση με το ΠΑΣΟΚ: ο Καρατζαφέρης έχει κατά καιρούς απευθύνει προτάσεις συνεργασίας στη ΝΔ, με σκοπό «να ρίξουν την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ».
Κατά τη διάρκεια του Συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών, ο Αντώνης Σαμαρας επέμεινε στις γνωστές του θέσεις, προβάλλοντας ταυτόχρονα την αξίωση ο Γ. Παπανδρέου να τις κάνει δεκτές στο σύνολο τους. Έτσι, ουσιαστικά ακύρωσε κάθε περιθώριο συνεννόησης σε επιμέρους ζητήματα, η οποία ίσως οδηγούσε σταδιακά στην από κοινού υιοθέτηση πολιτικών -ή την επιλογή προσώπων- που θα εξυπηρετούσαν καλύτερα τον πολίτη. Στον πυρήνα των επιχειρημάτων του Προέδρου της ΝΔ βρίσκεται η ανάγκη επαναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου. Σύμφωνα με τους οπαδούς του Σαμαρά η σημερινή κυβέρνηση, που λίγους μήνες αφότου ανέλαβε την εξουσία βρέθηκε αντιμέτωπη με το φάσμα της χρεοκοπίας, δεν κατόρθωσε να εξασφαλίσει τη σωτηρία της χώρας με ευνοϊκούς όρους, ενώ ο Σαμαράς μόλις αναλάβει τα ηνία θα διαπραγματευθεί με αποφασιστικότητα επιβάλλοντας στους δανειστές μας να αποδεχθούν τις προτάσεις του. Αυτή η «παλικαριά» ανέκαθεν ενθουσίαζε μια μερίδα των οπαδών της συντηρητικής παράταξης. Ωστόσο, παλαιότερα η Δεξιά είχε να παρουσιάσει μεγάλους ηγέτες που επέλεξαν να αντιταχθούν στο λαϊκό αίσθημα για το καλό του τόπου, ενώ η σημερινή της ηγεσία τρέχει πίσω από τον καταδικασμένο από τη δικαιοσύνη Π. Ψωμιάδη εκφράζοντας δημόσια τη στήριξή της προκειμένου να μη χάσει τις ψήφους του.
Η αλήθεια είναι ότι μερίδιο της ευθύνης φέρει και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Αν και βρέθηκε αντιμέτωπη με μια κατάσταση που δεν δημιούργησε, τα μέτρα που έχει εφαρμόσει έπληξαν τα μεσαία και χαμηλά εισοδηματικά στρώματα χωρίς να επιφέρουν την επιθυμητή βελτίωση των οικονομικών δεικτών, με αποτέλεσμα η χώρα να βρίσκεται και σήμερα στο μάτι του κυκλώνα. Πράγματι, το έλλειμμα μειώθηκε κατά περίπου 5 %: πρόκειται για μείωση πρωτοφανή στην Ευρώπη. Ωστόσο, η βελτίωση αυτή οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων, όχι στην ανάκαμψη της οικονομίας. Εκείνο που πλέον απαιτείται είναι η προώθηση διαρθρωτικών αλλαγών που είναι απαραίτητες για την επίλυση πολλών προβλημάτων.
Ελάχιστοι επιθυμούν την υιοθέτηση των «νεοφιλελεύθερων» και αντιλαϊκών πολιτικών που κάποιοι προτείνουν. Αντίθετα, οι περισσότεροι από εμάς θα θέλαμε τη βελτίωση της κατάστασης που επικρατεί σε αυτό που ονομάζεται «κράτος». Σε αυτήν την προσπάθεια, το πρώτο βήμα θα πρέπει να είναι η αναδιοργάνωση του δημοσίου τομέα, με τρόπο που να προσφέρει περισσότερα στον πολίτη με το μικρότερο δυνατό κόστος. Στόχος μας πρέπει να είναι ένα ορθολογικό δημόσιο, που να εξυπηρετεί την ελληνική κοινωνία, και όχι ορισμένες οργανωμένες μειοψηφίες, που επιχειρούν να προστατεύσουν τα σκανδαλώδη προνόμια που απέκτησαν σε περιόδους οικονομικής ανάπτυξης.
Παράλληλα, είναι αναγκαίο να γίνουν αποκρατικοποιήσεις. Αυτήν την περίοδο, η χώρα έχει ανάγκη από χρηματικούς πόρους, τους οποίους θα χρησιμοποιήσει αφενός για να μειώσει το τεράστιο δημόσιο χρέος και αφετέρου για να ενισχύσει αυτό που θέλουν όλοι: την ανάπτυξη. Το τι και πώς θα πωληθεί είναι πολύ σημαντικό, γιατί είναι ένας από τους παράγοντες που θα διαμορφώσουν τις συνθήκες με τις οποίες η Ελλάδα θα λειτουργήσει στο μέλλον. Για αυτόν τον λόγο, ο Παπανδρέου πρότεινε στον Σαμαρά ο επικεφαλής του οργανισμού που θα συσταθεί για τις αποκρατικοποιήσεις να είναι κοινής αποδοχής.
Οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις είναι μία μόνο πτυχή της προσπάθειας για έξοδο από την κρίση. Χρειάζεται και η αλλαγή της νοοτροπίας όλων μας: όπως οι κομματικοί ηγέτες δεν πρέπει να παίζουν πόκερ με μοναδικό χαμένο την κοινωνία, έτσι και εμείς πρέπει, ο καθένας με τις δικές του δυνάμεις, να προσφέρει στο σύνολο, αποδίδοντας περισσότερο. Πρέπει όλοι μας να διευρύνουμε το οπτικό μας πεδίο και εκτός από τα στενά προσωπικά και συντεχνιακά μας συμφέροντα να δούμε και το καλό του τόπου και της κοινωνίας. Δεν θέλουμε την εγκατάλειψη εργασιακών και άλλων δικαιωμάτων για τα οποία έγιναν αγώνες, αλλά πρέπει ο καθένας μας να λάβει υπόψη του και το κοινό καλό: οι εποχές που η παλαιότερες γενεές ζούσαν εις βάρος των νεότερων πρέπει να τελειώσουν.
Δεν είναι πρωτότυπο, αλλά είναι πιο επίκαιρο από ποτέ: ας μη ρωτάμε τη χώρα μας τι μπορεί να κάνει για εμάς, ας ρωτήσουμε τους εαυτούς μας τι μπορούμε να κάνουμε για τη χώρα μας.
