Πιστεύω ότι η έννοια της κτητικότητας είναι κάτι με το οποίο μπολιάζεται ο άνθρωπος από πολύ μικρή ηλικία

Του Μανώλη Σκαρσουλή

Πιστεύω ότι η έννοια της κτητικότητας είναι κάτι με το οποίο μπολιάζεται ο άνθρωπος από πολύ μικρή ηλικία, αφού ζει και αναπτύσσεται σε μία κοινωνία η οποία είναι δομημένη πάνω σε αυτό τον κανόνα.

Ο γάμος και η οικογένεια είναι σχέσεις οι οποίες διέπονται από κανόνες δικαίου περί κυριότητος, με αποτέλεσμα η ελεύθερη βούληση να παραχωρεί τη θέση της σε άκαμπτους κανόνες δικαίου από τους οποίους καθορίζεται. Η τροχιά της αγάπης διαγράφεται στο πλαίσιο μιας έννομης σχέσης, η οποία γεννιέται στις αίθουσες των εκκλησιών και πολλές φορές παύει να υφίσταται, αφού πρώτα διασυρθεί στις αίθουσες των δικαστηρίων. Παρ΄ όλα αυτά, πιστεύω ότι είναι από τα προβλήματα που ομορφαίνουν και διανθίζουν τη ζωή μας, αφού αποτελούν τους «βαρβάρους», όπως πολύ σοφά είπε και ο ποιητής.

Πιστεύω ότι η λύση του προβλήματος αυτού θα δημιουργούσε πολύ μεγαλύτερα προβλήματα και η λύση τους ακόμη μεγαλύτερα και ούτω καθεξής, πράγμα το οποίο μας μεταφέρει στον ισχυρισμό που βρίσκεται στην αρχή του βιβλίου, ότι η λύση είναι το ίδιο το πρόβλημα.

Πιστεύω ότι στον τομέα αυτό ο άνθρωπος έχει επιδείξει αξιοθαύμαστη σοφία μέχρι τώρα. Και λέω μέχρι τώρα, γιατί τα προβληματικά αποτελέσματα της προσπάθειας εξυγίανσης αυτού του προβλήματος έχουν αρχίσει να διαφαίνονται. Η σεξουαλικοοικονομική εξίσωση των δύο φύλων, η οποία βεβαίως με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο, έχει, δυστυχώς, ως αποτέλεσμα την έναρξη της πτώσης του «ανδρικού μύθου» και την εμφάνιση των πρώτων δειγμάτων ομοιογενοποίησης.

Πιστεύω ότι κάθε μορφή αγάπης είναι πλασματική και εντελώς συμπτωματική. Η μοναδική, ωστόσο, εξαίρεση σε αυτό τον κανόνα είναι η μητρική αγάπη, η οποία δεν είναι συμπτωματική αλλά ενστικτώδης, γι΄ αυτόν το λόγο δε και άκρως συγκινητική και ανιδιοτελής, αλλά από φιλοσοφικής άποψης θα έλεγα εντελώς αδιάφορη, αφού είναι προϊόν όχι ελεύθερης βούλησης, αλλά ενός ενστίκτου. Ενός ενστίκτου τόσο δυνατού, που είναι ικανό να υπερνικήσει και να παρακάμψει ακόμα και αυτό το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.

Αυτή η αγάπη είναι μια καθαρά ενστικτώδης παρόρμηση, μέσα από την οποία η μητέρα δεν είναι σε θέση να αντιλαμβάνεται την αντικειμενική πραγματικότητα. Αυτού του είδους η αγάπη, δηλαδή, είναι μια ψευδαίσθηση. Μια μητέρα είναι εξαναγκασμένη να βλέπει πάντα το παιδί της ως το πιο όμορφο και το πιο έξυπνο πλάσμα στον κόσμο, άσχετα από την πραγματικότητα, που τις περισσότερες φορές είναι εντελώς αντίθετη.

Πηγή : «Πιστεύω» Μοντέρνοι Καιροί