Πήγα κι εγώ όπως και πολλοί άλλοι στο κάλεσμα των «αγανακτισμένων»
Του Πέτρου Λυραντωνάκη
Πήγα κι εγώ όπως και πολλοί άλλοι στο κάλεσμα των «αγανακτισμένων» στην Πλατεία του Αγνώστου Στρατιώτη. Αρκετοί άνθρωποι –για τα ρεθεμνιώτικα δεδομένα- βρίσκονταν εκεί. Από την αρχή κάτι δε μου πήγαινε καλά στην όλη ιστορία. Όσο και αν έκατσα δεν διέκρινα στο βλέμμα κανενός ΚΑΜΙΑ αγανάκτηση. Καφές στο χέρι και κοσμοδιορθωτική τσιγαροσυζήτηση. Το κλίμα υποτονικό και κανένα σύνθημα δεν ακούστηκε, τουλάχιστον όσο έκατσα εγώ, και έκατσα αρκετά. Απ’ όσο έμαθα από φίλους στην Αθήνα κι εκεί το κλίμα ήταν ανάλογο. Αμηχανία και αφωνία ενός πλήθους που προσπαθούσε να καταλάβει γιατί βρίσκεται εκεί. Πολλά τηλεφωνήματα στο σπίτι για την ερώτηση «μας δείχνει η τηλεόραση;». σα να λέμε «αποκτήσαμε μια κάποια νομιμοποίηση;» Η τηλεόραση «μας έδειξε» στο Σύνταγμα και στον Λευκό Πύργο μαζί με πολλά κοπλιμέντα για το ακίνδυνο απολίτικο πανηγυράκι που στήσαμε. Αντιγράφουμε μια συνταγή εξ αρχής αποτυχημένη. Επί τόσες μέρες οι Ισπανοί κατεβαίνουν στο δρόμο συγκεντρώνοντας μεγάλους αριθμούς διαδηλωτών χωρίς να έχουν καταφέρει τίποτα. Χωρίς επίσης κάποιο σαφές πολιτικό αίτημα. Για να είμαι δίκαιος θα παραδεχτώ πως κάτι έχουν καταφέρει… να εισπράτουν συγχαρητήρια για την «ειρηνική» και «πολιτισμένη» τους διαμαρτυρία, στο τσακίρ κέφι στήνουν και καμία συναυλία κι αυτό είναι όλο. Με τους αριθμούς που συγκεντρώνουν οι Ισπανοί θα μπορούσαν να φέρουν τα πάνω- κάτω. Αν έχει καταλάβει κανείς ποιο είναι το πολιτικό αίτημα των Ελλήνων «αγανακτισμένων» είμαι έτοιμος να το ακούσω. Εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα δεν χρειαζόμαστε ξερές αρνήσεις και «αντί», αυτό είναι το εύκολο, αυτό που χρειαζόμαστε είναι προτάσεις και έργα. Αυτές τις μέρες μας λένε «ή συνεχίζουμε τη ληστεία της χώρας σας, ή γυρνάτε στη δραχμή». Το ΠΑΣΟΚ κι η ΝΔ φαίνονται έτοιμοι να συνεργαστούν παρουσιάζοντας μας την επιστροφή στη Δραχμή ως συντέλεια του κόσμου. Τι απαντάμε ως «αγανακτισμένοι» σε αυτά; Την εύκολη απάντηση την ξέρω από τώρα «εμείς δεν είμαστε κόμμα κλπ. Ναι αλλά το ξερό «δεν» και το «όχι» δεν μου λένε τίποτα. Κάθε άρνηση συνεπάγεται απαντήσεις σε νέα ερωτήματα. Οι απαντήσεις σε τέτοια προβλήματα θα έχουν οπωσδήποτε πολιτικό (και όχι απαραίτητα κομματικό)πρόσημο, δε γίνεται αλλιώς.
Γιατί τα λέω όλα αυτά; Ήταν αναμενόμενο κάποιου είδους αντίδραση στη λεηλασία της χώρας και στην αλύπητη φοροεπιδρομή να υπάρξει. Πρόσφατα μάλιστα στο αμερικάνικο factbook που εκδίδει η CIA γινόταν αναφορά στο ενδεχόμενο γενικευμένων αναταραχών και εκφραζόταν μάλιστα η έκπληξη των συντακτών για την αφύσικη ηρεμία που επικρατεί.
Τι καλύτερο λοιπόν από μια ελεγχόμενη διαμαρτυρία, όπου όλοι θα παίξουμε το «ρολάκι» μας. Θα αυτοπαραμυθιαστούμε πως «αντιδράσαμε», τα κανάλια θα μας δείξουν και θα μας επαινέσουν επειδή είμαστε «καλά παιδιά», αλλά σαφή πολιτική απάντηση για το ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ δεν πρόκειται να δώσουμε γιατί εμείς «δεν είμαστε κόμμα» και «είμαστε πέρα από ιδεολογίες» και επίσης «καταδικάζουμε τη βία». Την ίδια ώρα που εμείς ευλογούμε τα γένια μας πως «δεν είμαστε κόμμα» και «είμαστε πέρα από ιδεολογίες» και «καταδικάζουμε τη βία» τα κόμματα συζητούν, όχι με εσένα και με μένα, αλλά μεταξύ τους και με τους τοκογλύφους για τη μοίρα σου και τη μοίρα μου. Και η «αγανάκτηση» που διακρίνω στο βλέμμα σου είμαι μηδενική και η βουβαμάρα σου εκκωφαντική.
Ξέρω κάποιους όμως που ήταν πραγματικά αγανακτισμένοι… είχανε και «πρόγραμμα» που έσπευσαν να εφαρμόσουν άμεσα… Πίστευαν στο δίκιο τους γι αυτό ήταν και επικίνδυνοι, γι’ αυτό κανένας δε τους επαίνεσε, αλλά όλοι έσπευσαν να τους «καταδικάσουν» ενώπιον του Μεγάλου Τηλεοπτικού Δικαστή. Μιλάω για αυτούς που επιχείρησαν πέρυσι το Μάιο να μπουν στη βουλή, αυτούς που φωνάζαν συνθήματα χαρακτηρίζοντας τη βουλή με λέξεις που δεν μπορούν να αναπαραχθούν εδώ και προκάλεσαν τη φρίκη όλων των καθωσπρεπατζήδων δημοσιογράφων και όλου του πολιτικού κόσμου (βεβαίως-βεβαίως) , αυτούς που αποφάσισαν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους στο κέντρο της Αθήνας για να προστατεύσουν τις ζωές τους και να ξαναδώσουν στις γειτονιές τους χρώμα Ελληνικό εισπράττοντας το πολιτικό ανάθεμα του «ακροδεξιού» και άλλους παρόμοιους χαρακτηρισμούς.
Οι όντως αγανακτισμένοι δε θα εκφράσουν την αγανάκτησή τους με «χάπενινγκς». Είναι παράδοξο να μαζεύονται 50 000 κόσμος μπροστά από τη βουλή και να μη γίνεται τίποτα! Εύχομαι να είμαι λάθος στις παρατηρήσεις μου και να φτάσει η ώρα της πραγματικής ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗΣ!
26/5/11
