Η μάχη του Ματζικιέρτ δόθηκε στα 1071μ.Χ. μεταξύ των Βυζαντινών και των Σελτζουκικών στρατευμάτων
Του Μαρίνου Γαλανάκη
Η μάχη του Ματζικιέρτ δόθηκε στα 1071μ.Χ. μεταξύ των Βυζαντινών και των Σελτζουκικών στρατευμάτων. Τα Βυζαντινά στρατεύματα διοικούσε ο γενναίος και πολύ ικανός στρατηγός κι αυτοκράτορας Ρωμανός ο Διογένης, που κατάλαβε το θρόνο της Κων/πολης στις 1.1.1068, με «κομπίνα». Τα Σελτζουκικά διοικούσε ο Σουλτάνος Αλπ Αρσλάν, που είχε διαδεχθεί τον πατέρα του συνιδρυτή του κράτους των Σελτζουκιδών Τογρουλβέγ στα 1063.
Με το ξεκίνημα της μάχης ο αγώνας ήταν αμφίρροπος. Υστερότερα η νίκη στράφηκε προς τους Βυζαντινούς, οι οποίοι τρέψανε σε φυγή και καταδίωκαν τις δυνάμεις των Σελτζούκων Τούρκων. Επειδή όμως η μέρα είχε προχωρήσει και τα στρατεύματα, που ενεργούσαν την καταδίωξη, είχαν απομακρυνθεί πολύ από το στρατόπεδό τους, ο Ρωμανός διάταξε την παύση της καταδίωξης του εχθρού και την επιστροφή στο στρατόπεδο, για να έχει συγκεντρωμένες τις δυνάμεις του κατά τη νύκτα και το στρατόπεδό του ασφαλισμένο. Διάταξε λοιπόν να σταματήσει η προέλαση και ν’ αντιστραφεί η πορεία της αυτοκρατορικής Σημαίας.
Όταν όμως είδαν τη Σημαία να υποχωρεί οι μονάδες, που καταδίωκαν τους εχθρούς και βρισκόταν απομακρυσμένες κι αποκομμένες από το κέντρο, παραξενεύτηκαν και ζήτησαν ενημέρωση. Τότε ο Ανδρόνικος Δούκας, γιος του Καίσαρα Ιωάννη Δούκα, διάδωσε πως υποχωρούν λόγω ήττας! Τα τάγματα καταδίωξης, που βρισκότανε σε άμεση επαφή με τον εχθρό, πανικοβλήθηκαν κι «ο σώζων εαυτόν, σωθήτω»! Επακολούθησε άτακτη υποχώρηση, την οποία εκμεταλλεύτηκε ο εχθρός επιδέξια. Οι διώκτες μεταβλήθηκαν σε διωκόμενους. Κανένας δεν υπάκουε σε διαταγές.
Ο Ρωμανός συνέχιζε να μάχεται σχεδόν μόνος. Κυκλώθηκε. Το άλογό του κατατοξεύτηκε. Αυτός εξακολούθησε να μάχεται πεζός. Ώσπου εξαντλημένος και τραυματισμένος στο χέρι συνελήφθη, γιατί δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει άλλο το σπαθί! Τη μάχη κέρδισαν οι δυνάμεις των Σελτζούκων, χάρη στην προδοσία του Ανδρόνικου Δούκα.
Ο Ρωμανός έμεινε όλη τη νύκτα στο ύπαιθρο αβοήθητος, ανάμεσα σε άλλους τραυματίες και το πρωϊ της επόμενης ημέρας, που τον αναγνώρισαν, τον παρουσίασαν στον Σουλτάνο σε άθλια κατάσταση. Ο Αλπ Αρσλάν τον κοίταξε διστακτικά. Όμως αμέσως ο δισταγμός μεταβλήθηκε σε βεβαιότητα, γιατί στη θέα του Ρωμανού ο επίσης αιχμάλωτος μάγιστρος Νικηφόρος Βασιλάκιος έπεσε, αγκάλιασε τα πόδια και προσκύνησε τον Αυτοκράτορά του!
Ο δε ταπεινωμένος Αυτοκράτορας γονάτισε μπροστά στο νικητή Σουλτάνο κι ακούμπησε το κεφάλι του στη γη, σ’ ένδειξ’ υποταγής. Ο Σουλτάνος, που ωστόσο είχε σηκωθεί οργισμένος, τον πάτησε στην πλάτη, για να δείξει ότι τον υπόταξε. Αυτό απαιτούσε το έθος.
Ύστερα του φέρθηκε βασιλικά. Διάταξε να τον περιποιηθούν ως αυτοκράτορα και του παραχώρησε ιδιαίτερη σκηνή και σουλτανική ενδυμασία για ν’ αλλάξει, γιατί τα ρούχα του είχαν κατατρυπηθεί κ ήτανε στο αίμα βουτηγμένα.
Πολλές φορές οι δυο αυτοί Ηγέτες φάγανε και συζητήσανε μαζί κατά την οκταήμερη αιχμαλωσία του Ρωμανού. Κι, αφού υπόγραψαν ειρήνη, που πρόβλεπε την απελευθέρωση των αιχμαλώτων και την κατάπαυση των επιδρομών των Σελτζούκων στα εδάφη του Βυζαντινού κράτους, ο Ρωμανός αφέθηκ’ ελεύθερος, υποσχεθείς πολλά δώρα στο Σουλτάνο.
Ωστόσο ο προδότης Ανδρόνικος Δούκας ενημέρωσε για την τροπή των πραγμάτων την «κλίκα» στην Πόλη. Κι αμέσως ο πατέρας του Καίσαρας Ιωάννης Δούκας, με τη συμπαράσταση της «κλίκας» της πολιτικής παράταξης της Συγκλήτου. Με τη συναίνεση του Πατριάρχη, που κι αυτός ήταν μέτοχος στις ραδιουργίες των πολιτικών. Και με την ανοχή της αυτοκράτειρας Ευδοκίας, συζύγου του Ρωμανού και πρώην συζύγου του αυτοκράτορα Κων/νου Δούκα, θείου του Ανδρόνικου, τον οποίο είχε διαδεχθεί ο Στρατηγός της Ανατολής Ρωμανός ανορθόδοξα. Ανέβασαν στο θρόνο τον Μιχαήλ, γιο του προηγούμενου αυτοκράτορα Κων/νου Δούκα και της Ευδοκίας, ως Μιχαήλ Ζ’ τον «Παραπινάκιον».
Οι γιοι του Καίσαρα Ιωάννη Δούκα Κων/νος κι Ανδρόνικος εξασφάλισαν, με την ισχύ των όπλων και την παράδοση του Ρωμανού, την αναγνώριση του Μιχαήλ Ζ’, με Συνθήκη, που συντάχτηκε κ υπογράφηκε στ’ Άδαν’ από τον Ρωμανό, τον Ανδρόνικο και τρεις Επισκόπους ως μάρτυρες.
Μετά την υπογραφή της Συνθήκης, που όριζε την αδιατάρακτη διαμονή του Ρωμανού σε Μοναστήρι, ο Ανδρόνικος, συνόδευσε τη μεταφορά του Ρωμανού ως το Κωτυάειο. Ο Ρωμανός υπόφερε από οξείς πόνους στην κοιλιά σ’ όλη τη διαδρομή, γιατί, μάλλον, τον είχαν δηλητηριάσει. Η μεταφορά του έγινε με πολύ πρόχειρο κι αναξιοπρεπή τρόπο και μεταφορικό μέσο ανάρμοστο και για τον τελευταίο υπήκοο του Κράτους.
Στο Κωτυάειο τον τύφλωσαν κατά διαταγή του Αυτοκράτορα και παρά τις διαμαρτυρίες των τριών Ιεραρχών, ότι καταπατούν τον όρκο και τη Συνθήκη. Κατόπιν τον έσυραν ως την Προποντίδα, σε κατάσταση θλιβερή, όπου κι απέθανε…
Η ήττα στη Ματζικιέρτ, σε συνδυασμό με τη δραστηριότητα της «κλίκας» των πολιτικών της Συγκλήτου, που συνέπειά της ήταν η δολοφονία του Ρωμανού του Διογένη, κ η κατάληψη της εξουσίας του Βυζαντινού κράτους από ανάξιους αυτοκράτορες, οδήγησε στην κατάληψη της Μικρασίας από τους Σελτζούκους Τούρκους και την απώλεια της πιο εύφορης αυτής επαρχίας του κράτους.
Ο Αλπ Αρσλάν θεώρησε πως η Συνθήκη ειρήνης, που υπόγραψε με τον Ρωμανό, δεν τον δέσμευε μετά το θάνατο του τελευταίου κ επανέλαβε τις επιδρομές κατά της Βυζαντινής Μικρασίας.
Όμως τον επόμενο χρόνο (1072) ο Σουλτάνος Αλπ Αρσλάν μαχαιρώθηκε θανάσιμ’ από ένα αιχμάλωτο. Πρόλαβε να πει ότι ο Θεός τον τιμώρησε, για την αλαζονική του συμπεριφορά, με την οποία παραβίασε την ταπείνωση, που όφειλε να έχει απέναντι στο Θεό και στα πλάσματά Του. Θεώρησε τον εαυτό του κυρίαρχο κι ανώτερο των πάντων. Γι’ αυτό ο Θεός τον κατακρήμνισε από το ύψος εκείνο και του απόδειξε πόσο μικρή ήταν η δύναμή του, με τον τρόπο του θανάτου που του επιφύλαξε από το χέρι ενός «ελάχιστου των ανθρώπων». Και ζήτησε να γραφεί και γράφτηκε στον τάφο του: «Εσείς όλοι όσοι είδατε την ως τον Ουρανό μετεωρισθείσα μεγαλειότητα του Αλπ Αρσλάν, ελάτε στο Μερού και δείτε πως αυτή μεταβλήθηκε σε σκόνη».
Στο νεκρό του Αλπ Αρσλάν αποδόθηκαν μεγάλες τιμές από το στρατό και το λαό του. Ο νεκρός του Ρωμανού του Διογένη κηδεύτηκε στο νησάκι της Προποντίδας Πρώτη, χωρίς την παρουσία του στρατού και του λαού του και με την παντελή απουσία του Κράτους. Μόνη παρούσα η ρασοφόρος πια σύζυγος Ευδοκία, ως «μετανοούσα Μαγδαληνή» κ η Εκκλησία, ερήμην του Πατριάρχη…
Απώλεσε, λοιπόν, το Βυζαντινό Κράτος την Μικρασία και δεν την ανάκτησε ποτέ πια στο σύνολό της ο Ελληνισμός. Κ όσες φορές έθεσε υπό την εξουσία του τμήματά της, ήταν εφήμερ’ η παραμονή του Κράτους σ’ αυτά. Όμως εξακολούθησε να παραμένει μόνιμα σ’ αυτή τη γη μεγάλο κομμάτι του Ελληνισμού από τα πανάρχαια χρόνια ως τα 1924, χωρίς διακοπή. Οπότε οι Εβραιοσιωνιστές του Εβραίου ντονμέ Μουσταφά Κεμάλ πέτυχαν την ολοκλήρωση της μεγάλης καταστροφής, που είχαν αρχίσει με τη γενοκτονία. Τότε πραγματοποίησαν την ανταλλαγή του τμήματος του πληθυσμού, που γλύτωσε από το γιαταγάνι των Οθωμανών Τούρκων κι ο Μικρασιατικός Ελληνισμός αποτελεί από τότε παρελθόν…
Αυτό που συνέβη στο στρατό του Ρωμανού κατά τη μάχη του Ματζικιέρτ, επαναλήφτηκε περίπου το ίδιο και στο στρατό του Παπούλια κατά τη μάχη του Σαγγάριου στις 6.7.1921 …
Συγκρίνετε την προπαγάνδα, που εξαπέλυσε ο Εβραιοσιωνισμός στο Μικρασιατικό μέτωπο και τα όσα σπουδαία κ Εβραιοελληνικά συνέβησαν πριν, κατά και μετά τη Μάχη στον Σαγγάριο. Έτσι θα καταλάβετε καλύτερα πως ο Ελληνικός Στρατός από νικητής μεταβλήθηκε και τότε σε νικημένο και πως χάθηκε η Μικρασία κι ο Μικρασιατικός Ελληνισμός κατά το αμέσως επόμενο διάστημα 1921 - 1924.
Την επιτυχημένη εφαρμογή του σχεδίου των Εβραιοσιωνιστών για την καταστροφή του Μικρασιατικού Ελληνισμού είχε αναλάβει και συνειδητά συνεργούσε σ’ αυτή παράλληλα κ η πολιτική ηγεσία της Ελλάδας.
Όπως και κατά το 1071, έτσι διχασμένη και στα 1915/21+, είχε διχάσει και το Λαό και το στρατό του Ελληνικού κράτους και κατάστρεψε τον Μικρασιατικό Ελληνισμό. Η ευθύνη αυτής της καταστροφής δεν ανήκει μόνο στον Κωνσταντίνο. Μεγαλύτερο ποσοστό αυτής ανήκει στον Ελ. Βενιζέλο.
Οι δε Μασονικές Στοές έθεσαν τα μέλη τους ως υπηρέτες κ εργαλεία στην υπηρεσία του Εβραιοσιωνισμού. Συνεργάστηκαν μαζί του για την επιτυχία των σχεδίων του σε βάρος του Ελληνισμού. Όπως ακριβώς συνεργάζονται και τώρα, για να πετύχουν την οικονομική καταστροφή μας κι ό,τι αυτή συνεπάγεται, που συντελείται από κ υπό την ηγεσία τους και κάτω από την άγρυπνη παρακολούθησή τους.
Συγκρίνετε ακόμη και την πρόσφατη περίπτωση του πρώην Διευθυντή του Δ.Ν.Τ., που κι αυτός αποτελούσε συντελεστή της πορείας κ εξέλιξης της οικονομικής μας εξαθλίωσης, με την τύχη του αυτοκράτορα Ρωμανού και του Σουλτάνου Αλπ Αρσλάν. Έτσι θα καταλάβετε καλύτερα πως ο πανίσχυρος Σουλτάνος του Δ.Ν.Τ., αντί να μαχαιρώσει, μαχαιρώθηκε από μια «ελαχίστη των ανθρώπων». (Έτσι μας παρουσιάζουν την στημένη δουλειά. Όπως μας παρουσίασαν τη δολοφονία του δολοφόνου του Προέδρου Κέννεντυ, από ένα «αγαναχτισμένο» πολίτη, που πέθανε μετά τη δολοφονί’ από …καρκίνο). Μια καμαριέρα, που δεν έκανε καριέρα. Που οι ετήσιες αποδοχές της δεν φτάνουν για να καλυφθεί η αμοιβή παράστασης στο δικαστήριο του ενός από τους δυο ωρομίσθιους δικηγόρους του. Μια εργαζόμενη, που προέρχεται από ταπεινή κοινωνική τάξη, όπως ο δολοφόνος του Αλπ Αρσλάν. Η οποία για να εισπράξει, όσα θα παίρνει σύνταξη ο Στρος σ’ ένα χρόνο, θα πρέπει να εργάζεται περί τα 15 χρόνια και πάνω σε δωδεκάμηνη βάση. Συγκρίνετε τον τρόπο μεθόδευσης της πτώσης και τη μεταχείριση του ηττημένου Ρωμανού, με του Στρος, τον οποίο κατακρεουργεί το Σύστημα, που τον είχε επιλεγμένο και προβεβλημένο, ενώ γνώριζε καλά ποιος ήταν. Γιατί όμως διάλεξε την συγκεκριμένη μέρα να τον αποβάλλει ως ξένο σώμα, αφού το Σύστημα πάνω σ’ αυτό το δρόμο ηθικής περιπατεί και μεγαλουργεί; «Τι το δέον ουκ ετελέσθη»;
Το ίδιο συγκρίσιμα είναι και τα διλήμματα, που η αλαζονεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Δ.Ν.Τ. θέτουν εκβιαστικά μπροστά στους ανάξιους της αποστολής τους Έλληνες μασόνους πολιτικούς, προκειμένου να εκβιάσει λύσεις, που, ναι μεν είναι υπέρ των συμφερόντων των Εβραιοσιωνιστικών ελεεινοτήτων, αλλά παράλληλα είναι καταστροφικές για την διατήρηση ελεύθερου κι ακέραιου Ελληνικού κράτους.
Τι μας κρύβει η καθυστέρηση προσφυγής σε δανεισμό από τον Οκτώβρη του 2009 ως τον Μάρτη του 2010; Τι παζάρια συνέβησαν μέσα σ’ αυτό το χρονικό διάστημα; Υπήρξαν …αντισταθμιστικά(!) ωφελήματ’ από τους δανειστές; Συναριθμούνται κι αυτά στα 600 δις των πατριωτών Ελλήνων, που αναπαύονται στην Ελβετία και γι’ αυτό δεν τολμούμε να τα φορολογήσομε, αλλά φορολογούμε το μεροκάματο και το επίδομα της ανεργίας της …καμαριέρας;
Το ίδιο συγκρίσιμα είναι και τ’ αποτελέσματα, που, αργά ή γρήγορα, θα φέρει η Ελληνική πολιτική πολυφωνία, που επικρατεί και κατατεμαχίζει και διασπά την ενότητα του Λαού σ’ ώρες κρίσιμες. Όπως εκείνη της διχογνωμίας των πολιτικών της Βυζαντινής Συγκλήτου τότε, των «ελλήνων» πολιτικών της περιόδου 1915-1922+, που είχαν διαιρέσει το Στρατό και το Λαό σ’ ώρες, που άστραφτε στη Δύση και χιόνιζε στην Ανατολή, όπως συμβαίνει και τώρα. Κι απειλούσαν και τότε, όπως και τώρα, την ακεραιότητα της Χώρας και την κυριαρχία του Κράτους. Γι’ αυτό οι Εβραιοσιωνιστές ζητούν πιεστικά την ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ όλων των πολιτικών παρατάξεων στη διαχείριση της οικονομικής κρίσης. Όσο για την ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ…
Κι όλ’ η παλιανθρωπιά, που επικρατούσε τότε στην Κων/πολη και στην Αθήνα, επικρατεί και τώρα πάλι στην Αθήνα. Τότε είχε άμεση συνέπεια την απώλεια εδαφών της Μικρασίας στα 1071 και των εδαφών και του Ελληνισμού στα 1921. Τώρα θα έχει την απώλεια της Μακεδονίας άμεσα. Και μεσοπρόθεσμα την κολυβοποίηση της Ελληνικής Επικράτειας στο σύνολό της, και την προσάρτησή της για τη δημιουργία και διαμόρφωση νέων Κρατών. Γι’ αυτό προηγήθηκε η καντονοποίηση. Έτσι, όπως συνέβη μεσοπρόθεσμα και τότε με τις Σταυροφορίες που επακολούθησαν κι όπως συνέβη πρόσφατα στην πρώην Γιουγκοσλαβία.
Η μάχη στη Ματζικιέρτ αποτελεί ορόσημο και συνέβαλε αποφασιστικά στην κατοπινή εξέλιξη καθώς και στη διάλυση του Βυζαντινού Κράτους. Το ίδιο κι ο οικονομικός και κοινωνικός πόλεμος, που βιώνομε τώρα. Θ’ αποτελέσει ορόσημο και θα συμβάλλει στην εξέλιξη και στη μελλοντική διαμόρφωση του Ελληνικού Κράτους και της Ελληνικής Κοινωνίας. Η έκβαση αυτού του πολέμου θα σφραγίσει και θα καθορίσει το μέλλον του Ελληνικού Κράτους και θα προσδιορίσει την μελλοντική Ελληνική Κοινωνία. Γι’ αυτό προσέξετε κι αντιδράσετε άμεσα. Καιρός για χάσιμο δεν απομένει. Οι συνέπειες θα είναι μεγαλύτερες αυτή τη φορά. Ελέγξετε τους πολιτικούς και τις πολιτικές που εφαρμόζουν και την οικονομική πορεία του Κράτους, πριν φορέσετε βραχιολάκια, όπως ο Στρός Καν. Γιατί αυτός είν’ Εβραίος και μπορεί να ξεπεράσει το πρόβλημα. Και θα το ξεπεράσει. Εσείς όμως; Αν δεν κινηθείτε τώρα, τα βραχιολάκια θα τα φορέσετε και δεν θα τ’ αποχωριστείτε ποτέ. Μην περιμένετε πως θα δώσει λύση η αντιπολίτευση. Αυτή θα υποχρεωθεί να συνταχθεί με την Κυβέρνηση αργά ή γρήγορα. Είδατε τα στημένα «γκάλοπ»; Το κατασκευασμένο αποτέλεσμ’ αυτό μαρτυρά. Δεν εικονίζει τη δική Σας επιθυμία, αλλά τη δική τους επιδίωξη.
Και προσέξετε να ΜΗΝ αποδεχτείτε ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ. Μ’ αυτό θα προσπαθήσουνε να ξεφορτωθούν από την πλάτη τους τις ευθύνες μιας κατάστασης, που αυτοί δημιουργήσανε και να τις φορτώσουν στις δικές Σας. Έτσι, όπως έκαμαν με τις εκλογές του Οκτώβρη του 2009 κι ακόμα χειρότερα. Θα επιδιώξουν οι λαδωμένοι να βγουν λάδι, λαδώνοντας Εσάς…
22.5.2011
