Αυτό το άρθρο δυσκολεύτηκα να το γράψω. Ένιωθα πολλά, είχα ισχυρή επιθυμία ν’ αποτυπώσω στο χαρτί αυτά που ένιωθα

Της Άννας Μοραλίδου

Καθηγήτριας Γαλλικης Φιλολογίας

[email protected]

Αυτό το άρθρο δυσκολεύτηκα να το γράψω. Ένιωθα πολλά, είχα ισχυρή επιθυμία ν’ αποτυπώσω στο χαρτί αυτά που ένιωθα, όμως, δεν έβρισκα τις κατάλληλες λέξεις για να το κάνω. Διότι, όταν πονάει κάποιο μέλος του σώματος σου, υποβάλλεσαι σε ιατρικές εξετάσεις, υπάρχει μια διάγνωση, άρα ξέρεις τι έχεις, ακολουθείς μια φαρμακευτική αγωγή και γίνεσαι καλά. Όταν όμως πονάει η ψυχή σου; όταν δεν υπάρχει καν διάγνωση, όμως εσύ ζεις το ανικανοποίητο, αυτό που ένιωθε η Έμμα στην Madam Bovary; Ζητιανεύω το χάπι που θ’ απαλύνει αυτό τον πόνο…

Εσείς που δεν πήρατε μια οσμή για το άλγος για το οποίο μιλάω, εγκαταλείψτε σας παρακαλώ την ανάγνωση αυτού του άρθρου. Δεν είναι ότι απευθύνεται σε καμιά  πνευματική ελίτ, είναι απλώς, γιατί ο υποψιασμένος  αφουγκράζεται το ζητούμενο της προσπάθειας αυτής για αποτύπωση σκέψεων στο χαρτί. Είναι αυτός ο πόνος, που έκανε στον 20^ο αιώνα δεκάδες ζωγράφους του Παρισιού να πέφτουν στο αλκοόλ και σε άλλες εξαρτήσεις, παραδίδοντας  σ’ εμάς αριστουργήματος. Είναι επίσης ο Genet, ο Ionesco, ο  Beckett, περίεργες μορφές, στοιχεία της φύσης, απροσάρμοστα θα έλεγε κανείς, όμως συνάμα, άνθρωποι προικισμένοι μ’ αυτό το κάτι παραπάνω, μ΄ ένα σαράκι που τους έτρωγε τα σωθικά και φάνταζαν παράξενοι στα μάτια των γύρων τους. Είχαν κι αυτοί πόνο ψυχής!

Ποια η διέξοδος τους; ποιο το φάρμακο, αν όχι προς ίαση του πάθους, έστω για ν’ απαλύνει τον πόνο; σε μένα, η παρατήρηση, η μελέτη, η εσωτερική σκέψη, η καταγραφή.

Όλοι βλέπουμε αλλά λίγοι παρατηρούμε. Η ευαισθησία στην παρατήρηση μας κάνει πιο οξυδερκείς, πιο ευερέθιστους και πιο έτοιμους να λάβουμε τα μηνύματα που μας δίνει ο εξωτερικός περίγυρος. Σκεφτείτε μια μαμά που δέρνει το παιδί της στο δρόμο. Θα περάσουν δεκάδες άνθρωποι από μπροστά. Άλλοι θα επιταχύνουν το βήμα, άλλοι θα το σχολιάσουν με τον διπλανό τους, άλλοι θα στενοχωρηθούν περιστασιακά με το δυσάρεστο θέαμα και άλλοι θα το αναλύσουν ενδελεχώς.

Να ΄τη η εσωτερική σκέψη. Είναι εκεί και τριβελίζει το μυαλό. Σκέφτεσαι, προβληματίζεσαι, αναλύεις, ταξινομείς τη σκέψη σου, ξαναμπερδεύεσαι, έχεις τη χαρά, εξωτερικά να χαμογελάς και μέσα σου να βρίζεις (πόσοι εργαζόμενοι επωφελούνται από αυτό!) ή να χαμογελάς και μέσα σου να πονάς… Πόσα κάνει η σκέψη!

Τρίτη διέξοδος των απανταχού πονεμένων(έτσι για να το διακωμωδήσουμε και λίγο) είναι η μελέτη. Ψάχνομαι, διαβάζω, ερευνώ γι’ αυτά που με απασχολούν, γι’ αυτά που με κάνουν να μη μπορώ να κοιμηθώτο βράδυ. Ίσως σας έχω ξαναμιλήσει για τις 55 κούπες καφέ φίλτρου, που έπινε ημερησίως ο Victor Hugo, ο ακούραστος αυτός μελετητής και συγγραφέας. Βράδια ολόκληρα περνούσε πάνω από τα βιβλία, μελετώντας Rousseau, αλλά και άλλους προγενέστερους τους.

Καταγραφή. Να ΄μαστε λοιπόν. Φτάσαμε. Εδώ είμαστε. Στο τώρα. Άδειασε το μυαλό σου και τη σκέψη σου στο χαρτί. Γράψε με μένος, ρίξε και ΄κανα κλάμα, κανείς δεν διακρίνει το δάκρυ σου πάνω στο φύλλο, γράψε, γράψε. Είναι η λύτρωση σου, η εξιλέωση στην τραγωδία. Παρέδωσε στους αναγνώστες σου την ανελέητη αλήθεια της ζωής.